วันอังคารที่ 1 มีนาคม 2548
ยังจำได้ ตอนเดินเข้ามาสาธิตมอชอ ครั้งแรก อายมากเพราะใส่ชุดเนตรนารีมาโรงเรียน ก็มันเปิดเทอมวันแรกเป็นวันอังคารแล้วในตารางสอนมันมีวิชาเนตรนารีอยู่นี่นา ใส่มากะไอ่กิฟท์ จำได้ ... และเพื่อนๆอีกไม่กี่คน ... ก็มาโรงเรียนแล้วก็พบว่ามีนักเรียนนส่วนน้อยเท่านั้น ที่ใส่เนตรนารี มา แล้วเมื่อเข้าห้องอาจารย์มุกดาวรรณก็เช็คชื่อ และให้เราเล่นบั๊ดดี้กันจนกลายเป็นเพื่อนซี้ปึ๊กกันไป
ตอนแรกตกใจ เพื่อนเก่าตอนอยู่อนุบาลเชียงใหม่ไม่เคยปล่อยมุขสู้กะอาจารย์แต่มาอยู่ที่นี่ โหย มุขกระจายเลย เลยรู้สึกสบายขึ้นที่มาอยู่ในโรงเรียนใหม่ เพื่อนๆ ฮามาก จำได้ว่าตอนนั้นแปลกใจมาก แต่อยู่มา 6 ปีก็เลยรู้ว่านั้นแหล่ะ คือปกติของโรงเรียนเรา
วันนี้แล้วสินะที่เป็นวันสุดท้ายจริงๆของการใช้ชีวิตมัธยมปลาย ในฐานะนักเรียนโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อนๆมากับพร้อมหน้าครบทุกคน ในรุ่น Demon32 ของเรา วันนี้ร้องเพลงชาติตอนเข้าแถวเสียงดังเป็นพิเศษ ยืนสวดมนต์จริงๆ โดยไม่คุยกัน เป็นเพราะวันสุดท้ายแล้วนี่นา แล้วที่ทุกคนมากันครบก็เพราะว่าเป็นวันสอบน่ะสิ วิชาเดียวของสายศิลป์-คำนวณและสายวิทย์ก็คือ วิชาสุขศึกษา ที่ทำให้เราทุกขศึกษากันมานาน ทำข้อสอบน่ะ ไม่นานหรอก 15 นาทีก็เสร็จ แต่ที่นั่งนานเพราะว่าคณะจัดทำหนังสือรุ่นให้ลงคะแนนโหวตตามหัวข้อ คิดนานมากว่าจะใส่ชื่อใครในช่องไหน ขอบคุณเพื่อนๆคณะทำงานนะที่พยายามรวบรวมความเป็นรุ่นของเราให้มากที่สุด
เมื่อสอบเสร็จก็ต้องออกมาทำงาน Community Service ที่ต้องเปลี่ยนโครงงานภาษาไทยทั้งหมดให้กลายเป็นภาษาอังกฤษ ตอนแรกก็ถอดใจกันเพราะว่าข้อมูลที่เคยรวบรวมได้ มันหายไปไหนไม่รู้ แล้วทุกอย่างมันก็ยุ่งมาก คนที่ทำกันก็มีแต่พวกที่มีที่เรียนแล้ว ส่วนพวกที่ยังไม่มีที่เรียนก็ต้องปั่นงานอื่นไป ก็เลยคิดว่า ไม่อยากทำแล้ว แต่เมื่อหันไปมองหน้าเพื่อนๆที่ยังต้องใช้ GPA ในการสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย ก็ต้องสู้กันต่อไป อดทนมาได้มากขนาดนี้แล้วนี่นา อีกไม่กี่อึดใจ อดทนต่อไปจะเป็นไรไปนะ
นี่แหล่ะคือข้อดีของนักเรียนโรงเรียนเราที่รักกันมาก ยินยอมเสียสละเพื่ออนาคตที่ดีของเพื่อนๆ
ในอนาคตข้างหน้าจะเจอเพื่อนแบบไหนนะ ไม่อยากคิดเลย!!
