ฝุ่นฟุ้ง ตัดรุ้งร้าง
กริบบางราง จนบางกริบ
รุ้งพรำ ณ น้ำพริบ
และฝุ่นพรม ณ ลมพัด

                     ทรายพรุนจึงฝุ่นพราย
ตัดรายทรายลงลายตัด
แดดฉ่ำจึงน้ำชัด
ระบัดเรียงระเบียงรุ้ง

                     ผงทราย ณ ผาซอก
กี่ระลอกระลมปรุง
กี่คละจึงคละคลุ้ง
เป็นผงคลีกี่ผงคลี

                     รุ้งริ้ว ณ พริ้วน้ำ
กี่แดดด่ำ-ดื่มแดด, มี
กี่กว้างจากกว้างนี้ทอรุ้งร้างกี่รุ้งร้าง

                     ที่มี ที่เธอมอง
ริมแวิ้งทองระหว่างทาง
ชีพคว้างแล้วชีพคว้าง
เคยทอดมองเช่นเธอมอง

                    ที่มียังคงมี
เป็นเส้นสีเป็นลายสอง
เป็นคลื่นคล้องรุ้งคล้อง
และเป็นคลื่นคลุมฝุ่นคลุม

                   คล้ายเงาอันเคลียเหงา
ในธาตุเก่าที่เธอกุม
เพลงทุกข์เธอแผ่วทุ้ม
หากเพลงสุขก็แผ่วเสียง

                  เวิ้งโลกที่เธอแล
กี่คลื่นแผ่ก็แค่เพียง
เพื่อโลกจะหล่อเลี้ยง
เพลงมนุษย์ ณ จุดนั้น

                  ฝั่งหมายในฝ้ายหมอก
หรือคือหมอกแห่งเหมันต์
ผ่านชั้นกี่ภูชั้น
มียอดที่ไม่มีทาง

          หมายใดในหมายแดด
จากแดดแสดจนแดดสาง
ร้างทุกข์จนสุขร้าง
คนเดียวดาย เธอหมายใด.

                                                                       
                                                                                     (หมายใดในหมายแดด; ประกาย ปรัชญา)