วันจันทร์ที่ 22 สิงหาคม 2548
สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้ไปทำประโยชน์เพื่อสังคม จากการกดดันของพี่ม่อน ด้วยการไปออกค่ายแนะแนวการศึกษาของคณะรัฐศาสตร์ ของเรานี่เอง แม้ว่าจะตรงกะงานสิงห์ แต่เราก็เลือกไปค่ายแนะแนวเพราะรู้สึกว่าตัวเองจะมีประโยชน์มากกว่าเมื่อไปค่าย พี่บีม สาธิตรุ่น 29 เป็นประธานค่าย ตอนแรกกะว่าจะทำให้ค่ายนี้เป็นค่ายของสาธิตมอชอ แต่ชวนเพื่อนๆ ก็ไม่มีใครไปสักคน แต่ก็โชคดีที่ได้ชวนพี่เปา พี่โอ๊ต และคุณภูไปได้
กว่าจะออกจากรังสิต ก้บ่าย 2 กว่าแล้ว ทั้งๆที่พี่เค้าบอกว่าให้ออกบ่าย 2 เพราะตอนบ่าย 2 พี่เค้ายังไม่ออกจากท่าพระจันทร์กันเลยไง เราก็ไปหาอะไรกินกันก่อนกะคุณภู แล้วพอรถมาทุกคนก็ทำหน้า - -" จริงเหรอกันหมดเพราะนั้น มันคือ รถขนหมูมิใช่เหรอ พี่บีมบอกว่ามันเป็นความผิดของพี่เค้าเองที่จองรถไม่ทันแต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะเดินไปทางไกล แค่ชั่วโมงกว่าเท่านั้น เราก้ไม่ได้ว่าอะไร ได้เจอพี่แชมป์ (ประธานสภานักศึกษาคนปัจจุบัน) พี่ม่อนที่คุ้นเคยแล้วก็รู้สึกดี
กว่าจะเดินทางไปถึงก็เกือบ 5 โมงกว่าแล้ว ได้ทำสันทนาการและแบ่งกลุ่มน้องๆออกเป็น 6 กลุ่มสี เรากะนิดหน่อยได้เป็นพี่เลี้ยงน้องกลุ่มสีฟ้า เพราะตอนพี่เค้าจะให้ป้ายสีได้ทำการขอร้องด้วยสีหน้าสุดจะทนว่าไม่เอาสีชมพูได้ไหม (พี่เค้ากำลังจะหยิบสีมพูให้น่ะ) แล้วก็ทำกิจกรรมรู้จักตัวเองอาจจะเป็นความผิดพลาดของระบบคำถาม ทำให้น้องๆบางคนไม่เข้าใจ น้องศิลปืบางคนอยากเป็นพยาบาล แต่เลือกพยาบาลเป็นอันดับ 3 ซะงั้น แล้วน้องจะเรียนยังไงล่ะคะเนี่ย
จบจากกิจกรรมนี้ก็มีการสันทนาการของพวกพี่ๆบัญฑิต ก๊กพี่ม่อน เราก็ไม่ได้ไปเข้าร่วมเพราะเจอเพื่อใหม่ ชื่อ แคนเป็นเด็กวิศวะ มศว เจอกันแล้วใช่เลย เพราะหลังจากรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงก็พูด มึง กูกันแล้ว สนิทกันอย่างเร็ว แล้วพวกเรา พี่เปา พี่โอ๊ต นิดหน่อย แคน และเราก็จับกลุ่มนั่งเล่าเรื่องผีกันตอนประมาณ 5 ทุ่ม ของแคนจะเป็นเรื่องผี มศว ส่วนของพี่เปาพี่โอ๊ตจะเป็นเรื่องผี ธรรมศาสตร์และของเราจะเป็นเรื่องผี มอชอ ซะงั้น เล่ากันมันหยด
แล้วตอนกลางคืนพี่ปอร์เช่ MC มหาวิทยาลัย นิตาศาสตร์ ปี 4 ก็มา น้องผู้หญิงแถวหน้าบางคนอุทานออกมาอย่างออกนอกหน้าว่า "พี่คนนี้หล่อจังเลย" ไอ้เราก็มองหน้า เอ๊ะทำไมหน้าคุ้นๆนะ แต่เราไม่ได้จำเค้าไว้ในรูปแบบพิธีกรนี่หว่า แต่แล้วก็นึกขึ่นได้ว่าเค้าเป็นพิธีกรงานรับเพื่อนใหม่ไม่ใช่เหรอ ที่เรานั่งรวมกะเพื่อนๆอีกหลายแสนล้านแล้วมองไปที่เค้าคนเดียว โอวแม่เจ้า!!
