ขณะนั้นเวลาประมาณ 4 โมงครึ่ง ข้าลองคำนวณดูเล่นๆ จากอัตราเร็วเท่าที่ผ่านมา ชั่วโมงนึงน่าจะเรียกได้ซักประมาณ 30 คน ตอนนี้คิวที่ 200 กว่าๆ ของข้า 101 ก็เท่ากับว่าเหลืออีกประมาณ 200 คิว.. 200 หารด้วย 30 ก็ตกอยู่ที่ราวๆ 6-7 ชั่วโมง ตอนนี้ 4 โมงครึ่ง บวกเข้าไปอีก 6-7 ชั่วโมง ก็ประมาณ 5 ทุ่ม..
5 ทุ่ม! ให้ตายเถอะ นี่กว่าจะได้กลับบ้านกูต้องรอถึง 5 ทุ่มเลยหรือนี่ ป่านนั้น สิวไม่ระเบิดไปก่อนแล้วรึ.. โอวววว หรือจะกลับบ้านไปปลูกข้าวกินก่อนดีวะ พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วค่อยกลับมา..
ไม่ไหวแล้ว บัน! ไปหาไอติมกินกันเถอะ!
พวกเราฆ่าเวลาอยู่แถวยูเซ็นเตอร์ (1 ในย่านกินดื่มของนักศึกษาจุฬา อยู่ใกล้ๆ ตลาดสามย่าน) ถึงประมาณ 5 โมงกว่า.. จริงๆ อยากจะฆ่ามากกว่านั้นแต่กลัวบาปหนัก ก็เลยกลับเข้ามาก่อน ไอตงไอติมอะไรก็ไม่ได้กินเพราะหาไม่ได้ เจอก็แต่ร้านน้ำปั่น ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะข้าเลยได้โอกาสโด๊ปด้วย M150 ปั่นกับปีโป้ คงสามารถกระตุ้นสมองให้ตื่นไปได้อีกพักนึง
สองร้อยสิบแปดค่า.. สองร้อยสิบแปะ แค่กๆๆ..อะแฮะๆ แหวะ..ขากกก..ทุ๊ย.. สองร้อยสิ้บแป๊ด มีหมัยค้า..
ตัวเลขช่างเลื่อนช้านัก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปช้าขนาดนี้มาก่อน.. ตาข้านี้ปิดเหลือขีดเดียวจนแทบจะเป็นสาวเวียดนามอยู่แล้ว..
ไอ้ แทน!!
เวลาซักประมาณ 6 โมงกว่าๆ อยู่ดีๆ ไอ้ขวัญก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ มันเป็นเพื่อนสาวขาวอวบบรามันผู้ซึ่งผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ เข้าป.โท คณะนิเทศมาพร้อมๆ กับที่เราเข้าวิทยา เรียนก็เรียนเต็มที่ครบ 4 ปีเหมือนๆ กัน ปีนี้ก็จบพร้อมๆ กัน ส่งตีสิสก็มาส่งวันเดียวกัน เราเจอกัน ก็รีบมานั่งผลัดกันตรวจดูของกันและกัน (ตรวจตีสิสนะตีสิส) เออแกพลาดตรงไหนมั่งป่าววะ ลายเซ็นครบยัง เว้นเลขหน้ายัง.. พอตรวจเสร็จก็เริ่มนั่งรำลึก ถึงวันวานที่เราเคยไปเมามันกันหลายที่ เมื่อก่อนชวนไปไหนนี่ไม่ต้องคิด ไปได้ทันที คอนส่งคอนเสิด ไปทะเล ไปภูเขา กินข้าวกินเหล้า ดูหนัง ได้หมด.. ปีสองปีให้หลังมานี้ ภาระกิจตีสิสหนักโคตรด้วยกันทั้งคู่ แทบจะไม่ได้ไปยวนที่ไหนกันเลย เอาเถอะ ยังไงๆ วันนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว พอพ้นจากนี้ไป คงมีเวลาว่างได้ไปยวนกันเต็มที่.. แค่คิดมันก็รู้สึกหัวใจพองโตยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เหมือนกับว่างานชิ้นนึงที่เราทุ่มเทอดทนทำมายาวนาน ในที่สุดมันก็จะเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว อยากจะตบหลังให้กำลังใจตัวเองซัก 2 ปั้กส์ ว่ามึงทำได้ดีแล้ว.. ไม่เพียงเท่านั้น ต่อไปจะมีเวลามากมาย ให้คิดให้ทำ ในสิ่งที่อยากทำอย่างอื่นๆ จะอัพได จะเขียนหนังสือ จะไปเป็นผู้ช่วยวิจัย จะดูซีรี่ส์ จะเล่นเกม จะทำเว็บ จะฝึกทำดนตรี จะดูแลแม่ ดูแลยาย จะไปเที่ยวทั่วไทย จะ..
เฮ่ย!!
อะไรยูน
บัน มาริจัง มาริจัง ดูมาริจังเร็ว!
ไอ้มารินี่มันยีจริงๆ ว่ะ อยู่ดีๆ มันก็วิ่ง ดุ๊ดๆๆๆ มุดเข้าไปตรงระหว่างขาของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งหลับอยู่ ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ให้ตายเถอะ... บัน ตอนแรกจะเอามือล้วงเข้าไปคว้าตัวมันออกมา แต่สายเกินไปแล้ว มันหายเข้าไปในร่องหลืบลึกลับเรียบร้อยแล้ว ทำไงดีฟะเนี่ย มันยิ่งชอบแทะๆ อยู่ด้วย ตอนนี้เจ้าตัวยังคงหลับอยู่ ไม่รู้เรื่องว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับที่นาผืนน้อยของตัวเอง ดีละ ไม่งั้นคงได้เกิดอุบัติการณ์กรี๊ดลั่นวุ่นวายไปทั่วตึกแน่ บันรีบไปขอความช่วยเหลือ ให้เพื่อนผู้หญิงของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ช่วยล้วงมือเข้าไปควานหาให้ ดีไม่มาขอให้ข้าเป็นคนล้วง ไม่อย่างงั้นคงยิ่งได้ครื้นเครงกันเข้าไปใหญ่.. เพื่อนเค้าควานอยู่พักนึง ในที่สุดก็ได้ตัวมาริจังออกมาทันท่วงที โดยที่เจ้าตัวเพิ่งจะมาสะดุ้งรู้ตัวตื่นเอาตอนสุดท้าย ทำตาปริบๆ สลึมสลือ เสร็จแล้วก็กลับไปนอนต่อ.. ข้าคว้าตัวมาริจังมาตรวจดูให้แน่ใจ ว่าในปากของมัน ไม่ได้คาบสาหร่ายติดมาด้วย..
เสียงริงโทนดัง ไอ้จิ๊บโทรมา
ไง ไอแทน เสร็จรึยัง เดี๋ยวคืนนี้ไปกินเหล้าฉลองกัน ร้านตักสุราเนี่ย
เออ ยังเหลืออีก 100 กว่าคิวเนี่ย.. แกไปเหอะ สงสัยเราจะไม่ไหวว่ะ แม่งตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้นอนเลย ขืนไปกินเหล้าต่ออีก ตายแน่
โห ไรว้า.. แกมาเหอะ จะได้สนุกๆ เนี่ยไอ้จิ้วก็มานะ
โอยย.. เราก็อยากไปเว่ย แต่แกสงสารร่างกายเราหน่อยเฮอะ เกิดตายก่อนรับปริญญาจะทำไงวะ เอาไว้โอกาสหน้าละกันนะ หลังจากนี้ก็ว่างแล้วนี่ ยังเลี้ยงได้อีกหลายรอบ
เออๆ.. แต่เดี๋ยวชั้นจะกลับบ้านที่ทางใต้น่ะสิ ไม่เป็นไรๆ ไว้เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยหาเรื่องขับรถไปเที่ยวต่างจังหวัดกันเหมือนเมื่อก่อนละกัน
โอเค ได้ๆ เอาเลยๆ.. เออ ยังไงก็ขอบใจแกมากนะเว่ย ที่ช่วยวันนี้น่ะ แล้วก็ที่ชวนด้วย
เออ แก ชั้นก็เป็นห่วงแกน่ะแหละ กลัวจะไม่จบ เออ ไม่เป็นไรหรอก มีไรก็ช่วยๆ กันไปเนาะ
อืมม.. จะว่าไปเพิ่งนึกขึ้นได้ ควรจะโทรไปหาอาจารย์ชิมุระซักหน่อยน่า บอกแกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี แกจะได้ไม่เป็นห่วง
ฮัลโหลจารย์ หวัดดีครับ
เออ แทนไท เป็นไงมั่ง ผมเป็นห่วงอยู่เนี่ย ตกลงเรียบร้อยมะ
เรียบร้อยครับจารย์ ได้ลายเซ็นมาครบแล้ว ตอนนี้ก็แค่นั่งรอคิวน่ะครับ แต่ยังเหลืออีกเป็นร้อยเลย คนเยอะมากๆ
เออ เห็นมั้ย ผมบอกแล้ว ว่าไอ้พวกอย่างคุณเนี่ย ยังมีอีกเยอะ ไม่ต้องห่วงหรอก
อืมม ไอ้พวกนักเรียนที่มีความรับผิดชอบสูงอย่างผมนี่ใช่มั้ยครับจารย์ 555 มีเยอะจริงๆ ด้วยครับ
เออ.. ทำเป็นเล่นไป คุณทำให้เรียบร้อยก็แล้วกัน จะได้จบๆ ซะที
นั่นสิครับจารย์ ฝ่าฟันมาเยอะเหลือเกิน ยิ่งช่วงนี้มีแต่เรื่องซวย กระเป๋าตังค์ก็หาย เน็ตก็เจ๊ง แอร์ก็เสีย นอนไม่ได้นอน กินไม่ได้กิน วันนี้ก็หวุดหวิดอีก