แล้วตอน 11 โมง บรุ๊มพยายามที่จะเอาเพื่อนในกลุ่มเก่ามาถ่ายรูปด้วย บรุ๊มเป็นคนอ่อนไหว และคงคิดถึงพวกเรามากเมื่อไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว เราก็อยากให้ทุคนมาถ่ายรูปร่วมกัน แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว เราอยากให้บรุ๊มทำใจและก็ถ่ายรูปกัน ... เราเข้าใจว่า ไม่ควรบีงคับจิตใจกันน่ะ เพราะว่าถ้ามาถ่ายด้วยการบังคับกัน รูปที่ได้ แม้จะร่าเริมแค่ไหน เราก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่เหมือนรูปที่ออกมา ...อยากให้เก็บความสุขไว้ในความทรงจำ
วันนี้แจกรูปที่ถ่ายคู่กะผู้ชายให้เพื่อนๆ คือเหมือนจะแรดนะที่อัดแต่รูปที่ถ่ายกะผู้ชาย แต่ไอ่พวกนี้มันไม่เคยเอากล้องถ่ายรูปไปเลยต้องอัดให้มัน เอาไว้ให้จำกันได้ แต่ 'เพื่อนคนนั้น' ไม่เอารูปคู่เรา ไปทั้งๆที่อัดมาให้ มันบอกว่า ให้เราเก็บเอาไว้แล้วกัน เซ็ง ดีเหมือนกัน ในเมื่อไม่อยากจะเก็บความทรงจำดีๆระหว่างเราเอาไว้ ก็ไม่ต้องเก็บมัน เลยเอารูปทั้งหมดไปให้อาจารย์ตั๊ว รวมทั้งรูปที่แสดงในงานฮับขวัญฯ ด้วย อาจารย์ตั๊ว ชอบรูปนี้มาก ... บอกว่าจะเอาไว้ให้รุ่นน้องดูว่า การแสดงของโรงเรียนเราเป็นยังไง (ทั้งๆที่มีแต่รูปคู่น่ะ)
พอเขียนเฟรนชิพให้เพื่อนๆประมาณ 5 ล้านคนเสร็จ ก็เตรียมตัวออกไปกินหมูกะทะกะเพื่อนๆแก๊งค์เดียวกัน แต่ปัญหาก็คือฮุนไดแก่ๆของพี่กุ๊กมันเกิดตายสนิท เพราะเปิดไฟทิ้งไว้ เลยต้องไปเอาแบตของโยธินมาจั๊มพ์แต่โยธินก็ทำไม่เป็น พอดีสารัตถ์เดินผ่านมาช่วยชีวิตเอาไว้ได้ รถเลยมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง เลยกอดสารัตถ์ไปอึ๊กใหญ่ พี่กุ๊ก มันไม่ใช่ความผิดของพี่เลยนะ ที่รถมาเสียน่ะ มันเป็นประสบการณ์ร่วมกันอีกอย่างหนึ่ง ดีซะอีก เอากลับมาคิดคราวหน้า มันจะได้กลายเป็นเรื่องตลกของเราไง ถ้าเพื่อนไม่อยู่ช่วยเพื่อนฝ่าฟันอุปสรรค แล้วจะมีเพื่อนไว้ทำไมล่ะ
แล้วก็ไปนั่งกินหมูกะทะที่ไดโดม่อน หิวมาก เพื่อนๆก็นั่งกินกันไปก่อนแล้ว มีฝน ฟาง พี่กุ๊ก ฉัน ภา ปารัช หมี่ อุ้ม ลูกจัน ปุ้ย ตั๋วแม่ 11 คน กินกันสนุกดี รู้สึกดีจังเลยเนอะ แม้ว่ามันจะรู้สึกใจหายที่ต้องจากกันแล้ว แต่ก็ไม่อยากเศร้าให้เสียบรรยากาศ
ต่อไปก็ไปดูหนังเรื่อง Constantine ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งความหวังไรไว้มาก นึกว่าจะออกมาประมาณ Van helsing (นั้นแหล่ะ โคตรตั้งความหวังเลยแหล่ะ) ก็พอใช้ได้นะ ไม่ถึงกะประทับใจ แต่ฆ่ากัน หุๆๆ น่ากลัวตอนไอ่พวกลูกครึ่งมันจะกลับร่างเดิม แต่ก็นะ .. นรกที่ไหนๆ ก็เหมือนกันตรงที่มันไฟแดงๆ
คนพิฆาตผี
แนว : แอ็คชั่น / ดราม่า / ระทึกขวัญ / แฟนตาซี
ความยาว : 121 นาที
กำหนดฉาย : 23 กุมภาพันธ์ 2547
|
|
จอห์น คอนสแตนติน เคยผ่านนรกและหวนคืนมา..
เขาเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่ตัวเองไม่ต้องการ กับความสามารถที่จะจำแนกเหล่าเทวดา และปีศาจลูกครึ่ง ที่ปลอมตัวมาเป็นมนุษย์เดินดิน คอนสแตนติน (คีนู รีฟส์) ถูกกดดันให้คร่าชีวิตตัวเอง เพื่อหนีให้พ้นจากความทุกข์ทรมาณ ในการมองเห็นอย่างชัดแจ้งของเขา แต่แล้วกลับล้มเหลว ในการฟื้นคืนชีพ ซึ่งตรงข้ามกับความตั้งใจของเขานั้น เขาพบว่าตนเองถูกส่งกลับมายังโลกมนุษย์ ในตอนนี้เขาถูกตีตราว่าเป็นผู้ที่พยายามฆ่าตัวตาย และมีโอกาสได้ใช้ชีวิตแบบชั่วคราว เขาท่องไปในสุดเขตโลกระหว่างสวรรค์และนรก ด้วยความหวังอันไร้ประโยชน์ ที่จะหาทางหลุดพ้นจากบาป ด้วยการต่อกรกับบรรดาสมุนแห่งปีศาจที่รุกรานโลก
แต่คอนสแตนตินไม่ได้เป็นนักบุญ การได้เห็นความเป็นจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ในโลกรอบตัวเขา และความเหนือกว่าของโลกเบื้องหน้า ทำให้เขาเป็นวีรบุรุษที่ดื่มหนัก ทนทุกข์และขมขื่น ผู้ซึ่งเย้ยหยันความคิดเรื่องการเป็นวีรบุรุษ คอนสแตนตินจะต่อสู้เพื่อปกป้องวิญญาณให้พวกเรา แต่เขาไม่ต้องการความชื่นชมหรือคำขอบคุณ - และแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการความเห็นใจ
ที่เขาต้องการคือ ทางออก
เมื่อตำรวจหญิงผู้มีความสงสัยและสิ้นหวัง แอนเจลา ดอดสัน (เรเชล ไวซ์) ขอความช่วยเหลือจากเขา ในการไขคดีฆาตกรรมลึกลับของน้องสาวฝาแฝดของเธอ การสืบสวนของพวกเขา ได้นำพาไปยังทั้งโลกแห่งความชั่วร้ายและเทพยดา ที่ปรากฎอยู่เพียงแค่ใต้ภูมิทัศน์อันทันสมัยของลอสแอนเจลิส เมื่อต้องตกอยู่ท่ามกลางมหันตภัยของโลกอื่นอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองจึงต้องพัวพันอย่างหาทางออกไม่ได้ และต้องขวนขวายที่จะหาความสงบแห่งตนเอง ..ไม่ว่ามันจะมีราคาสักเท่าใดก็ตาม
|
วันนี้ไพลินมีเลี้ยงที่สุกี้เห็ด ตอนแรกคิดว่าจะไม่ไปแล้ว แต่พอมันบอกว่ามีเพื่อนๆ ไปกันเยอะมาก ในห้อง 6/4 ก็เลยอยากไป พี่กุ๊กบอกว่าแวะได้เพราะมันเป็นทางผ่าน ลงมาเตรียมจะออกเดินทาง รถมันก็เป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว แต่เหตุการณ์ตอนบ่าย 2 เรายังผ่านมาได้ คราวนี้เราก็ต้องผ่านไปให้ได้เหมือนกัน โชคดีที่มีคุณยามและคุณอาใจดี มาช่วยเข็นและจัมพ์แบตอีกครั้ง แล้วก็ขับไปตรงสุกี้เห็ดกัน
ไปเจอเพื่อนๆในห้อง 6/4 มาทันเซอร์ไพรซ์ไพลินพอดีเลยง่ะ ได้ร้องคาราโอเกะด้วย มีความสุขกันจังเลยน้า วันนี้รู้สึกดีจังเลยที่พวกเรายังรักกัน ... ได้เห็นใบหน้าที่มีความสุขของทุกคน ก่อนจะจากกันไปไกล (ไอ่ท๊อปก็ยังป่วงเหมือนเดิม ได้ร้องเพลงคู่กะไอ่เต้ด้วย ขนาดวันสุดท้ายยังไม่วายจับคู่ให้อีกนะ -- จะเก็บบรรยากาศดีๆนี้ไว้ตลอดไป) ใจหายจังเลย แต่ก็ซึ้งใจด้วย ... ไม่มีที่ไหนแล้วมั้งที่อยู่ด้วยแล้วจะสุขใจเท่ากับอยู่ที่นี่ ที่โรงเรียนกับเพื่อนของเรา
ร้องเพลง หลังจากเป่าเทียนวันเกิดแล้ว (ช่วงเป่าเทียนถ่ายเป็น clip VDO น่ะ)
คู่แรกร้องเพลงจีบกัน แต่คู่หลัง ร้องเพลง 'Dog' แปลว่าไม่ได้จีบกันชัวร์
เค้กไพลิน (ที่ไม่มีชื่อเรา) กะ 4 สาวดาวเต้น
-*- (ประกอบเพลง ก้อนหินก้อนนั้น)
จบด้วยดี Happy Birthday 18 ปี มีความสุขมากๆ ไพลิน!
กลับบ้าน 3 ทุ่ม ด้วยจิตใจที่แสนเศร้า นั่งร้องไห้ เป็นครั้งแรก เรื่องเพื่อนเลย เศร้า มันเหงาจังเลยนะ
เพื่อนๆทำให้โรงเรียนมีสีสันมาก ...
ขอบคุณ
สาธิตมอชอ ที่ให้ Demon 32 ของเรารวมกันเป็นหนึ่ง
อาจารย์ทุกท่านสำหรับความรู้ที่ให้มา
งานกองมหึมากว่า พันชิ้น ที่เคยทำส่ง
อาจารย์อัจฉรียที่ทำให้รู้ว่า 'กฏมีไว้แหก'
ทุกเสียงหัวเราะของเราที่พ่นออกมาเพราะพวกแก
มิตรภาพที่แสนประทับใจ เราจะไม่มีวันลืม
รู้จักกับความรัก ...
สิ่งเหล่านี้จะอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป
กลับมาโรงเรียน คราวหน้า ถ้าไม่เจอเพื่อนๆ และอาจารย์ แล้วจะกลับมาทำไมนะ ...
