“สีเหลืองสู้ๆ  สีเหลืองสู้ตาย  สีเหลืองไว้ลายสู้ตายสู้ๆ วี๊ด…บึ้ม”   เทศกาลกีฬาสีที่ชลกันยามาถึงแล้วจ้า…ปีนี้ก็จักขึ้นในวันที่ 7-9 กันยายน นะคะ  ก็สนุกสนานกันไป  เรามาดูบรรยากาศภายในงานกันดีกว่าค่ะ
        วันนี้ก็เป็นวันแรกใช่ม๊า…ก็หนุกหนานๆสุดๆเลยอ่ะ  หลังจากที่เครียดกะงาน และการบ้านที่ท่วมหัว  ก็มาหยุดพักผ่อนกันในสัปดาห์นี้  เอาให้มันสุดๆไปเล้ย…(แล้วค่อยวิตกจริตกะการสอบที่จะมาถึงในอีก 2 อาทิตย์ต่อไป อิ อิ)  
        เริ่มแรกก็ตื่นแต่เช้าเลยแล้วก็รีบอาบน้ำกินข้าวอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ (ก็แหม…กีฬาสีทั้งทีนี่เนอะ)  แต่ก็ยังไม่วายไปสายอยู่ดี  ก็กว่าแม่จะไปส่งพี่น้ำเพชรกลับมาก็สายแล้วอ่า…(แง่ม แง่ม)  แล้วก็ถึงโรงเรียนตอนสายๆนิดหน่อย แต่ก็ไม่มากนัก  ก็แจ้นไปเช็คชื่อก่อนเลยที่โฮมรูม  แล้วก็ออกมาที่เต๊นสีเหลืองของเรา  อยากบอกว่าเต๊นปีนี้ไม่ค่อยสวยเลยอ่า…ธรรมดามั๊กมาก (ทุกสีเลยนะ ไม่จำเพาะแต่สีเหลืองเท่านั้นหรอก)  แต่เต๊นนี้ยังมีรักนะจ๊ะ หุ หุ  ก็เดินไปเดินมา  เข้าเข้าออกออก  แล้วก็…อุ๊ย (ประสานสายตากะ ก.ด.) เราก็เลยรีบหนีออกมาเลย  ไปเข้าแถวก็ยืนใกล้ๆกันอยู่ดีอ่ะแหละ  แต่เราก็พยายามหนีไปอยู่หน้าสุดเลย (โฮะ โฮะ แบบว่าเตี้ยอยู่แล้วไง)  แล้วไอ้เพื่อนๆบ้าก็แกล้งยั่วโมโหเราโดยการไปเจ๊าะแจ๊ะกะพี่เค้าอ่ะ (โอ๊ย…หึงค่ะ555+)  แล้วอยู่ๆเพื่อนพี่แนนก็มาเรียกให้ไปแข่งโกะ  ไอ้เราก็อุตส่าห์ดีใจ เย้ๆได้แข่งโกะด้วย (แต่ตอนบ่ายๆพี่เค้ากลับมาบอกว่าเปลี่ยนเป็นแข่งหมากฮอสแทนได้ม๊ะ? โห่…วัยรุ่นเซ็ง…เลยไม่ได้แข่งเลย)  
        แล้วก็เริ่มกิจกรรมด้วยการแยกแถวโดยให้น้องๆม.1 – ม.2 เข้าเต๊นไปเชียร์  ส่วนน้องม.3 (ที่แก่พอสมควร) จะไปไหนก็ตามใจ  แววกะจูนก็เลยขึ้นไปส่งงานอาจารย์วงเดือน  ก็พอดีเจอพวกพี่ๆพาเรดก็เลยขอลองชุดซะหน่อย  แต่ชุดพยาบาลมันดั๊นยังมาไม่ถึง  จูนก็เลยได้ลองเสื้อกราวก่อนแล้วพรุ่งนี้ให้เราขึ้นมาลองชุดพยาบาลพรุ่งนี้แทน  พอลงมาก็ไปเดินแด๊ดๆ วันนี้ยังไม่มีกิจกรรมที่กลางสนาม  เห็นเค้าว่ากันว่าต้องเป็นวันสุดท้ายโน่นแน่ะ  ก็เลยไปช่วยเพื่อนๆขายน้ำที่ซุ้ม  ขายไปขายมาก็เกิดอาการเซ็งเต็มที่ก็เลยไปดูแบดที่หอประชุมชั้นล่างเค้าก็มีแข่งปิงปอง ส่วนชั้นบนมีแข่งแบด  วันนี้พิมกะพี่แพรแข่งแบดด้วย  ก็อุตส่าห์บอกให้เพื่อนยิงมาแล้วนะถ้า 2 คนนี้ลงอ่ะ  แต่ก็นะ…ความรู้สึกช้าอีกตามเคย  