|
ไดอารี่
11/11/1901 01:02:03
ผม บอม และกบ เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน
และอยุห้องเดียวกันในชั้นม.4
คงเปนเหตุการณ์นั้นที่ทำหั้ยเราด้ายรุจักกับนุ่น
" นี่เทอ ... ยืมของเราด้ายนะ " บอมพูด
พร้อมกับยื่นดินสอหั้ย
เทอก้รับไปพร้อมด้วยรอยยิ้มและเหล็กดัดฟัน
หลังจากหมดชม. พวกเราก้อาสาพาเทอไปกินข้าว
และตั้งแต่วันนั้นเทอก้เปนส่วนหนึ่งของกลุ่มพวกผม
จากวันเปนเดือน ... จากเดือนเปนปี ...
วันหนึ่งขณะที่นั่งกินขนมอยุนุ่นถามถึงอาชีพในอนาคต
ผม กับ กบยังม่ายด้ายคิดอะรัย เอนท์ติดอะรัยก้เรียนไป
บอมอยากเปนนักวิเคราะห์การเงินเหมือนพ่อ
ความฝันของนุ่นที่ต้องการเปนนักสังคมสงเคราะห์ ช่วยเหลือเด็ก
ไม่ทำหั้ยพวกเราแปลกจัยเลย
เพราะการชอบช่วยเหลือผู้อื่นและมองโลกในแง่ดีเปนนิสัยของเทอ
สิ่งที่เรารุกันเลยคือ นุ่นอยากเรียนที่ธรรมศาสตร์
เมื่อนุ่นพูดจบบอมก้หยิบสมุดของนุ่นมาเปิดไปหน้าสุดท้าย
และเขียนว่า "เราสองคนจะเปนลูกแม่โดมหั้ยด้ายนะ" ลงชื่อ บอม
สิ่งที่เราเห็นคือ รอยยิ้มของนุ่นหร้อมหน้าแดง ๆ
จากวันนั้นเราก้รุว่าคำพูดของบอมมีอิทธิพลกับนุ่นมาก
และรุว่านุ่นต้องแอบปลื้มบอมอยุ
เมื่อถึงม.6 พวกเราก้อต้องไปเรียนพิเศษกัน
ขณะที่พวกเรากำลังนั่งรออาจารย์อยุ
บอมด้ายชี้ไปที่นร.ญ.หน้าตาสวยมากคนหนึ่ง
พร้อมพูดว่า " นี่ดูสิเราชอบเค้ามากเลยล่ะ "
และตั้งแต่วันนั้นเวลาพวกเราพูดถึง ญ. คนนั้น
นุ่นจะมีอาการแปลก ๆ ที่ไม่แสดงออก
หลังเลิกเรียนพวกเราจะไปเล่นเกมกัน
เครื่องตู้เกมเตอติส ที่อยุหลังร้าน
ดูเหมือนจะเปนเกมที่สร้างมาเพื่อบอมและนุ่น
ผมด้ายดูเวลาที่ทั้งคู่เล่นด้วยกัน เล่นแข่งกัน
ด้ายดูเวลาที่เขาแกล้งกัน นุ่นมักปัดมือบอมหั้ยออกจากจอย
เพราะบอมเล่นเก่งมาก แต่บอมก้อไม่เคยโกรธนุ่นเลยสักครั้ง
ผมคิดว่าทั้งคู่คงมีความสุขมากเวลาด้ายอยุด้วยกัน
วันศุกร์ เปนวันสุดท้ายที่เราไปเรียนพิเศษกัน
จากนั้นเราก้อไปเดินเล่นที่ห้างต่อ
วันนั้นนุ่นดูซึม ๆ ตั้งแต่เช้า
ขณะที่เดินเล่นอยุบอมได้จับหน้าผากของนุ่น
บอมตกจัยมากเพราะตัวนุ่นร้อนจัด
พวกผมจึงรบเร้าหั้ยนุ่นรีบกลับไปพักพ่อน
โดยหั้ยบอมไปส่งนุ่นขึ้นรถแท๊กซี่
โดยก่อนที่นุ่นจะขึ้นแท๊กซี่บอมแซวนุ่นว่า
" ไม่สบายขนาดนี้ยังไม่นอนอยุบ้านอีก "
" ก้ชั้นเปนเด็กขยันนิ " นุ่นตอบ พร้อมกับยิ้มมา
" ดูสิหน้าเหมือนคนจะตายแล้วยังยิ้มออกอีก "
บอมพูดไปโดยไม่รุว่ารอยยิ้มนี้จะเปนรอยยิ้ม
ที่พวกเราจะไม่มีวันลืม....
หลังจากแยกกับนุ่น พวกเราก้อเลือกที่จะกลับบ้าน
... เอี๊ยด ... ปัง ... อัก ... รถบรรทุกคันหนึ่งวิ่งคร่อมเลน
มาชนกับรถแท๊กซี่คันหนึ่งที่วิ่งมาด้วยความเร็วค่อนข้างสูง
ร่างของเด็ก ผุญ. คนหนึ่งกระเด็นออกมาจากรถ
สมุด หนังสือ ดินสอ กระจัดกระจายอยุบนถนน
พลเมืองดีอุ้มร่างที่เต็มไปด้วยเลือดไปส่ง รพ.
