ผ่านมาไม่ทันข้ามเดือน

มีอะไรใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิตอีกมากมาย

อะไรรอบ ๆ ตัว หลายอย่าง บางครั้งเปลี่ยนไปจนน่าใจหาย

มันเร็ว เร็วจนบางครั้งปรับตัวแทบไม่ทัน ตั้งตัวแทบไม่ติด

ถึงแม้เราจะรับรู้ได้เร็วเเค่ไหน ปรับตัวได้ดีแค่ไหน

พรุ่งนี้ก้อไม่รู้ว่าอะไรใหม่ ๆ จะเกิดขึ้นกับตัวเรา อีกไหม



มันทำให้เดียร์ได้รู้ว่า ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ

และเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ไม่เว้นแม้แต่ตัวเดียร์เอง

นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเมื่อทุกเช้าที่เดียร์มองกระจกเงา

จะพบคนแปลกหน้าที่คุ้นตาอยู่เสมอทุกวัน

ไม่ใช่คนเดียวกับคนเก่าที่ส่องกระจกบานเดียวกันที่เคยเจอ

รู้ได้เลยว่าเราเปลี่ยนไปมากจาก โดยที่เราเองไม่ทันสังเกต



วันวาน เดียร์เขียน ระบายความเหงา ความเศร้าลงในนี้

แต่วันนี้เดียร์มีคนที่ยืนข้างเรา มีคนที่รัก มีคนที่เดียร์รัก

คน ๆ นั้นจะอยู่อีกนานไหม จะรักเราแบบนี้ไปอีกนานไหม

ขึ้นอยู่ว่าเดียร์จะรักษาคนที่ยืนอยู่ข้างต่อไปได้ดีเเค่ไหน

ดูแลซึ่งกันและกันได้เสมอต้นเสมอปลายหรือเปล่า เท่านั้นเอง

ไม่ว่าอะไรหลาย ๆ อย่างที่ผ่านเข้ามา และกำลังจะผ่านเข้ามา

จะบั่นทอน หรือ ทำลายความรู้สึกที่ดีที่เราสองคนที่มีให้กัน

ก้อพร้อมที่จะผลักมันไปให้ไกล ออกไปให้ห่างจากสิ่งที่

เราสองคนกำลังสร้างให้กันและกัน




เวลาเท่านั้นแหละที่จะพิสูทธิ์ความมั่นคงที่เรามีให้กัน

ไม่เปลี่ยนไปตามเวลาที่มันหมุนผ่าน ตามสิ่งรอบตัวที่เปลี่ยนไป

แล้วสุดท้าย คำว่า "รัก" ที่ต่างคนต่างพูดออกมา

จะมีค่าที่สุด เมื่อ รัก ของเรา ไม่เปลี่ยนไป