แล้วพี่ๆก็นัดประชุมสต๊าฟกันต่อเป็นระยะๆ เพราะไม่ได้มีการประชุมค่ายกันก่อน ก็มานัดแนะกันว่าจะทำอะไรต่อไป เราก็ยังคงดำเนินการไปประชุมกะเค้าด้วยแหล่ะนะ แต่ นั่งเล่าเรื่องผีกันต่อไปแต่ก็ต้องเล่าเงียบๆน่ะ คุยกันไม่ได้เดี๋ยวโดนด่า แล้วก็อยกย้ายกันไป อาบน้ำ และ หลังจากส่งน้องไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำไรเสร็จ สต๊าฟก็ต้องออกมาประชุมกันตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงตี 2 ถึงจะได้กลับเข้านอน
แต่กูกะพี่เปาก็นั่งคุยกันเรื่องระบบพี่น้องในคณะ แล้วก็เลยเถิดมาถึงการรับน้องโต๊ะของเราที่จะมีขึ้นในอาทิตย์หน้า หลังจากที่พี่เค้ารู้ว่าเรายังร้องเพลงสิงห์รำคาญ เฮ้ย! สิงห์คำราม ไม่ได้ พี่โอ๊ตกะพี่เปาก็จะเรียกมาซ่อม ตามคำแนะนไของไอ้แคน แต่ดูเหมือนพี่ทั้งสองคนจะไม่สามารถสู้กะความง่วงของตัวเองได้แล้ว ก็เลยแยกย้ายกันไปนอน ซะงั้น
พี่เอ้ และเสื้อเซอร์เวย์ที่ตอนประชุมเราหลบข้างหลังเค้าเผื่อฝึกร้องเพลง ซะงั้น
เช้าวันใหม่ ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพราะได้ข่าวว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน แน่ล่ะ ก็ยุงโคตรเยอะ ขนาดอาบสดินโทลีนมาแล้วนะเนี่ย แม่งยังมาตอมอยู่ได้นั่นแหล่ะ เมื่อคืนถ้านั่งคุยกันเรื่องผีต่อคงคุ้มน่าดู ลงมากินข้าวก่อนที่จะเริ่มทำกิจกรรที่วางแผนกันไว้
ตอนกินข้าวเช้า ได้นั่งกินโต๊ะเดียวกันพี่ปอร์เช่และพี่แชมป์ แล้วพี่แชมป์ก็ถามว่า
"ตาล วันนี้ต้องทำอะไรมั่ง"
"ก็เหมือนกับที่ประชุมไว้เมื่อวานล่ะค่ะ"
"แล้ว เค้าจะทำไรกันมั่ง พี่ไม่ได้ฟัง"
"ตาลก็ไม่ได้ฟังเหมือนกันค่ะ ^ ^ "
"แหม แล้วทำมาเป็น ..."
แล้วตอนไปตักข้าวมาเพิ่มอีก 1 จาน จู่ๆพี่ปอร์เช่ก็ตะโกนขึ้นมา
"น้องตาลกินจานที่ 2 แล้วเหรอครับ! น้องตาลเติมข้าวอีกเหรอครับ!"
"พี่ ปอร์เช่ !!!! " แต่ไม่ทันแล้ว เหมือนคนทั้งๆค่ายจะหันมามองกู ก่อนที่ไอ่แคนจะใส่ไฟต่อ -_-" เสร็จเลยเรา
จากนั้นก็มาทำกิจกรรม ตามที่ได้นัดกันไว้เมื่อคืน (กว่าจะได้ข้อสรุป กูจะหลับ) ก็ได้เป็นคนขึ้นไปแนะแนวน้องร่วมกับเพื่อนๆพี่อีก ก็มีแคน เรา พี่ปอเช่ร์ พี่ vip (ที่หาว่า กูอยู่ปี 2) พี่แชมป์ และนิดหน่อย ก็ได้คุยกัน ทำให้รู้ว่าพี่ปอร์เช่เป็นคนลำปาง โห่ะๆๆ น้องๆก็เหมือนจะง่วทีเดียว เอาเป็นว่า เลิกๆ แล้วมาสันทนาการกันดีกว่า
ยอมรับว่าการสันทนาการค่อนข้างไม่ได้ พี่โอ๊ต พี่เปาก็เลยลากเรามาแล้วว่าจะทำการสันทนาการกันเอง ลากกูมาซ่อมเพื่อทำท่า หอจีลี่ ปู่ย่าตายาย เนี่ยนะ เอ่อ แล้วก็ไม่มีโอกาสได้สันสักที
