ขับมาเรื่อยๆ จนถึงตีนสะพาน เผชิญกับขบวนรถติดด้วยจิตใจเบิกบาน ไม่ใช่ว่าบรรลุอะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่า ในที่สุดก็ได้เวลากินไก่แล้ว! เยส! ไก่ย่าง 5 ดาว ช่างหอมนุ่มชวนลิ้ม อร่อยอย่าบอกใคร (ตายล่ะสิ เผลอบอกไปแล้วว่ะ) เนื้อที่แทบจะไม่ต้องกัด ก็ลื่นหลุดออกมาจากกระดูก.. รสหวานมันของหนังย่างที่ผสมผสานด้วยเครื่องเทศพริกไทยดำ เคี้ยวแล้วช่างชวนให้นึกถึงวัยเด็กช่วงฤดูใบไม้ผลิที่จังหวัดซัปโปโร่เสียจริงๆ อา...
ปรากฏว่า รถไม่ได้ติดนานอย่างที่คิดแฮะ พอดีข้ากับบันกินไก่เสร็จ ก็เริ่มหลุดออกมาได้พอดี ระหว่างที่คว้าทิชชู่มาจัดการกับมนุษย์แก้มมันยอง และมือมันยอง เราทั้งสองก็ชวนกันนสนทนาไปเรื่อยเปื่อย ช่วยกันนั่งสมมติว่าหลังจากนี้ มันจะยังมีอะไรยวนๆ เกิดขึ้นได้อีกบ้าง.. เอาแบบที่เลวร้ายสุดๆ เข็มขัดยาวยังไงก็ไม่มีทางคาดถึงได้
อืม.. แล้วถ้าเกิดเราสูบบุหรี่ (ขณะนั้นในปากกำลังคาบอยู่) แล้วปรากฏว่าขี้บุหรี่มันถูกลมพัดไปเบาะหลังแล้วไหม้ตีสิสหมดเลยล่ะ ข้าพูดไปก็ขำไป แต่ปรากฏว่าพอพูดจบแล้ว ต้องรีบหันกลับไปดูจริงๆ ว่ามันไม่ได้ไหม้อยู่แน่นะ.. ไม่ไหวว่ะ ระแวงๆ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ อุตส่าห์มาจนถึงตรงนี้แล้ว ยังไงๆ ก็ห้ามประมาทงี่เง่าเป็นอันขาด
อืม แล้วถ้าสมมติว่า ตะกี้ เกิดมีอุกาบาตตกมาใส่สะพานพังล่ะ ยูนจะทำไง บันเริ่มนึกสนุก ลองสมมติดูมั่ง
อืมม นั่นสินะ สงสัยคงต้องไปขอยืมเรือชาวบ้านพายข้ามแม่น้ำไปว่ะ
555 มุ่งมั่นมาก แล้วถ้าเกิดอุกาบาตนั้นทำให้เกิดอาฟเตอร์ช็อค มีคลื่นยักษ์ซัดถล่มเรือจม จนตีสิสเปียกน้ำหมดล่ะ?
อืมม สมมติได้ดีนะ ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมไม่จินตนาการต่อให้แผ่นดินไหวลามไปจนถึงกรุงเทพเลยล่ะ เอาให้ ตึกจุลงจุฬา ตึกบัณฑิตวิทยาลัย พังไปให้หมดเลย จะได้ไม่ต้องส่ง หรือจะให้สะเทือนใจยิ่งขึ้น เอาให้มีไวรัสเอเลี่ยนออกมาจากหินอุกาบาต พอคนติดเชื้อเข้าจะกลายเป็นเวนุ่ม ศัตรูของสไปเดอร์แมน ไล่กินไล่ฆ่าคนด้วยกันเอง แพร่เชื้อระบาดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็น 28 Weeks later เอาแบบนั้นไปเลยดีมะ รับรองตีสิสไม่ต้องส่งแน่..
