diary of zen_mi_kha_el white theme

หนังผีสุดฮิต
29/11/2007 19:54:05

ช่วงนี้เช่าหนังมาดูเยอะ หนังผีๆ หนังฆาตกรรม แต่กว่าจะหาเรื่องที่สนุกๆได้
ต้องผ่านหนังเกรดต่ำไปหลายเรื่องเลยทีเดียว
เสียตังไปแบบไม่หนุกเอาซะเลย อยากดูหนังมาก
พลาดจากที่ไม่ได้ไปดูในโรงหนังหลายเรื่องแล้ว
ช่วงนี้ฮิตดูหนังผีกันทั้งกลุ่ม เอาไว้ใครมีก็เอามาแลกๆกันบ้างก็ได้อยากดู
นี่กะจะเปลี่ยนไปดูแนวแฟนตาซีอยู่เหมือนกัน ดูตัวอย่างหนังมาแล้วมีที่น่าดูอยู่
ช่วงนี้ก็เลยเลือกหนังจากที่เป็นโฆษณาน่าดูจากต้นแผ่นที่เช่ามา
ล่าสุดดูในแผ่นมีโฆษณา เวิ้งปีศาจ ไม่รู้ว่าสนุกแค่ไหนแต่ดูจากโฆษณาก็น่าสนุกดี
ไม่รู้จะโดนหลอกป่าว 555
แต่เดี๋ยวจะลองดู ใครเคยดูมาแล้วไม่หนุกก็มาบอกกันได้
ตอนนี้กำลังรอให้ บ้านผีสิง กับ บอดี้ศพ 19 ออกเป็นแผ่นอยู่จะได้ไปเช่ามาดู
ส่วนใหญ่หนังผีเห็นหน้าปกแล้วอยากดูทุกเรื่อง
ทำหน้าปกแผ่นดูดีแต่น้อยมากที่เปิดมาแล้วจะสนุก
คุณน้องสาวดูหนังผีบ่อยๆก็แนะนำบ้างแล้วกัน
ช่วงนี้ UBC มีไรหน้าดูบ้าง เดือนตุลาผ่านไปแล้วจะมีหนังผีให้ดูน้อยลงกว่าเดิม
อยากดูหนังผีมากกกกกกก เรื่องไหนหนุกๆบ้างเนี่ย สงสัยต้องลองไปเสี่ยงจิ้มๆเลือกมาสัก 3 เรื่อง นั่งดูให้สะใจ
หรือใครมีเรื่องผีๆมาเล่าให้ฟังก็ชอบนะ
แต่ที่แน่ๆ ถ้าถามแม่หรือยาย หรือคนรุ่นแก่ๆรุ่นเก่าๆ เค้าจะมีเรื่องผีเล่าให้ฟังเยอะ
แบบว่าเมื่อก่อนบ้านนอกริมน้ำ ท้องทุ่ง แถมเอาศพไว้ในบ้าน อะไรทำนองนี้
เป็นเรื่องเมื่อสมัย 50-60 ปี มีแต่เรื่องมันส์ๆ
เดี๋ยวไปหาเรื่องผีในเวปอ่านคงจะมีมั้ง ช๊อบ ชอบ
แต่ก็เคยเจอเองกับตัวด้วยนะ รู้ว่าอยู่รอบๆตัวแหละ ทุกๆที่ก็ต้องมี
เพราะว่าไม่มีใครที่เป็นเจ้าของที่นั่นมาก่อนเป็นคนแรก
เราเกิดมาก็คงจะเป็นเจ้าของคนที่ร้อยคนที่ล้านก็ไม่แน่
เจ้าของเก่าเค้าอาจจะยังไม่ไปสู่สุขคติก็เป็นได้
อันที่จริงก็ชินแล้ว มีทุกที่ ไม่ใช่แต่ตอนกลางคืนนะ กลางวันก็มี อันนี้ก็แล้วแต่คนจะมีสัมผัสที่ 6 ด้วยอะนะ
อันนี้ก็แล้วแต่วิจารณญาญส่วนบุคคลอะนะ แต่เราชอบเรื่องผีๆ
ได้ดูได้ฟังแล้วทำให้สามารถปลงกับชีวิตได้ก็โอเค^^