เช้าวันจันทร์ที่ รร. พวกผมรุสึกแปลกจัย
ที่นุ่นมาเรียนสาย เพราะปกตินุ่จะมาเปนคนแรก
แต่พวกผมก้คิดว่านุ่นคงยังม่ายค่อยสบาย และพักผ่อนอยุที่บ้าน
ขณะที่เรียนไปด้าย 10 นาที มือถือของบอมก้ดังขึ้น
แม่นุ่นโทรมาพร้อมกับบอกว่าอยากพบบอมด่วน !!
หลังจากนั้นพวกผมมารุตัวอีกทีก้
เห็นรอยช้ำบนขอบตาที่เกิดจากการร้องไห้ของแม่นุ่น
พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา หน้าห้อง ICU
เมื่อพวกเราเดินเข้าไป หมอก้อบอกพวกผมว่า
นุ่นเสียไปเมื่อ 5 นาที ที่แล้ว
พวกผมเหมือตกอยุในภวังค์ น้ำตาเริ่มไหลออกมา
ทุกคนยืนร้องไห้ข้าง ๆ เตียงของนุ่น
บอมก้เก่งมากเพราะหลังจากนั้นอาทิดนึง
พวกเราก้ไม่เห็นบอมร้องไห้อีกเลย
ขณะที่นั่งเรียนอยุ แม่ของนุ่นได้ขออนุญาตอาจารย์เข้ามา
และพูดว่า " ก่อนนุ่นจะสิ้นจัย นุ่นบอกหั้ยแม่เอา diary เล่มนี้
มาหั้ยบอมหั้ยได้ "
หลังหมดคาบ ผมและบอมได้หยิบ diary ขึ้นมาเปิดดู
มันเปน diary ที่นุ่นใช้เขียนความคิด
และความรุสึกต่าง ๆ ของนุ่น
ชื่อของบอมมีอยุใน diary ของนุ่นทุกหน้า
นับตั้งแต่เทอด้ายพบกับบอมที่ห้องศิลปะ
เมื่อพลิกกลับมาช่วงกล่างเล่ม
น้ำตาของบอมก้หยดลงบน diary
"ทำไมนุ่นม่ายรุว่าเราชอบนุ่นมากแค่ไหน" บอมพูดขึ้น
เมื่ออ่าน diary และรุว่านุ่นก้รอคอยคำว่า รัก จากบอมอยุ
สิ่งต่อมาที่ผมด้ายรุก้คือ นุ่นม่ายเคยเข้าจัยสิ่งที่บอมพูดเสมอ
ว่า รัก กับ ชอบ นั้นแตกต่างกันมาก
วันที่ประกาศผลเอนท์ ผมกับกบ ติดที่ประสานมิตร
แต่สิ่งที่ทำหั้ยผมตกจัยมากก้คือ
คนที่สอบด้ายคะแนนเกือบเต็มทุกวิชา
กลับม่ายติดเศรษฐศาสตร์
แต่คำอธิบายของบอมก้ทำหั้ยผมรุว่า
บอมทิ้งความฝันที่จะเปนนักวิเคราะห์การเงินของเขา
มาเรียนสังคมสงเคราะห์เพื่อเดินตามความฝันของนุ่น
คนที่ม่ายรุจักบอมจะมองเค้าเปนผุช. ธรรมดาคนนึง
ที่ปิดตัวเองม่ายยอมเปิดจัยหั้ยคัย
แต่สำหรับผมรุดีว่าคัยอยุในหัวจัยของเขาตลอดเวลา
....รัก บางคนคิดว่าเปนความรุสึกที่ม่ายจำเปนต้องพูด
แต่ผมอยากหั้ยคุณรุว่า
มีบางคนใช้ชีวิตเพื่อเสาะหาและรอคำ ๆ นี้จากปากคุณอยุ
เมื่อคุณมั่นจัยแล้วคุณควรที่จะพูดออกไป
ดีกว่าจะมานั่งเสียจัยเพราะว่ามัน
....สาย...เกิน...ไป
ปอ-จุด ลอ-จุด
- ยาวมั่ก ........ มะอ่านล่ะซิ
- แทงข้างหลัง ,,, จึก ๆ
- ขอโทด
- ใกล้แร้ว.......อีกนิด
* * * เรื่องมานมีอยู่ว.. »
0 Comment |
|
|
|
|
Online Diary
|
| |
 ค รั้ ง แ ร ก
\[ \[ L o o k ..
The Beginning ....
* * คิดม่ายออก * *
* * * เรื่องมานมีอยู่ว..
ไดอารี่
[ « 0 1 2 ]
|
| |
|
|
|
|