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็ออกมาทำการแนะแนวน้องๆตามฐานต่างๆ เรื่องการเรียนตามคณะต่างๆ แอบเห็นว่าบัญชีว่าง ก็เลยว่าจะเข้าไป(เพราะเมทเรียนบริหารอยู่) พี่ม่อนก็เลยชวนเรา พี่โอ๊ต พี่เปามาดูแลฐานนี้ แต่พอรู้ว่ามีพวกพี่ๆอยู่แล้วเราก็เลยไปขอคำปรึกษาจากพี่ vip ฐานเศรษฐศาสตร์เรื่องการเรียนโท ซึ่งพี่ vip ก็แนะนำดีมากว่า อาจจะโทเสรีที่เราสามารถลิงค์วิชากันก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมุ่งไปตัวเดียว ก่อนจะกลับมาเข้าฐานบัญของตัวเองต่อ
จากนั้นมีไรต่อไม่รู้จำไม่ได้ ออกมาหยิบขนมินกะภูซะงั้น เพราะภู พี่แหม่ม พี่เตยเป็นสวัสดิ์ไง เลยได้ของกินเยอะแยะมากมาย ต่อมาสันทนาการแล้วก็ย้ายกันเดินเข้าห้องโสต เพื่อฟัง วีดีทัศน์แนะนำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นก็ให้น้องๆเตรียมตัวทำการแสดงสำหรับคืนนี้
สต๊าฟก็มาประชุมกันเรื่องการแสดง ลงตัวที่เปิดเพลงให้น้องๆเต้นกัน ซะงั้นอ่ะ แล้วก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ วันนี้ไมได้เล่าเรื่อผีเท่าไร เพราะว่าแคนกลับไปซะแล้ว น่าเสียดายจริงๆ แต่ก็ไม่เป็นไร มันบอกว่า ถ้าไปมศว (สิงห์ 5 สถาบันปีนี้จัดที่ มศว) ให้โทรหามันด้วย แต่ได้ข่าวว่ากูไม่มีเบอร์มึง เราเลยแลกเบอร์กัน กะว่า ไปถึงแล้วจะไปดึงตัวมันออกไปหาอะไรกินกัน ซะงั้น อีกแล้วกู
การแสดงของน้องๆสนุกสนานมากมายอ่ะ ไม่ไหวแล้วส่วนมากจะเป็นการเลือกเดินในสายที่ตัวเองสนใจ แต่มีบางกลุ่มที่ทำเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัยที่เราต้องเลือกทางเดินเอง จากนั้นก็มีการสันทนาการที่แสนจะสนุก เหมือนว่าเค้าคงรู้ตัวว่าการสันทนาการไม่ค่อยสนุก สู้ของพวกพี่ๆบัณฑิตไม่ได้ล่ะมั้ง จนมาถึงการแสดงของพี่ๆจริงๆ เต้นกัน 2 เพลงแล้วก็พาน้องไปเดินจงกลม เพราะพวกเราต้องจัดการบายศรีพวกน้องๆ จัดสถานทีกัน วุ่นวายนิดหน่อยแต่ "ในที่สุดกูก็ชนะ" พี่โอ๊ตพูดซะงั้น แต่ยุงที่นี่เยอะจริงๆ พี่โอ๊ตก็เลยไปสคินโทลีนมาฉีดให้ ขอบคุณนะ
แล้วทำการบายศรีพวกน้องๆ ได้ข่าวว่ากูเพิ่งโดนบายศรีไปไม่กี่เดือนมานี้เองไม่ใช่หรือก็ต้องมาบายศรีพวกน้องๆซะแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร ดีใจที่น้องๆบางคนก่อนมาค่ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบอะไร อยากเรียนอะไร แต่พอบายศรีแล้วถามน้องเค้า เค้าก็มีความรู้ความสนใจในคณะต่างๆ ดีใจมากอ่ะ ^ ^
แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน ได้ข่าวว่าคืนนี้ต้องนอนห้องแอร์ด้วยและข่างล่าสุดพบว่าไม่มีใครบอกกูว่าต้องเอาผ้าห่มมาเอง กูเลยได้นอนขดอยู่กะผ้าเช็ดตัวตัวเองซะงั้นโชคดีที่แอร์ไม่เย็นไม่งั้นก็คงแข็งตายไปเป็นแน่แท้
วันสุดท้ายมาถึง ได้ทำการบรรยายเรื่อง admission โดยพี่เปา บรรยายเอง งงเองฮ่ะ แต่เราก็ไม่ว่ากันเพราะมันเป็นเรื่องใหม่ แล้ว ก็มีการประกวด ดาว เดือน โก๊ะ นางงามมิตรภาพของค่าย มีคนโหวตพี่โอ๊ตเป็นเดือนด้วยว่ะ แต่เหมือนจะไม่มีใครโหวตกูเป็นดาวเลยนะ ได้ข่าวว่ามีแต่โหวต โก๊ะ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันล่ะคะ