...วันนี้นั่งจัดไฟล์ข้อมูลในคอม เนื่องจากว่าปล่อยให้รกมานานไม่มีเวลาจัด
เลยทำให้หาอะไรลำบาก แถมไฟล์เพลงที่ท่านพี่ชายให้มาใหม่ๆก็เพียบเลย
ดีที่ว่ามีแบบเป็นแผ่นซีดีด้วย จะได้จัดเก็บเอาไว้ในกระเป๋าใส่ซีดีเมทัลได้ ไม่งั้นคอมคงช้ากว่านี้แน่ๆ
ตอนนี้อยากอัพแรมเพิ่มจัง เพราะรู้สึกว่าเครื่องจะช้ามากแล้ว ไฟล์เพลงเยอะ
พอจัดไฟล์ไปๆมาๆก็มาเจอเข้ากับรูปคอสเพลเมื่อนานมากแล้วประมาณหกปีเห็นจะได้
เซ็นนั่งมองดูรูปนั้นอยู่นาน มันทำให้รู้สึกดีมากๆ และเศร้ามากๆในเวลาเดียวกัน
มันเป็นรูปงานๆนึง ในรูปมีคนคอสคาโอรุเดออองเกลทั้งหมดสี่คน ถ่ายรูปด้วยกัน
เราสี่คนมาจากสี่กลุ่ม ไม่รู้จักกันหรอก ในช่วงเวลานั้น เป็นช่วงเวลาที่วงการเรามีความสุขมาก
หรือที่เรียกกันว่า ยุครุ่งเรืองของเจร็อค ทั้งๆที่มีคนในวงการไม่มากเท่าตอนนี้
เมื่อย่างก้าวเข้ามาสู่บริเวณงาน เราจะได้เห็นเพื่อนๆที่เราไม่รู้จัก แต่งคอสเหมือนเรามากมาย
มันเป็นความรู้สึกดีใจมากๆเลยนะ เราซึ่งไม่รู้จักกัน ชวนกันมาถ่ายรูปด้วยกัน
รู้สึกดีใจที่มีคนชอบเหมือนเรา คอสเหมือนเรา ผมยังจำได้ ที่เค้าถามผมว่า เธอชอบคาโอรุเหรอ?
ใช่ เราชอบมาก เซ็นตอบไปอย่างนั้น เค้ายิ้มให้ แล้วบอกว่า ชอบเหมือนกันเลย ดีใจจังมีคนชอบเหมือนเราด้วย
และอีกหลายๆคน ที่มาพูดคุยกัน เราคุยกันมานาน ยังไม่เคยรู้จักชื่อ ต่อมาเราก็เป็นเพื่อนกัน รู้จักกัน
เฝ้ารอเวลาที่จะมีใครจัดงานขึ้นมาอีก เจอกันทีก็กระโดดกอดกัน เพราะนั่นคือความคิดถึง ไม่ใช่เพราะเสแสร้ง
เรายอมทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่ยอมให้ออกจากบ้าน เรายอมอดเพื่อเก็บตังตัดชุด
เรายอมเสียเงินหนึ่งร้อยห้าสิบบาทเพื่อผ่านเข้างาน เพื่อไปแต่งคอสเพล
เพื่อไปดูวงคัพเวอร์ เพื่อไปเจอเพื่อๆ ไปกอดเพื่อน ไปถ่ายรูป
เซ็นยังจำได้ มีอยู่งานนึง มีรถไอติมกะทิผ่านมาจอดที่หน้างาน
เพื่อนก็เลยชวนไปซื้อ คนรอซื้อกันเต็มไปหมด
แล้วเซ็นก็เจอเพื่อนที่ชอบคาโอรุเหมือนกันคนนึงที่รู้จัก เดินเข้ามาทัก
แล้วคนขายก็ถามเราสองคนว่าจะเอาแบบไหน
เราตอบไปเหมือนกัน เค้าก็เลยบอกว่า ใจตรงกันเลย กินเหมือนกันๆ
แล้วเราก็คุยเรื่องเจร็อคที่ชอบ แล้วก็กินไอติมกะทิ
งานไหนที่พวกเราไป แล้วคนเยอะมาก ที่นั่งไม่พอ เราก็จะแบ่งๆกันนั่ง โต๊ะวางของเต็มไปหมดในโต๊ะเล็กๆด้วยกัน
ทั้งที่เราก็อยู่กันคนละกลุ่ม ไม่รู้จักกัน แต่คุยกันเหมือนคนรู้จัก
มีคนคอสโทชิยะคนนึงมาคุยกับเซ็น ตอนนั้นเซ็นกำลังพยายามทาเล็บตัวเองอยู่ ให้เหมือนคาโอรุ
เค้ายิ้มแล้วมานั่งบนม้าหินข้างหน้าเซ็นแล้วบอกว่า เอามานี่ เดี่ยวเราทาให้
แล้วเค้าก็จับมือเซ็นไปวางบนเข่า แล้วทาเล็บให้
เพื่อนๆเค้าก็ขอยืมเครื่องสำอางจากกระเป๋าของเซ็นไปใช้ และแต่งหน้าให้เพื่อนเซ็นด้วย
เราคุยกันสนุกมาก ว่าใครชอบวงไหนบ้าง
หลังจากวันนั้นเราก็เป็นเพื่อนกัน และเหตุการณ์ต่างๆอีกมากมาย ที่ช่วงเวลานั้น วงการเรามีความสุขมาก
ไปไหนไปด้วยกัน มีอะไรเราก็คุยกัน แบ่งๆเพลงกันฟัง แบ่งๆความรู้เรื่องข่าวสารข้อมูลเจร็อคกัน
