หลังจากน้องๆ เลิกให้สัมภาษณ์ (ไม่ควรเรียกว่าแฟนมีท  แต่ควรจะเรียกว่า..ให้กูเข้าไปนั่งฟังน้องๆ ให้สัมภาษณ์หนังสือมึงมากกว่า)  พวกเราก็โดนกักบริเวณ..รอให้น้องๆ เดินผ่านออกไป (ให้พวกข้างนอกยลโฉม) ในขณะที่พวกกูฉี่แทบแตก  (-"-)   พอออกไปได้..พรรคพวกก็ไปเข้าห้องน้ำ  แต่พวกเราว่างฉัน..ไปยืนถ่ายรูปกับสองดีเจ  ถ่ายเสร็จ..ขอบคุณเสร็จ  แล้วเราก็พูดว่า หญิงไทยใจง่าย  แล้วก็หัวเราะกันออกมาทั้งกลุ่ม (ก็เอาคำพูดพี่แกมาเล่นนั่นแหละ)  แต่ฝนบอกว่า..หญิงไทยใจง่าย  แต่มึงใจง่ายยิ่งกว่า..ที่ยอมมาถ่ายรูปคู่กับพวกกูเนี่ย  ฮ่าๆๆ  (ว่าแล้วก็..ไอ้เหี่ยวอัพไฟล์ส่งมาซะดีๆ) 

หลังจากนั้นเรา ฝน โอ้ น้องของโอ้อีกสามคน  ก็ไปกินแมคกัน..เจอแม่โอ้ด้วย  แม่โอ้ดูสาวกว่าไอ้โอ้อีกเหอะ  ฮ่าๆๆ...แล้วก็ได้ฤกษ์เปิดตัว ส้มนุ่น ให้พ่อกับแม่ฝนรู้จักเสียที  เพราะพ่อกับแม่ฝนไปส่งเราที่บ้าน (ขอบพระคุณค่ะ)  แล้วก็ขออนุญาตลากฝนไปดูมินิคอนต่อเลย (สงสัยฉันจะโดนแบล็คลิสต์จากพ่อแม่เธอก็งานนี้แหละ  เหอๆๆ)

กลับบ้าน..อาบน้ำนอนหลับ  และฝันดี..รู้ตัวเลยว่าตื่นนี่ยังอมยิ้มอยู่ 
เพราะภาพ รยู ♥ คริส มันติดตา  ^o^

20 May 05

นัดกับน้องป้อนไปตามน้องๆ ต่ออีกวัน (ผีบ้ามันไม่ยอมออกจากตัวฉัน)..ไม่พอ เมื่อคืนก่อนนอนโทรไปหาแตงอีก  เพราะป้อนบอกชวนไอ้แตงไปด้วย..เราก็เลยโทรไปชวน  แตงมันก็ยอมไปด้วยเว้ย (มันบอกไม่มีอะไรทำ..อยู่บ้านน่าเบื่อ)  ก็เลยนัดกันเก้าโมงครึ่งไปเจอที่ MRT ห้วยขวาง..น้องป้อนมาถึงก่อนใคร  ตามด้วยเรา  แล้วก็เม้าท์กันรอไอ้แตง (ก็บอกให้รีบออกตั้งแต่ฉันนั่งรถ 510 ก็ไม่เชื่อ)..รอจนพนักงานต้องมาบอกว่าเหรียญกับบัตรมันมีเวลาแค่ชั่วโมงเดียวนะครับ  เราก็เลยออกไปรอข้างบนกัน..ไอ้แตงเดินมาอย่างอารมณ์ดี  ฟัง mp3 เดินมา ร้องเพลงลัลล้าไป (ไอ้น้องเวง  -*-) 