มันยิงมาเป็นร้อยได้แล้วมั้งยังไม่รู้เรื่องเลยสุดท้ายก็เลยวิ่งไปดูไม่ทันจนได้  ก็เลยลงมาดูปิงปองข้างล่างนิดหน่อย  เห็นสุทธิเกียรติกำลังตีปิงปองอยู่  ยัยจูนก็เดินไปดูกะษาใกล้ๆเราก็ยืนอยู่ห่างๆกะตัวเล็ก  ด้วยความบ้าเราก็เลยเชียร์ “เอ้า…สุทธิเกียรติสู้  สุทธิเกียรติสู้…” ก็เหลือบไปเห็นยัยจูนทำหน้าเหวอๆเราก็เลยบ้าใหญ่ (ก็กะเล่นหนุกๆอ่ะ) “สุทธิเกียรติสู้  สุทธิเกียรติสู้…” จู่ๆตัวเล็กก็เดินผ่านหน้าเราไป(คงจะไปหาจูนล่ะมั๊ง)พอลับมุมเสาไปแว๊บเดียวก็เดินกลับมาพร้อมด้วยหน้าเอ๋อๆยังกะเจอผีแน่ะ “สุทธิเกียรติ  สุทธิเกียรติ…เอ๊อะ!!!  พี่เต้...(คำนี้เสียงหายเข้าคอไปแล้ว)”  แล้วเค้าก็เดินผ่านหน้าเราไป…(สาธุ…ขอให้พี่อย่ารู้เห็นความบ้าของนู๋เล้ย…เพี้ยง!)
พอไปกินข้าวกลับมาตอนบ่ายๆยัยตัวเล็กก็ชวนไปหาโรสเพราะโรสจะแข่งแอโรบิกให้เราไปช่วยถ่ายวีดีโอทีนึง  ก็ไปกันไปนั่งรออยู่หน้าห้องระหว่างรอโรสแต่งตัวออกมาก็นั่งคุยกะจูนว่า  เออ…วันนี้ยังไม่ค่อยเห็นส.ห.เลยเน้อ  ไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหน…คุยไปคุยมาก็พอดีเห็นพี่ต้อง  อาตี๋  แล้วก็พี่เอเลี่ยนเดินมา  แล้วอยู่ๆก็มีเสียงๆนึงตะโกนดังลั่นไปว่า “พี่ภัศ…พี่เต้แข่งปิงปองชนะป่ะ?”  “ไม่รู้” นั่นคือคำตอบจากพี่ภัศ…เฮือก! อุแม่เจ้า!  เจ้าของเสียงที่นั่งหลังต้นเสาข้างๆเรานั่นคือน้องสาวของบุคคลที่เรากำลังนั่งนินทากันอยู่น่ะเอง (เฮ่อ…วิวจะรู้มั๊ยเนี่ยว่าเรากะลังนินทาพี่ชายตัวเองอยู่  เพี้ยง…อย่ารู้เล้ย…)  เสร็จแล้วเราเลยพากันหนีไปอยู่โรงอาหารไปจับจองที่นั่งตั้งกล้องเตรียมตัวถ่ายยัยโรสพร้อมๆกะจะถ่ายสีเหลืองของเราด้วย (ก็จะทำไมล่ะ?…เส้นใหญ่ซะอย่าง 555+)  กว่าจะเริ่มแข่งก็รอตั้งนาน…แน่ะจนรากจะงอกแล้วมั้ง  และแล้วที่เรารอคอยมานานแสนนานก็มาถึง  นักกีฬาของแต่ละสีออกมาเต้น  สีเหลืองของเราใช้พวกห้อง9เต้นทั้งนั้นเลย (น่าจะเป็นห้องเราเนอะ  คงจะฮาดีเหมือนกัน “ห้อง1เต้นแอโรบิก” โฮะ โฮะ)  ในความคิดของเรานะจากที่ดูมาทั้งหมดคิดว่าสีฟ้าน่าจะได้ที่หนึ่งอ่ะ  เพราะดูดีแข็งแรงเข้มแข็ง  ที่ 2 คงเป็นสีเหลือง(สู้ สู้) ของเรา  ส่วนสีม่วงของโรสน่าจะได้ที่ 3 เพราะเต้นผิดๆถูกๆแต่ก็ยังดูดีกว่า 3 สีที่เหลือ  แต่ผลมันปรากฏว่าสีม่วงได้ที่ 1 อ่ะ (เป็นไปได้)  ที่ 3 คือสีฟ้า (เอ้อ…ดูดิ)  ส่วนสีเหลืองของเราก็เป็นไอน้ำ…(“ที่หนึ่งไม่ไหว ฉั๊นเต็มใจขอเป็นแค่ที่ 2)  ไม่เข้าใจกรรมการเอาซะเล้ย…
        พอดูแข่งแอโรบิกเสร็จก็ไปหอประชุม (ก็หวังอะไรบางอบ่างอ่ะนะ)  ตอนเดินไปก็สวนกับส้ม  ส้มถามว่าเมื่อเกี้ยได้ดูพี่เต้แข่งปิงปองเดี่ยวรึเปล่า (อดค่ะ…ป่อยงงง) แต่รู้ผลว่าแพ้พี่ปาร์ค (เอ้า…ก็บอกแล้วให้เรียกแววไปเชียร์ก็ไม่เชื่อ…)  แต่เราก็ยังหวังลมๆแล้งๆอยู่ว่าพี่อาจจะแข่งอยู่ก็เลยวิ่งไปที่หอประชุม  วิ้ง…ไปถึงก็เดินเข้าไปในสุดเลย  ก็ไม่เห็นอะไร  และแล้วปลายหางตาของเราก็ตวัดไปเห็นอะไรบางอย่าง  ใครบางคนที่เราอยากเห็นเค้ากำลังแข่งปิงปองชายคู่ในนามของสีเหลืองชิงเหรียญทองแดงกับสีชมพูอยู่  ก็พอดีมีจูนเรียก “นั่นไง…พี่เค้าอยู่นั่น”  แล้วมันก็พยายามลากเราไปดูใกล้ๆ  แต่ก็นะ  ใครจะกล้าอ่ะ  แล้วตัวเล็กก็พูดขึ้นมาก  “แกจะกลัวไรวะ?  ก็อยู่สีเดียวกัน  เชียร์สีตัวเองผิดเหรอ?” (เออ…นั่นสิ  ว๊าย…เราโง่นี่…)  เราทั้ง 5 คน (แวว  ตัวเล็ก  จูน  ติ้ว  วิว)ก็ไปยืนเกาะๆดูอยู่ข้างๆโต๊ะปิงปองเลย (แบบว่าริงไซต์เลยว่างั้น)  รู้สึกว่าจะเป็นสีเหลืองอยู่ก้อนเดียวที่อยู่แถวนั้นอ่ะ  เพราะนอกนั้นเค้าใส่สีชมพูกันทั้งน๊าน…(เจ๋งไม่เจ๋งคิดดู!)  เชียร์ๆๆๆ  นักกีฬาสีเหลืองได้แก่  พี่เต้ คู่กับ พี่อ้วนกลม(ไม่รู้ชื่ออ่ะค่ะ โทดทีนะคะ)  ฝ่ายสีชมพูคือ  พี่ตุ๊ดที่ใหญ่โตที่สุดในโรงเรียนเรา(วันนี้sheมัดผมเป็นช่อเล็กๆเต็มหัวเลยค่ะ  ผมก็สั้นๆเหมือนหัวมนุษย์ต่างดาว  ความพยายามสูงจริงๆ  แค่เห็นก็ฮาแล้ว555+) คู่กับ  พี่ไรไม่รู้จักอีกเช่นกัน หัวโตๆหน่อย (อยากบอกว่าสงสารพี่จริงจริ๊งที่ต้องคู่กะตุ๊ดเนี่ย)  แข่งไปลูกแรกๆไม่รู้เป็นเพราะเรารึเปล่าก็ไม่รู้ที่ทำให้พี่เต้แลจะเสียสมาธิจนตีเดี๋ยวเสีย เดี๋ยวเสีย…(แต่คงไม่ใช่เพราะเราหรอกมั๊ง…ก็เราคงไม่มีความสำคัญกับพี่เค้าขนาดนั้นหรอก…)  พอพักนึงพี่เต้ก็เริ่มปรับตัวได้ลูกตบสวยมั๊กมาก…
แข่งไปแข่งมาก็มีอยู่ลูกนึงที่สีชมพูต้องเสิร์ฟแล้วคนเสิร์ฟอ่ะคือพี่ตุ๊ด  ส่วนคนรับนั้นคือ…พี่เต้ค่ะ (555+)  พี่ตุ๊ดแกก็ออกอาการแบบบรรจงตั้งท่าสวยงาม(อย่างแรง)  เราก็กำลังนินทากันพอดีเลยว่า “พี่เต้…ต้องหัวใจละลายรับลูกนี้ไม่ได้แน่เลยอ่ะ…”  พูดยังไม่ขาดคำพี่ตุ๊ดก็เสิร์ฟออก (ขำ…กันทุกคนเลย)  ลูกที่ 2 ก็ออกอีก (ขำ…อีกรอบ)  คราวนี้ตาสีเหลืองเสิร์ฟมั่ง  พี่อ้วนกลมก็เสิร์ฟโดยมีพี่หัวโตเป็นคนรับ  ตีไปตีมาพี่เต้ก็ตบ…”ออก!!!” พี่ตุ๊ดทำท่าดีดดิ้งแล้วก็ตะโกนดังลั่นพลางเดินไปเก็บลูก  ทุกคนขำกลิ้งยกเว้นอยู่คนเดียว…พี่เต้ (เอ้อ…เก๊กเข้าไป๊  