เวลาผ่านไปจากนั้นสามปีมาจนถึงตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างในวงการนี้เปลี่ยนจากหน้าเป็นหลัง เปลี่ยนทุกอย่าง
เซ็นห่างจากวงการไปเป็นปีๆเพราะว่ายุ่งเรื่องเรียน รวมถึงเพื่อนๆด้วย ครั้งแรกที่กลับมาอีกครั้ง รับรู้ได้เลยว่า
ทุกอย่างมันไม่ใช่ เซ็นเฝ้ารอเวลาที่จะกลับมางานอีกครั้ง แต่นี่น่ะเหรอ? ช่วงเวลาที่นั่งเฝ้ารอมานาน มันงานอะไรกันนี่
คนเยอะกว่าเดิม แต่บรรยากาศมันวังเวงอย่างบอกไม่ถูก คนพวกนี้เป็นใคร ทำไมเค้าต้องจ้องมองเราด้วยสายตาแบบนั้นด้วย
แล้วเพื่อนๆเรา ไปไหนกันหมด เซ็นตัดสินใจกลับในเวลาไม่นาน
เมื่อได้สอบถามจากเพื่อนเก่าทางเอ็ม จึงได้รับรู้อะไรหลายๆอย่าง
เหตุที่พวกเค้าไม่ไปงานกัน และหลายๆคน ออกจากวงการนี้ไป
เหลือเพียงความรู้สึกดีๆกับเพื่อนเก่า และยังคงนั่งฟังเพลงเจร็อคอยู่
พวกเค้าบอกกับเซ็นว่า หากว่าเซ็นยังอยากอยู่วงการนี้ต่อเราก็ขอให้โชคดีนะ เซ็นอยู่แล้วอาจจะมีความสุขก็ได้
ในตอนนั้นเซ็นเชื่ออย่างนั้น จึงได้พยายามทำใจกับสิ่งที่เปลี่ยนไป ด้วยความพยายาม อดทน และพยายามมองอะไรๆว่ามันยังคงดี
มาจนถึงตอนนี้ก็รู้แล้วว่า คิดผิดมาโดยตลอด มันรู้สึกทุกข์ใจมากกว่าสุขใจ นานๆทีที่จะเห็นเพื่อนเก่ากลับเข้ามาในงาน
นั่นคือความสุขเพียงน้อยนิดที่มี แล้วเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก
ตอนนี้เซ็นยอมรับความจริงแล้ว หลังจากที่หลอกตัวเองมานาน
ว่าวงการนี้ ไม่มีเพื่อนเหมือนวันเก่าๆอีกแล้ว
ตอนนี้ ที่นี่คือถิ่นของคนมีอำนาจ และบริวาล มีความเป็นใหญ่เท่านั้นถึงจะอยู่ได้ ไม่งั้นก็จะต้องยอมเป็นผู้น้อยของพวกเค้าไป
รอยยิ้มพวกนี้มันคือรอยแสยะยิ้มเยาะต่างหากล่ะ
ใช่สินะ เห็นเมื่อไหร่ก็จะตอกย้ำทุกทีว่าเรามันก็แค่คนธรรมดา
จะเอาอะไรไปสู้เค้า เหมือนตัวตลกให้เค้าเอาไปนินทาว่าร้าย ให้เค้าหัวเราะเยาะว่าเรามันก็มีแค่นี้
แค่สองมือสองเท้า กับความรักเจร็อคอยู่ได้ เค้าว่าเราไร้สาระ งี่เง่า จะรักอะไรอยู่กับตรงนี้มันน่าขำ
มานึกดูแล้ว เราก็มีแค่นี้จริงๆนี่นา แค่นี้ที่น้อยนิดน่าขำของพวกเค้า แต่ยิ่งใหญ่ และสำคัญมากสำหรับเรา
ตอนนี้กำลังคิดว่า เราควรจะเป็นอย่างที่เพื่อนๆเราเป็นดีไหมนะ
นานๆไปงานสักที ไปดูวงเก่าๆที่ยังพอจะขึ้นงานบ้าง ถึงจะไม่บ่อย ได้คอสบ้าง ถึงใครๆจะมองเราด้วยสายตาไม่ดี
และนอกนั้น อยู่กับเจร็อคที่เรารัก นั่งฟังเพลง นั่งดูรูป มีความสุขกับโลกแบบเดิมที่คนเดี๋ยวนี้ไม่สามารถเข้าใจได้
อ่านฟิค แต่งฟิค ด้วยความรู้สึกดีๆอย่างเดิม เล่นดนตรีอย่างที่ใจรักในยามว่าง
มีความสุขตามประสาเจร็อครุ่นเมื่อสิบปีก่อนอย่างสงบเงียบ
แล้วแบบนี้ เซ็นจะสามารถอยู่อย่างสงบได้แล้วใช่ไหม?
เพื่อนๆ พี่ๆ เซ็นยังคิดถึงทุกๆคนเหมือนเดิมนะ อย่าเข้าใจว่าเซ็นมางานในปัจจุบันนี้แล้วเซ็นจะเปลี่ยนไป
ไม่เลย เซ็นยังคงเป็นอย่างเดิม ที่กำลังจะกลับไปสู่วันเวลา และความรู้สึกเดิมๆ กับตัวเอง และเพื่อนเก่า