เมื่อครบองค์ประชุม  ก็เดินไปโรงแรมกัน..ระหว่างเดินอยู่นั้น กำลังจะขึ้นบันไดหน้าโรงแรม  ก็มีรถเก๋งสีบรอนซ์ทองขับมาเทียบท่า  แล้วก็มีผู้หญิงลงมาจากประตูซ้าย ผู้ชายลงมาจากประตูขวา..มาติกาก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว  สักพักผู้ชายคนนั้นก็เดินอ้อมรถผ่านหน้าเราไป  น้องป้อนก็พูดว่า แตง..พี่ยู  ไอ้แตงก็องค์ลงเลยทีนี้..มันเดินมาจับบ่าเราสองข้างแล้วก็เขย่าตัวเราแรงๆ (หลายทีด้วย) พร้อมพูดว่า  พี่นุ่น..พี่ยู พี่ยู พี่ยู๊~!!!  แล้วฉันกำลังเดินขึ้นบันไดไป คุยโทรศัพท์กับฝนไปอยู่  แทบตายก่อนเจอน้องๆ เพราะพี่ยูทำมันคลั่นนี่แหละ  พี่ยูก็หันมาหาเราก็ทำท่าไม่ถูก จะไหว้ไม่ไหว้ดี  ท่ามันเลยออกมาเป็นกึ่งๆ จะไหว้พร้อยยิ้มแหยๆไปให้ล่ะ  พี่ยูก็ยิ้ม(แหยๆ) ส่งกลับมาให้เช่นกัน  แล้วพี่แกก็เดินขึ้นบันไดต่อไป ฉับๆๆ..ฉันก็สคิลเดินอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ  แล้วไอ้แตงก็อาละวาดฟาดหัวฟาดหางใส่  บอกว่าเราไปเดินขวางทางมัน  ปั๊ด!!  (╬￣皿￣)凸   ฉันเดินคุยโทรศัพท์อยู่ดีๆ แล้วแกก็มากระชากๆ ฉันเนี่ยนะ..ฉันไปขวางทางแก  ก็แล้วทำไมไม่ฉลาดเดินแซงฉันไปวะ?  แค่เดินเบี่ยงไปแกก็เดินไปใกล้พี่ยูได้แล้ว  สติหลุดเองแล้วเสือกมาโทษฉัน...เดี๋ยวเหอะไอ้แตง  (￣□￣╬)


แล้วเข้าโรงแรมกันไป..ก็ไปยืนรอ พร้อมยืนเม้าท์ติ้งกัน  จนจะสิบเอ็ดโมงอยู่แล้ว..น้องๆ ก็ยังไม่เสด็จลงมาซะที  เราก็เลยว่าจะไปหาอะไรกินกัน..เดินออกไปนอกโรงแรมแล้วเคว้ง  ไม่มีอะไรให้แด๊กซ์..ต้องเดินกลับเข้าโรงแรมอีกรอบ  เดินไปหาน้านี..ไปนั่งกินเค้กกัน  (ทั้งๆที่ฉันถามไอ้แตง กับน้องป้อนแล้วนะ  ว่าจะกินบุฟเฟ่ต์มั๊ย?  แค่หัวละ 380 เอง..มันก็ไม่เอากัน  ด้วยความเป็นเด็กดีเกรงใจพี่มัน)

ตอนแรกนีบอกว่าให้เราเลี้ยงข้าวต้ม..เราก็จะเลี้ยงจริงๆ นะ..แต่นีเกรงใจหรือไรไม่รู้  ไม่ยอมเข้าไปนั่งกิน..เสียดายอ่ะ ถ้าได้เข้าไปนั่งกินนะ  T^T 

เดินไปเลือกเค้กกัน..สงสัยไอ้แตงจะหิวมาก  มันล่อแซนด์วิชอะไรของมันไม่รู้  ชิ้นใหญ่ควายมาก  แล้วมันก็กระซวกเร็วมากเช่นกัน..ยังมีการต่อด้วยบลูเบอร์รี่เค้กชิ้นเล็กๆ อีกนะ  น้องป้อนกินแซนด์วิชอะไรสักอย่าง (ป่ะ?)  น่ากินมากๆ เลยอ่ะ  ส่วนของเราเป็นราสเบอร์รี่อะไรสักอย่าง..อร่อยดีด้วยล่ะ ไม่หวานเลี่ยน ชอบๆๆ  (^w^)  ไอ้แตงจะถ่ายรูปเค้กเรา..แต่เราเสือกสวาปามชอคโกแลตไปแล้วชิ้นนึง  เลยถ่ายมาได้แบบไม่สมบูรณ์แบบ  เหอๆ 

หลังจากฝนก็มาถึงโรงแรมพอดี (ตัวนำโชคพวกเรามาแล้ว) ตอนนั้นเหมือนว่าจะมีเหตุการณ์ชวนให้คิดว่าเดี๋ยวน้องๆ จะลงมาล่ะ  แล้วเขาเริ่มเชิญคนออกจากคาเฟ่ตรงนั้น  เรากับป้อนก็เลยเดินไปสั่งเค้กมาอีก  ของป้อนน่ากินมาก..บลูเบอร์รี่ชีสเค้ก  ส่วนของเราราสเบอร์รี่ครีมมูส..ซึ่งมันเหม็นยังไงก็ไม่รู้ เหม็นขึ้นจมูก..แทบคายทิ้งตรงนั้น  ไม่แนะนำให้กินเป็นอย่างสูงเลย  แหวะ!!!