กลั้นหัวเราจนหน้าแดงเชียว  อึดอัดมั๊ยนั่นน่ะ555+)  ลูกที่ 2 ก็เสิร์ฟใหม่ตีไปตีมาพี่เต้ก็ตบออกอีก  พี่ตุ๊ดก็ทำเหมือนเดิม “อ๊อก…!!!” พลางทำหน้าเป็นทศกัณฑ์แต๋วออก  แล้วกรรมการที่นี่งดูอยู่ก็ทนไม่ไหวเลยบอกว่า “เออ…รู้แล้ว…” สิ้นเสียงปุ๊บกรรมการก็เอาหน้าคว่ำหมอบลงไปกับโต๊ะปิงปองเลย  ทุกคนก็ปล่อยเสียงฮากันกระหึ่มเลย (ตอนนี้พี่เต้เริ่มทนไม่ไหวแล้วแฮะเลยเอากะเค้ามั่ง  แต่ก็ยังรักษามาดคุณชายอยู่ดีแหละ  คงกลัวตีต่อไม่ได้มั๊ง  แต่หารู้ไม่ว่าคู่ตัวเองน่ะลงไปนอนขำกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นตั้งนานแล้ว)  ดูท่ากรรมการจะเป็นหนักกว่าเพื่อนเลยยกมือขึ้นพร้อมกับเงยหน้าบอกทุกคนว่า “เดี๋ยวๆขอพักขำก่อนแป๊บนึง” พูดจบแกก็เอาหน้าจิ้มลงไปกับโต๊ะต่อ  ทีนี้พี่เต้ก็เลยทรุดตัวลงนั่งข้างๆคู่ตัวเองพร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทำเอาน้ำหูน้ำตาเราไหล (เฮ่อ…สงสัยพี่แกจะอัดอั้นมานานนะเนี่ย  หัวเราะได้มันส์มากๆเลยแฮะ)  พอทุกคนตั้งสติได้ก็ทำการแข่งขันกัน9ต่อจนเสร็จ  พอตบลูกสุดท้ายเสร็จพี่เต้ก็เดินหน้านิ่งไปนั่งหลังพิงฝาแล้วก็หยิบหูฟังซาวด์อเบาท์ขึ้นมานั่งฟังเฉยเลย (เอ้อ…เอากับพี่แกสิ) แล้วเรา 5 คนก็อยู่ในช่วงแห่งการงงสิคะท่าน  ก็พี่เล่นไม่มีใครประกาศผลคะแนนเลยอ่ะ  กรรมการก็นั่งยิ้มเฉ้ยเลย  ไม่ว่ากล่าวอะไรทั้งสิ้นจนให้คู่ต่อไปมาเล่นง่ะ  ก็เป็นคู๋ชิงเหรียญทองอ่ะสีฟ้ากะแดง  แต่เอ๊ะพี่ปาร์คไปเล่นให้สีแดงเฉยเลยอ่ะ (งงครับท่าน)  แล้วเราก็เริ่มอึดอัด…อึดอัดมาก…ถึงอึดอัดที่สุด  โอ๊ย…ไม่ไหวแล้วนะ  ต้องถามให้รู้เรื่อง  ก็เลยเดินไปถามพี่สีชมพูที่นั่งจดคะแนนว่า “พี่คะ…คู่เมื่อกี้สีเหลืองชนะใช่มั๊ยคะ” และคำตอบที่ได้คือ…”เอ่อ…เหรอ  (หันไปถามเพื่อน)เฮ้ยเมื่อกี้สีเหลืองชนะใช่ป่ะ?” (เออ…เอากันเข้าไป  ขนาดคนจดคะแนนยังไม่รู้เรื่องกะเค้าเลย เจริญ เจริญเถิดแม่คุณ) “เออ…ใช่ๆๆค่ะน้อง สีเหลืองชนะ”  พอรู้แล้วเราก็เลยรีบสะกิดจูนกะตัวเล็กให้ออกจากหอประชุมได้แล้ว  ไอ้ตัวเล็กก็ไม่ยอมไปซะที  เราก็เลยวิ่งออกมานอกหอประชุมแล้วก็…”เย่ ชนะแล้ว ชนะแล้ว ชนะแล้ว…” (โดดตัวลอยเล้ย…)      
         

  « รักเธอประเทศไทย...รักน..   ความในใจ...ถึงนายไอซ์ .. »
  1 Comment

Comment message

แวว Post date : 04/10/2004 20:03:27 น.
Comment : 9 x

เจิม เจิม เจิม
ปล.เหอ เหอ ลงรูปผิดง่ะ รูปนี้น่าเกลียดจังเรา555+