ข้าขับรถมือเดียวตียาวมาเรื่อยๆ จนถึงกรุงเทพ อีกมือนึงไม่ว่าง เพราะมาริจังมันชอบมาเกาะกินขี้เล็บ หลังๆ พอเล็บสะอาดหมดจดเกลี้ยงเกลาแล้ว มันถึงค่อยย้ายขึ้นมาแกะรังแคบนหัวกินต่อ ฟันมันแทะกิ๊กๆๆๆ ตรงหนังหัว ลิ้นก็เลียแจ๊บๆๆ ให้ความรู้สึกจั๊กกะจี้คันๆ สบายดีมากๆ ร่างกายก็สะอาดขึ้นด้วยเหมือนได้ทำสปาเลย มาริจังเองก็ดูท่าจะชอบ มีความสุขเอามากๆ ให้มันได้อย่างงี้สิ กระรอกมาซูเปี้ยวไฮโซจากออสเตรเลียกินรังแคกับขี้เล็บเป็นอาหาร นี่เอาไปเขียนเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกต่อได้เลยนะเนี่ย.. ส่วนอาบันก็ผลอยหลับไปได้ซักพักนึงแล้ว ตะกี๊ก็แอบงอนเราเรื่องมาริจัง น้อยใจที่มันเห็นรังแคคนอื่นอร่อยกว่าเจ้าของ น่าสงสารเธอเหมือนกันนะ ที่ต้องมาทนตกระกำลำบากกับไอ้หนุ่มงี่เง่าอย่างข้า อดหลับอดนอนเพื่อภาระกิจ ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นเรื่องของตัวเองเลยแท้ๆ เฮ่อ..หลับให้สบายนะที่รัก.. บุญคุณนี้ไอ้หนุ่มจะไม่ลืมเลือนเลย ไว้แล้วจะหาอะไรหร่อยๆ เผาส่งไปให้นะ..ฮือ..ฮือ..
.
.
.
เวลาบ่ายสามพอดิบพอดี รถยนต์เข้าเทียบท่าที่ลานจอดหน้าตึกบัณฑิตวิทยาลัยอย่างสวยงาม หยิบถุงพลาสติกใส่วิทยานิพนธ์ 4 ชุด พร้อมใบปะหน้า บันทึกเปลี่ยนชื่อ ซีดีที่เซฟเป็นไฟล์ PDF ซีร็อกส์ใบอนุมัติ 1 ซีร็อกส์หน้าบทคัดย่อที่มีลายเซ็นเรียบร้อยแล้วอีก 3 เงินสดอีก 340 บาท เอาวะ.. จะยังขาดอะไรได้อีก ก็ไม่รู้มันแล้ว รู้แต่ว่า ขาดกายน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ขาดใจนี่สิ..
เดินอย่างสง่าผ่าเผยแต่หมดแรง ขึ้นไปจนถึงบันไดไปถึงชั้นสอง ออกนอกตึก ผ่านระเบียงเชื่อมต่อระหว่างอาคาร โซนนี้ถือว่าเริ่มต้นเข้าเขตสงครามแล้ว พบศพผู้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก หลายคนกำลังนั่งบนพื้นพิงฝาเรียงหน้าตีสิสที่เพิ่งซีร็อกส์ออกมาอุ่นๆ ไม่น้อยเอาปริ๊นเตอร์กับแล็บท็อปออกมาต่อเพื่อพิมพ์แก้ในส่วนต่างๆ.. เดินผ่านไป ในใจข้าก็เริ่มรนๆ ประเดี๋ยวกูจะต้องประสพชะตากรรมเดียวกันกับคนเหล่านี้ใช่มั้ยเนี่ย..