^  อันนี้ไม่แนะนำให้กินเลย...ชวนคายทิ้งมากกกกก~



หลังจากนั่งคุยต่อกันได้อีกแป็บนึง  พร้อมทั้งฉันเริ่มเขี่ยเค้กเล่น..น้องๆ ก็ลงมา  กรี๊ดกร๊าดมาก..พวกฉันอยู่ใกล้น้องๆ มากเหอะ  เดินขึ้นบันไดมาเนี่ย  การ์ดกันไม่ให้แฟนคลับข้างล่างเดินขึ้นมา  และก็กันไม่ให้ข้างบนเดินไปใกล้น้อง  รู้อย่างเดียวอีกแล้วว่า "น้องคริสสวย" สาวมากล่ะวันนี้  รยูก็เท่ห์  (>o<)   คิฮยอนเดินหน้ามึนมา (ตื่นยังวะ?) แล้วพี่ก้อยแม่งก็ให้เสื้อน้องไป  แล้วน้องก็ทำไอ้แตง สะดุดรักคิฮยอน กันไปเลยทีเดียว..เพราะคิฮยอนแม่งเดินสะดุดบันได  อีกลุ่มกระจุกเราก็ฮากร๊ากกกก  น้องๆ เดินเข้าไปกินข้าว..เราก็หันไปหาน้านี  พร้อมกันบ่นว่า "นีอ่ะ..ไม่น่าเปลี่ยนใจเลย นีน่าจะเข้าไปกินข้าวต้ม  พี่ก็จะเลี้ยงแล้ว..งื้อออ~  เสียดาย"  ไอ้แตงก็บ่น..เพราะเสือกเป็นคนดีกลัวเราล่มจม  เลยไม่เข้าไปกินบุฟเฟ่ต์..ถ้ามันเสือกเป็นคนเลวตอนนั้น  เราคงเก็บมาได้อีกหลายล่ะ  งี๊ดดด~  

ฝนโทรคุยกับเจ๊สุ..เจ๊สุบอกให้รีบไปที่เอสพลานาด  ไอ้เราก็ขอไปลาน้องๆ ก่อนละกันนะ...ก็เดินหน้ามึน(เลียนแบบคิฮยอน) ไปดูว่าน้องๆ นั่งไหน..ด้วยสายตาสั้นและความโรคจิต  ก็เลยงัดกล้องส่องทางไกลมาส่อง (กล้องคู่ชีพมากๆ ตัวนี้เนี่ย..ตลอดทริปเลย)  รยูเอย คิฮยอนเอย เดินไปตักข้าว..ฉันนี่กล้องอยู่สูง  พอแทฮวามาตักเท่านั้นแหละ..กล้องต้องลดระดับกันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ  แต่ก็ยังไม่สนใจ  เพราะว่าลูกสาวกำลังอยู่ตรงโต๊ะ  แล้วทำท่าเอื้อมมือจะไปตีใครก็ไม่รู้ (เสาบัง)  แต่มีคนบอกว่าทำท่าเหมือนจะตีเวลาเขินหรืออายเวลาโดนแซวอะไรแบบนั้นอ่ะ..แล้วมันก็เป็นอีกชอตที่เป็น รยู ♥ คริส ช่างโดนใจยิ่งนัก   แล้วเราก็ฟันธงให้ยิ่งกว่าเดิมว่า  น้องคริสเป็นลูกสาวจริงๆ  เพราะว่าท่าเดินของน้องตอนเดินไปตักอาหาร  ท่าเดินเริ่ด เชิ่ด และมือกรีดกรายมากๆ  ขอคอนเฟิร์มด้วยภาพจากกล้องส่องทางไกลที่กระแทกตาเราเลย  สาวได้อีกลูก..สาวได้อีกจริงๆ   (^_^)y   ตอนจะเดินกลับโต๊ะ  อีคิฮยอนมีการยั่วอีก..คนอื่นเขาเดินกลับโต๊ะกันเลย  คิฮยอนเดินหน้ามึนมาวนโชว์ตัวก่อน  ไม่ใช่แฟชั่นโชว์อาหาร(ตา)นะเฟร้ยย~ 