สำหรับใครที่นัดไปดูหนัง เซ็นยังไม่ลืมนะ แค่ยังไม่มีเวลา แต่อยากไป
ใครที่นัดไปกินๆๆๆๆๆๆ ก็ยังไม่ลืมนะ
แล้วสำหรับหมูกระทะ อันนี้ก็ยังอยากกินอยู่
ปูริก็ยังไม่ลืมนะ
คาราโอเกะก็ด้วย
พวกเรามีกันแบบนี้ ได้กินได้เที่ยวก็มีความสุขแล้วจริงไหม?

แต่เซ็นคงไม่ได้เข้าเน็ตต่อจากนี้ประมาณสองอาทิตย์นะ
แม่นัดมาตั้งเป็นเดือนๆแล้วว่าให้ไปช่วยงานบุญที่ต่างจังหวัด
และไม่มีเน็ตให้เล่น นอกจากโชคดีหาได้
แล้วตอนนี้ไม่แน่ใจว่ามือถือจะเป็นยังไง
กำลังดูๆอยู่ว่าจะซื้อเครื่องใหม่อยู่ ใครชำนาญเรื่องมือถือก็แนะนำบ้างล่ะ
ไม่อยากได้แพงๆแล้ว เดี๋ยวนี้แบบดีๆราคาถูกเยอะมาก
อย่างของป้าแตง เกือบสองหมื่น ตอนนี้ไปเจอเหลือสามพันกว่า