เออ ไม่เป็นไรหรอก ประเดี๋ยวหลังวันนี้ทุกอย่างมันจะดีขึ้นแล้ว ชีวิตมันจะมีแต่ดีขึ้นๆ คุณเชื่อผมเถอะ
555 โอเคครับจารย์ ขอบคุณมากนะครับ
พูดจบเหลียวมองรอบตัว เพื่อนร่วมชะตากรรมยังเหลืออีกเยอะจริงๆ ด้วย แต่จะว่าไป ข้าก็เพิ่งจะสังเกตนี่แหละ ทำไมพวกที่มาส่งตีสิสถึงได้มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้นเลยวะ? ผู้ชายมีแค่ประมาณ 1 ใน 10 เห็นจะได้ ไม่รู้ว่ามันบ่งบอกถึงอะไรได้มั่งรึเปล่าเนาะ อย่างเช่นว่า ผู้หญิงการศึกษาสูงกว่าผู้ชายโดยเฉลี่ย รึเปล่า? ถ้าเกิดอย่างนั้นแล้วทำไม พอในวัยทำงานจริงๆ มันมักจะมีผู้ชายที่ประสพความสำเร็จก้าวหน้ากุมอำนาจได้มากกว่าผู้หญิงล่ะ? อืมม.. น่าคิดๆๆ
เวลาประมาณ เกือบทุ่มนึงแล้ว คิวเพิ่งเรียกได้ถึงประมาณ 270 กว่าๆ
ทันใดนั้นเอง ก็มีป้าผมสั้นคนนึง เคลื่อนตัวดุ่มๆๆ มาตามทางเดินจากทางฝั่งห้องตรวจภายนอก ปากแกก็ตะโกนร้องมาเรื่อยๆ บอกว่า
นิสิตที่มีคิวของรอบที่ 3 ให้เอาบัตรคิวมาแลกใบสีชมพูได้เลยนะคะ เจ้าหน้าที่เราจะอยู่ถึงแค่ทุ่มครึ่งเท่านั้น ใครที่ตรวจไม่ทันวันนี้ให้กลับมาใหม่พรุ่งนี้ เอาบัตรคิวมาแลกใบสีชมพูได้เลยค่ะ ใครได้เลขคี่ให้มาเข้าคิวใหม่ตอน 8 โมงเช้า ใครได้เลขคู่ให้มาตอนบ่ายโมง.. นิสิตที่มีคิวของรอบที่ 3..
ยวน..
ตกลงที่กูรอมาทั้งวันนี่ สุดท้ายต้องมาลงเอยแบบไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรเลยใช่มะ..โขขขขขข...
ไม่เอาๆๆ ต้องอย่าอารมณ์เสีย อย่าอารมณ์เสีย วันนี้มึงทำได้ดีแล้ว ทำได้ดีแล้ว อย่าอารมณ์เสีย อย่าอารมณ์เสีย.. เอาเถอะ มาพรุ่งนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้กลับบ้านนอน ขืนต้องอยู่รอต่อวันนี้นี่ มีหวังตับไตหยุดทำงานก่อนแน่.. ต้องคิดในแง่ดี คิดในแง่ดี โฮร่ะๆๆๆ ฮุมฮารีบันบาบุเร บาบุเร ย่ะ!! (ตบแก้มตัวเองพร้อมๆ กัน 2 ข้าง)
สุดท้าย ข้าก็เดินเอาบัตรคิวไปแลกใบสีชมพู ได้เบอร์ใหม่มาเป็นเบอร์ 158 เป็นเลขคู่หมายความว่า ให้มาพรุ่งนี้บ่ายโมง โอเคดีเหมือนกัน จะได้ตื่นสายได้ ส่วนตัวเลข 101 หรือ 158 อะไรนั่นก็ไม่นับทั้งนั้น พรุ่งนี้คิวจะรีเซ็ตใหม่หมดเลย ใครมาก่อนก็ได้ตรวจก่อน เยี่ยม.. อย่างนี้ถ้าเกิดเรารีบมา อาจจะได้คิวแรกๆ ก็ได้ โอส..
ทุ่มครึ่ง ฝนตกพรำๆ เล็กน้อย.. ข้าออกมาจากจุฬาด้วยสภาพเหมือนซอมบี้ แต่ถึงอย่างนั้นอย่างนี้ ก็ยังยิ้มออก ยังไงๆ ก็ไม่มีอะไรเหลือต้องกังวลแล้วหนิ.. ข้า คุณบัน แล้วก็คุณขวัญ แวะกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยที่ร้านแถวสวนหลวง.. ต้มยำกุ้ง ไข่เจียวหมูสับ กุ้ยช่ายขาวผัดเต้าหู้ไข่หมูกรอบ และ หมึกผัดผงกะหรี่..
..อาหารตกถึงท้อง หนังพุงก็เริ่มตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน..
กลับถึงบ้าน พอหัวถึงหมอนปุ๊บ สติก็หายปั๊บ จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา หลับไหล หลับไหล หลับไหล...
สบายเหลือเกิน.. ความกังวลใดๆ ก็ถอดวาง.. ม้วนมันไว้เป็นเลข 8.. วางเอาไว้ข้างเตียงก่อน
พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่...
.....