แล้วกล้องเราก็ตกไปอยู่กับฝน..ที่ส่องน้องลีโออยู่  อิ่มเอมกันสักพัก  ก็เดินทางไปเอสพลานาดกัน..ไปถึงก็ไปวีนใส่สต๊าฟเล็กน้อย พอหอมปากหอมคอ..แล้วก็เดินเข้าไปในคอก(ที่ห่วยแตกที่สุด)กัน  แต่สักพักเราก็ออกมาซื้อของให้แตงทำพัดให้ (ขอบคุณมากน้องรัก ^3^ )  แล้วน้องแตงก็ทำให้จนเสร็จแล้วลาจากเราไป  สักพักใหญ่ๆ มิ้นท์กับน้องโอ้อีกคน (ใครวะ? ไอ้ตัวเล็กอ่ะ) ก็เข้ามานั่งเพราะมีคนขายบัตรให้  ทำไมไม่ไปนั่ง VIP วะน้อง..เพราะว่ามันก็เป็นบัตรวีไอพีง่ะ  แต่เอาเถอะ  เรามาเอามันส์กันใช่มั๊ย? (ตรงไหนฟระ?)  นั่งคุย..นั่งขยับตัวจนตะคริวกินไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  ก็มีปัญหาเรื่องนั่งๆ ยืนๆ   แม่งน่าเบื่อ..ข้างหน้าก็มองไม่เห็นหรอกเวทีบัง  ข้างหลังถ้าข้างหน้ายืนก็มองไม่เห็น  ก็แล้วทำไมไม่นั่งชันเข่าไปก่อนวะ?  เถียงกันแม่งอยู่นั่นแหละ..ตะโกนกันเข้าไปยังกับก่อม็อป  อีนี่ก็เริ่มหมดความอดทน..เลยเอามือกุมขมับสองข้างแล้วตะโกนมั่ง  "โว๊ยยยยยยยยย~!!!  อะไรกันนักหนาวะ  น่ารำคาญ"  เท่านั้นแหละ..รัศมีรอบด้านภายในระยะ  1 เมตร..แม่งเงียบกันหมดเลย  แล้วหันมามองเรา  น้องคนที่เมื่อวานนั่งอยู่ใกล้ๆ ตอนรอเข้ามีทก็มองเราแล้วหัวเราะ

นั่งไปอีกสักพัก..ไอ้พี่ดู๋ดี๋ มันก็มาทำหน้าที่พิธีกร(ที่กวนตีน) อีกครา  จะแจกของๆ แจกได้ครึ่งนึงที่มึงบอกยังวะ?  ตอแหลชิปหาย  แต่เรื่องเสื้อพร้อมลายเซ็นต์เนี่ย..เราสงสารคนที่ถูกจับฉลากขึ้นมาได้คนแรกมากๆ เลย  ได้แล้วไม่ยอมให้..ตอแหลว่ะ  แล้วไปให้คนที่สาม  ทั้งๆ ที่..ถ้าจะไม่ให้เพราะว่าเป็นสมาชิก ที่ไม่ได้อยู่ในคอก..ก็ไม่ควรได้เลยทั้งสามคน  แต่นี่มาให้คนที่สาม..ใช้เกณฑ์อะไรตัดสินหรอ?  ความพอใจในการตอแหลของมึงงั้นหรอ?  เสียความรู้สึกที่สุดกับงานมินิคอนเสิร์ต  มันห่วยแตกและทุเรศยิ่งกว่างานไหนๆ ที่เราเคยไปมา (นี่ไม่เกี่ยวกับการแสดงของน้องๆ  เพราะน้องๆ แสดงได้ดีมาก)

สุดท้ายไอ้ที่เถียงๆ กันน่ะ..มันก็ยืนกันหมดล่ะว๊า~!!  ตลกล่ะ..ให้นั่งกับพื้นดูคอนเสิร์ต  ชีวิตนี้กูไม่เคยเจอ!!!  ตั้งแต่กูดูคอนมา..คอน JR มีเก้าอี้อย่างดี (ดีกว่า asta เยอะ) ให้นั่ง..พอ JR ขึ้น  สุดท้ายทุกคนก็ยืนบนเก้าอี้กันด้วยซ้ำ  นั่นแค่เพลง pop น่ารักๆ สบายๆ...แล้วนี่เพลงของน้องๆ เป็นแนวไหน??..แรงกว่า มันส์กว่า  ให้นั่งกับพื้น  ถุย!!!  ที่คิดเนี่ย..ผ่านไขสันหลังบ้างป่ะ (เพราะแน่ใจว่ามันไม่ผ่านสมอง) 

น้องคริสน่ารัก..วันนี้ออร่าไม่ค่อยเด่งเท่าไหร่  แต่ตอนเพลง Flying up เนี่ย..ออร่ามาอย่างแรงอ่ะ  >__<    ชอบ..น้องสาวดี  แต่ไม่ปลื้มลีโอ..แม่งมาซับเหงื่อให้รยู  ที่กรี๊ดน่ะ..รู้มั๊ย ว่าