ช่วงนี้ชีวิตกะลังวุ่นวายเชียว
งานก็เยอะ นอนก็เกือบเช้าแทบจะทุกวัน
เช้ามาก็ต้องถ่อสังขารอันอิดโรยไปเรียน
แต่ก็เหมือนจะไปแต่ร่าง..วิญญาณอะอยู่ที่เตียง
ไม่เข้าใจว่าไมจารย์ต้องสามัคคีกันสั่งงานมากมายขนาดนี้
นู๋คนนะคะจารย์..มะใช่โรโบค๊อป  เฮ้อ!!!
ขอให้มันผ่านไปเร็วๆด้วยเหอะ ก่อนที่ช้านจะกลายเปงซอมบี้
.............สาธุ................





เคยคิดเล่นๆกันป่ะคะว่า..เวลาที่มีความสุขอะมักจะผ่านไปเร็ว
ส่วนเวลาทุกข์อะ ก็มักจะผ่านไปอย่างเชื่องช้าเสมอ
แต่จิงๆแล้วไม่ใช่เลย
เวลาไม่รีบวิ่งและไม่ได้หยุดเดินเพื่อใคร
เวลาก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างสม่ำเสมอ
ความเศร้าต่างหากที่ทำให้รู้สึกเชื่องช้า
และความสุขต่างหากที่ทำให้รู้สึกเช่นนั้น
เวลาไม้ต้องหยุดพักเพระเขาไม่ได้เหนื่อย
เวลาไม่ต้องวิ่งเร็วเพราะเขาไม่ได้รีบร้อน 
***เช่นกัน***
ไม่ต้องกลัวความเศร้าที่เรามี...เพราะเราจะผ่านมันไปได้
ไม่ต้องกลัวความสุขจะหมดไป เพราะมันอยู่ในใจ
***ในความทรงจำของเราตลอดไป*** 
จูนเปิดเจอข้อความเหล่านี้ในเน็ต
มันเป็นเรื่องที่ใครต่อใครก็มักจะคิดกันแบบนี้
แต่พออ่านดูก็รู้ว่า ความรู้สึกของเราเองนี่แหละ
ที่เป็นตัวกำหนดว่าเวลาเดินช้าหรือเร็ว
ทั้งที่จิงๆแล้วเวลาก็ยังคงเดินต่อไปไม่ได้ช้าหรือเร็วสักนิด

แต่ในบางช่วงของเวลาก็นำมาซึ่งมิตรภาพ D-D เช่นกัน
ไม่รูว่าควรจะเรียกว่าโชคชะตารึเวรกรรมดี
เพราะต่างคนก็ต่างที่มา ต่างความคิด ความรู้สึก
แต่เหมือนมีอะไรบางอย่าง บางอย่างที่มันบางเบา
สุดท้ายแล้วก็มาเป็นเพื่อนกัน
มันน่าแปลกนะ  คนตั้งมากมายทำไมต้องเป็นอิพวกนี้
อืม..อธิบายยากแฮะ
เอาเปงว่าที่สุดแล้วกุก็รักพวกเมิงมากมายแล้วหล่ะ..เพื่อนเวร
"เพื่อนก็เหมือนดวงดาว ไม่ได้มองเห็นตลอดเวลา
แต่ก็รู้ว่า ...มันอยู่ไหน"








คิดถึงตัวแสบวุ้ย
ไมความรักมักจะมาพร้อมกะอุปสรรคฟะ มะเข้าใจ
ทำไมต้องทำให้มันยุ่งยาก ทำไมต้องรอคอย ทำไมต้องห่างไกล
ทำไม ทำไม และทำไม ??????????
มันทรมานนะเฟ้ยคุณโชคชะตา
อยู่ห่างกันแบบนี้มะดีเลยนะ ว่าป่ะ
มันมีแต่จะคอยระแวงกัน แต่เค้าไว้ใจตัวแสบนะ
จะอะไรก็ช่างถ้าเรา"ซื่อสัตย์"และก็"ไว้ใจกัน"
มันคงจะผ่านไปได้ด้วยดี 
 หวังว่าความแตกต่างจะช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายนะ


  


"หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ"

คิดถึงพ่อก่าแม่อะ นู๋อยากกลับบ้าน
ตัวแสบ..เค้ารออยู่นะ รักนะเว่ย ห้ามเจ้าชู้
คิดถึงลูกสาว หญิงกาแฟ
รักพวกเมิง เพื่อนเวร..ขอโทษที่วีนใส่
อยากดูโคนันว่ะ มันหายไปไหนวะ
รักสตอรี่ไทย