ป๋ม21แล้วกั๊บ
post date :
23/02/2007 19:34:06
หลังจากเจอมรสุมโค้งสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาไป
แทบจะหมดลมแน่ะ (เว่อร์ๆ55+)
วันนี้เป็นวันที่มีการเรียนการสอนเป็นวันสุดท้ายแล้ว
รู้สึกวูบโหวงยังไงก็ไม่รู้สิน๊า...
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็เกลียดการลาจาก เกลียดการเปลี่ยนแปลงมาตลอด
แต่ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องเผชิญใช่ม๊า...
สิ่งที่เอาไปได้ก็แค่ความทรงจำที่มันจะค่อยๆเลือนไปตามกาลเวลา...
ไม่ดีเลยอ่ะ...ถึงแม้ว่าอยากจะให้ทุกอย่างเป็นเหมือนที่เคยเป็น
มันก็เป็นไปไม่ได้อ่ะเนอะ...
แป๊บๆเราก็มานั่งทำบีจีวันเกิดน้องเมะอีกครั้งแล้ว
1ปีที่ผ่านไป...เร็วโคตร เหอๆ
ชอบพวกมันมา3ปีกว่าๆจะสี่ปีแล้วสิน๊า...
โดยไม่ได้รู้ตัว เราต่างก็โตขึ้น...
ความรับผิดชอบและน้ำหนักที่วางบนไหล่ก็ค่อยๆหนักขึ้น
ถึงแม้จะอยากเป็นตัวเองแค่ไหน...แต่กระแสสังคมก็แรงเกินกว่าจะต้าน
สุดท้ายก็ต้องไหลไปกับกระแสนั้น...
แต่ไม่ว่ายังไงก็พยายามเข้านะ...
ทั้งตัวเองที่ต้องหางานทำแล้วก็ต้องเรียนป.โทไปด้วย
ทั้งเพื่อนๆทุกคนที่ต้องแยกย้ายเดินตามเส้นทางอนาคตของตัวเอง
ทั้งอาจารย์ทุกๆคนที่ดูแลเราด้วยความรักและเอ็นดูเสมอมา
รวมถึงอาจารย์เคียวโกะที่คงกลับญี่ปุ่นเตรียมเดินทางท่องเที่ยวต่อด้วยนะคะ^^
และสุดท้าย...เจ้าของวันเกิดวันนี้
ไม่อยากขออะไรมากมาย...
เพราะดูจากภายนอกก็เหมือนชีวิตทุกวันนี้ก็น่าจะเพอร์เฟคอยู่แล้ว
แต่สิ่งที่อยากขอให้ก็คือ ให้แต่ละคืนให้นอนหลับด้วยหัวใจที่ไม่ว่างเปล่า
ขอให้ยามยิ้มก็ให้ยิ้มออกมาจากใจที่ล้นไปด้วยความสุข
ขอให้ยามเศร้าและยามที่ต้องร้องไห้นั้นผ่านไปเร็วๆ
ขอให้มีมือค่อยช่วยดันและแรงพลังใจส่งถึงฝันให้ตลอดรอดฝั่ง
สิ่งที่พยายามอยู่...ทุกๆคนเข้าใจดี และขอให้พยายามอย่างนี้ตลอดไป
เพราะเด็กคนหนึ่งตรงนี้ที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ ก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน
^^
このまま手を繋いで夢見よう。。。
จับมือกันไว้แล้วฝันไปด้วยกันนะ...
« Tatta Hitotsu No Koi
หลงกระจายสิคะงานนี้..... »
2 Comment
|