ตอนนี้อยากไปดูพี่ๆเล่นดนตรีนะ ไม่ได้ไปงานนานมากแล้ว
คราวก่อนเติ้ลอุตส่าจะมารับไปงานด้วยกัน
ท่านพี่ก็ชวนบ่อย คราวก่อนที่ไปงาน ก็อยู่ไม่จบงานเพราะต้องรีบกลับ
แต่หวังว่าคราวต่อไปจะอยู่จนจบ เพราะว่ายังอยากดูพี่ๆเล่นดนตรีให้ครบทุกวง
กลับดึกสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่คิดถึงพี่ๆนะ อยากเจอมากๆ

แค่นี้แหละ มาลงความรู้สึกในใจ และเรื่องราวตามประสา**ไดอารี่ของตัวเอง**
เอาไว้กลับมาแล้วจะหาเวลามาลงรูปงานเก่าๆที่ยังไม่เคยเอาลง
มีคนทวงมาแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาเลย ติดเอาไว้ก่อนนะ อย่าโกรธกันน้า

ช่วงนี้ขอโทษด้วยที่อาจตอบเอ็มช้า เพราะว่านั่งทำงานส่งอาจารย์อยู่
ขอบคุณเพื่อนๆที่เป็นห่วง และยังเข้าใจ

ช่วงนี้ฟังท่านชูชัยสอนอะไรที่ให้คิดอะไรที่ไม่เคยได้คิดมาก่อน แล้วรู้สึกว่า
สิ่งที่เรารับรู้มา มันไม่ใช่ความจริงเสมอไป
หากลองคิดให้ลึกซึ้งกว่าเราจึงจะเข้าใจอะไรที่มันมีมากกว่านั้น
สิ่งที่เห็นว่าดี อาจจะเลวร้ายมากก็ได้ หรือสิ่งที่เราคิดเสมอว่าเลว อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดก็ได้
มายาคติสร้างภาพต่างๆขึ้นมาให้เราคล้อยตาม เหมือนกับที่ผู้นำหลายๆคนใช้ล้างสมองคนนั่นแหละ
ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า มายาคติมันมีอำนาจมากขนาดไหน
หากแต่เราต้องหยุดคิดก่อนที่จะให้มายาคติมาครอบงำ
รู้สึกได้ประโยชน์ที่นั่งฟังท่านชูชัยสอนมาตลอดสามชั่วโมงต่อวัน
รู้สึกว่าตัวเองมองโลกนี้เปลี่ยนไปเยอะ และสามารถยอมรับ และทำใจกับอะไรต่อมิอะไรได้เยอะกว่าเดิม
และทำให้เรามีสติ ใจเย็นได้มากขึ้น ฉลาดมากขึ้น ได้รับรู้ และได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ขอบคุณท่านชูชัยจากใจจริง

…..ไปก่อนล่ะ บ๊าย บาย

« งาน MB.. งาน .. »
0 Comment