นาน นานหลายเดือนที่ไม่ได้มาแตะไดอารี่เลย

นาน นานพอที่จะมีเรื่องราวที่เก็บเอาไว้มากมาย

มาก มากเกินพอที่จะเขียนบันทึกลงได้หมด

มาก มากซะจนไม่รู้ว่าจะเริ่มบันทึกตรงไหนก่อนดี

เอาเป็นว่า หลายครั้ง พยายามที่จะเขียน ท้อใจ

อึดอัด ไม่รู้จะระบายกับใครดี มีเเต่ไดอารี่นี่แหละ ที่รับฟัง


ชีวิตเดินมาตามทางเพิ่มขึ้นอีกไกล พบเจอเรื่องราวมากมาย

เข้ามาทำให้ดีใจ เสียใจ สับสน ปน ๆ กัน บอกไม่ถูก

ตอนเเรกนึกว่าไดอารี่โดนระบบลบไปซะแล้ว คงไม่มีโอกาสเขียนต่อ

โล่งไปนิดนึง ที่มันยังไม่โดนลบออกไป เลยได้มานั่งเขียนอีก

วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน ไม่ได้นั่งเขียน นั่งพิมพ์ที่เดิม

ไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะคอมตัวเดิมที่บ้าน ไม่ได้จับคีย์บอร์ดที่คุ้นเคย

แต่ กำลังอยู่ในห้องของคน ๆ นึง ที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิต

ซึ่งก้อไม่รู้ว่าวันข้างหน้า เรากับเค้า จะเดินทางไปด้วยกันได้อีกนานไหม

แล้วก้อไม่รู้อีกเหมือนกันว่า เค้าจะเต็มใจอยู่กับเราอีกนานหรือเปล่า

ถ้าถามความรู้สึกตัวเองแล้ว ...บอกตรง ๆว่ากลัว กลัวเจ็บ

กลัวกับความเจ็บปวด และความรู้สึกเดิม ๆ ที่เคยได้รับจากใครหลาย ๆคน

แต่หลาย ๆ คนพูดว่า อยากได้ความรักต้องกล้าที่จะเสี่ยง

ไหน ๆเคยเจ็บมานับครั้งไม่ถ้วนเเล้ว ถ้าครั้งนี้เจ็บอีกหนเป็นอะไรไป

เคยบอกตัวเองหลายคั้งต่อหลายหนว่าอย่าไปรักใครง่าย ๆ

แต่ทำไม่ได้ซักที เมื่อไหร่จะเป็นคนเข้มแข็งซะทีก้อไม่รู้เรา

.......................