มีตอนให้น้องออกมากล่าวคำอำลาอ่ะ น้องเอสออกมาร้องไห้ด้วย น่าประทับใจมาก แต่ตอนนั่งฟังคำกล่าวปิดค่ายก็นั่งเม้าท์กะพี่โอ๊ตเรื่อง ท บ น บ ว กันซะงั้น ไม่ต้องเข้าใจหรอกเพราะกูก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน จนได้มารุ้ว่าคืออะไรเมื่อภายหลัง
ไปดูสมุดกระจกที่พี่ๆเค้าทำให้ว่ามีใครมาเขียนให้เราหรือยัง ที่น่าตกใจก็คือพี่ปอร์เช่ มาเขียนให้ด้วยอ่ะไม่น่าเชื่อ "น้องตาลพี่ล้อเล่นนะครับ น้องๆทุกคนน่ารักกันมากๆ จากพี่ปอร์เช่" ไม่นะ เขียนให้เราด้วยอ่ะ >.< น่ารักๆ ไม่ไหวแล้ววววว ~~~! (เพราะวันสุดท้าย มีแต่น้องๆไปรุมให้พี่ปอร์เช่เขียนให้ แต่เรา พี่เค้าเขียนให้แล้ว "รอเวลาหน่อยนะคะ สักวันหนูต้องแก้แค้นพี่ให้ได้ แต่ให้เวลาหนูหน่อย" ซะงั้น)
มีน้องอยู่คนนึง ชื่อน้องเอส เราโหวตให้น้องเค้าเป็นเฮฮาด้วยแหล่ะ แต่เค้าได้โก๊ะไปครอง มาบอกว่า "พี่ตาลน่ารักมากๆเลย โดเฉพาะตอนยิ้ม น่ารักจริงๆนะ" แล้วก็พูดว่าเราน่ารักไปเรื่อยๆ ไอ้เราก็สลิดอายแต่รู้สึกเหมือนมีคนพูดคำนี้บ่อยร่ะนะ ก็เลยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองน่ารักขึ้นมามั่งร่ะ (แรดมาก)
มีน้องอีก 2 คนที่รถโรงเรียนมารับแล้วแต่ก็ยังคงร้องเพลงให้พี่ต่อไป ด้วยเพลง "หายใจเป็นเธอ" ไม่รู้เพราะอยากร้องเอง หรือว่าอยากให้พี่ๆฟังน่ะ เลยให่รถโรงเรียนรอซะงั้น
แล้วก็นั่งรถตู้กลับมาธรรมศาสตร์รังสิต พร้อมกับความรู้สึกที่ดีมากๆ น้องๆน่ารักมากๆ และรุ่นพี่ น่ารักมากๆ ไม่ไหวแล้วนะ
รู้ว่ามีข้อผิดพลาดมากมายแต่มันก็สนุกไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ลำบากมานานแล้ว ไปลำบากสัที ก็สนุกดีเหมือนกัน อีกอย่าง ถ้าไม่มีพี่เปา พี่โอ๊ต นิดหน่อย คุณภู เราก็คงไม่สนุกขนาดนี้ ยอมรับว่า ค่ายนี้ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญหลังจากใช้ชีวิตอย่างเยิ่นเย้อมานาน ทีเดียว
ตอนสุดท้ายแอบเล่นมุขกันเองในครอบครัว เป็นการกล่างเปิดงานของ สมเด็จพระเจ้าวรวงค์เธอ พระองค์เจ้าเปามณี รัศมีบลิ้งค์ บลิ้งค์ บลิ้งค์ ด้วย
"ทุกคนเป็นที่หนึ่งได้ โดยไม่ต้องพึ่งพายาเสพย์ติด" ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
เก็บตกภาพหลุด
พี่โอตน่าจะได้ นางงามมิตรภาพนะ ว่าไหม? // พี่เบนกะพี่เปาก็น่าจะได้ด้วย ^ ^
พี่อั๋นน่ารักและโรคจิต (เห็นตอนแรกนึกว่าเป็นคุณแฮร์รี่แห่งคณะศิลปศาสตร์ซะอีก) มากใครจะเชื่อว่าอยู่ ปี 4 แล้ว ตัวเล็กนิดเดียวเองอ่ะ รู้สึกว่ามาค่ายนี้ เสียแว่นสุดที่รักไป 1 อันแต่ยังมีมุขมาเล่นกะแว่นเจ๊งของตัวเองได้ เค้าเรียกว่า สภาวะจิตเสื่อมขึ้นสุดยอด หรือเปล่านะ