เดินต่อเข้าไปถึงในตัวอาคาร พบแถวยาวเหยียด บนพื้นก็ยังคงแออัดไปด้วยผู้คน ในเขตนี้เริ่มพบความหลากหลายทางชีวภาพมากขึ้น เหล่าบรรดานักศึกษาปริญญาโท ปริญญาเอก ที่ปกติเอาแต่หมกมุ่นกรำม่วนอยู่กับงานของตน เพิ่งจะได้มาพบเห็นหน้าตากันเองก็วันนี้ ทุกเพศทุกวัย อายุอานมมีตั้งแต่หนุ่มๆ อย่างข้า ไล่ไปจนถึงคุณป้าคุณลุงซึ่งถ้าไปเจอที่อื่น อย่างเช่นโรงบาล คงนึกว่าพาหลานมารอฉีดยา หรือมาตรวจความดัน หรืออะไรซักอย่าง ในเรื่องอาชีพก็หลากหลายไม่แพ้กัน ข้าเห็นทั้งทหาร ตำรวจ สัตวแพทย์ พยาบาล ไปจนกระทั่งถึง นักซูโม่.. ยกเว้นอันหลังสุดนี่ ทุกคนต่างก็มาในชุดเครื่องแบบเต็มยศของตนเอง เสียดายนักชีววิทยาสาขาพฤติกรรมทางเพศของสัตว์ไม่มีเครื่องแบบมั่ง ไม่งั้นข้าก็จะแต่งมาแล้ว
ข้ากับบันเดินเข้าไปต่อคิวที่หางแถว ข้างหน้าเรามีอีกซักประมาณ 50 คนเห็นจะได้ ผู้คนในระแวกนี้ ถึงแม้จะหลากหลายแตกต่าง แต่ก็มีความเป็นมิตรต่อกันอย่างไม่น่าเชื่อ สมมติว่าข้าหันไปบ่นงุมงำกับบันว่า เฮ้บัน ตกลงเราต้องดึงเฉพาะเอกสารที่จะตรวจออกมาก่อนปะเนี่ย? คนข้างหน้าพอได้ยิน เขาก็จะมีน้ำใจรีบหันมาบอกทันทีว่า ต้องทำอย่างนี้นะ อย่างนี้นะ.. ส่วนข้า เวลาคนอื่นเข้ามาถามอะไร ถ้าข้ารู้ ข้าก็จะช่วยตอบเค้าไปอย่างเต็มที่เหมือนกัน เหมือนมันรู้สึกได้ถึงสายใยสัมพันธ์บางอย่าง ถึงแม้จะไม่ใช่คนรู้จักกัน แต่มันก็เหมือนกับเป็นเพื่อนที่กำลังร่วมชะตากรรมเดียวกัน
ห้องที่ข้ากำลังอยู่ตอนนี้เป็นห้องที่จะต้องมาต่อคิวเพื่อรอตรวจเอกสารภายนอก หมายความว่า ตรวจเฉพาะไอ้ที่สำคัญๆ ที่มันโปะอยู่ข้างนอกก่อน อย่างเช่น มีลายเซ็นครบรึยัง แบบฟอร์มส่งมีมั้ย ชื่อตีสิสตรงกับ record รึเปล่า ถ้าไม่ตรงมีใบเปลี่ยนชื่อแนบมามั้ย ซีดีเปิดได้มั้ย ฯลฯ อะไรทำนองนี้ ซึ่งพอตรวจเสร็จผ่านหมดแล้ว เขาก็จะให้เราจ่ายตังค์ แล้วก็รับบัตรคิวมา สำหรับไปรอตรวจที่ห้องตรวจภายในต่ออีกทีนึง การตรวจภายใน ก็จะตรวจอย่างละเอียดขึ้นอีกนิด โดยมีเจ้าหน้าที่แว่นหนาจ้องเปิดดูทีละหน้า เว้นขอบข้างขวาเกิน 1 นิ้วมั้ย ถ้าไม่เกิน เอาไปแก้ใหม่.. หน้าปก สารบัญ รายการเอกสารอ้างอิง ฟอร์แม็ทถูกต้องมั้ย อ้าวอันนี้ ขาดจุดไปจุดนึงหนิ ไม่ผ่าน เอาไปแก้ใหม่ อะไรแบบนี้เป็นต้น.. แค่นึกก็เสียวแล้ว ขออย่าให้มีเล้ย ไอ้จุดซ่อนเร้นที่มองข้ามไปเนี่ย ไม่อยากไปพิมพ์ใหม่แล้วนะ ขอร้องล่ะ.. เอาเถอะ แต่ยังไง เรื่องภายในก็ยังมาไม่ถึง มาลุ้นเรื่องตรวจภายนอกนี่ให้ผ่านก่อนดีกว่า
แถวหดสั้นลงอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด ซักประมาณ 3 โมง 45 ข้าก็ได้เข้าตรวจ ด่านนี้ผ่านไปได้อย่างโปร่งใส ถือว่าโล่งใจไปหนึ่งอึก พอจ่ายตังค์เสร็จเค้าก็ให้บัตรคิวมา ปรากฏว่าได้คิวที่ 101
อืม.. 101 เชียวรึ ว่าแต่ตอนนี้มันเรียกถึงคิวเท่าไหร่แล้วล่ะ? ไหนลองวิ่งไปดูซิ ว่าแล้วข้าก็เร่งซิกแซกผ่านทางเดินซึ่งระเกะระกะไปด้วยซากศพนักศึกษา บางคนนอนหลับกับพื้นน้ำลายเยิ้มเลย ให้ตายเหอะ น่าเอน็จอนาจจริงๆ ผ่านประตูมาสองสามประตู ในที่สุดมาถึงหน้าห้องที่เค้ากำลังขานเรียกคิว หน้าห้องนี่คนเป็นร้อย รอสักพัก ก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งมีอาชีพที่น่าสงสารที่สุด เปิดประตูออกมาตะโกนเรียก
หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดค่า
หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดมีมั้ยค๊ะ อะฮึ อะฮึ แค่กๆ.. หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ด
177 งั้นรึ อืมม... ฉไนมันเป็นแบบนั้นไปได้วะ หรือว่าเค้าให้บัตรคิวข้าผิด ไหนลองกลับไปถามดูซิ ว่าแล้วก็ฝ่าซากศพกลับไปห้องแรกอีกรอบ
โทษนะครับผมได้เบอร์ 101 แต่ตะกี้ไปฟัง เค้าเรียกถึง 177 แล้ว มันหมายความว่าอะไรหรือครับ?
อ๋อ ของน้องรอบสามน่ะสิ คืออย่างงี้นะ แต่ละรอบเราจะแจกทั้งหมด 200 คิว ตอนนี้คิดว่ากำลังเรียกรอบสองอยู่ พอเรียกถึง 200 เมื่อไหร่ เค้าถึงจะเริ่มนับ 1 ใหม่ เป็นรอบที่ 3 น่ะ
อืมมม... เช่นนี้นี่เอง
มา บัน.. เอา Sudoku ออกมาได้ละ
ข้าจับจองที่ว่างแคบๆ ตรงหน้าห้องตรวจภายใน ซุดตัวลง เอาหลังพิงฝา เสร็จแล้วก็เริ่มปล่อยใจฆ่าเวลาไปกับ Sudoku บันเองก็ใกล้สลบแล้วเหมือนกัน ชวนมาทำซุโดกุด้วยกันเธอก็บอกว่าไม่ไหว หน้าตาท่าทางสลึมสลือสุดๆ บอกให้กลับบ้านไปก่อนก็ไม่เอา ยังยืนยันที่จะอยู่เป็นเพื่อนคนรักจนถึงที่สุด
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ข้าทำสุโดกุไปสัปหงกไป ไม่ไหวว่ะ ทำไม่สำเร็จซักอัน เติมเลขซ้ำตลอดเลย ใกล้จะสลบอยู่แล้ว ไม่ได้นอนมาราวๆ 30 ชม. ขับรถทางไกลอีก 4 ชม.ติดต่อกัน ได้กินข้าวแค่มื้อเดียว เหนื่อย.. หิว.. ง่วง.. ปวดตา.. ความล้าทั้งหมดมันค่อยๆ กดทับลงมา หนักอึ้ง หนักอึ้ง ราวกับแบกรูปปั้นโรมันเอาไว้บนหลัง.. พลันประตูห้องเปิดออก
สองร้อยหนึ่ง.. สองร้อยหนึ่งค่า มีมั้ยคะ
201 เนี่ยนะ? ตกลงมันยังไงกันแน่วะเนี่ย.. บันทำไมมันไม่เริ่มต้นนับ 1 ใหม่ล่ะ ทำไมเป็น 201?
เออ นั่นน่ะสิยูน เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ลองไปถามดูอีกรอบมะ
ในขณะนั้น เผอิญมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ มาโดยตลอด ได้ยินพวกเรากำลังสติแตกเรื่องการเรียกคิว ก็เลยหันมาแสดงน้ำใจบริจาคความฉลาด
เอ่อ.. คือ รู้สึกว่ารอบนึงเค้าจะเรียกถึง 300 นะคะ ไม่ใช่ 200 เนี่ยของเราเองก็คิวที่ 250 ส่วนของเพื่อนอีกคนนึงก็ 257 ก็เลยคิดว่าน่าจะหมดที่ 300 น่ะค่ะ ถึงจะขึ้นรอบใหม่
อืมม.. ขอบคุณมากนะครับ
.....
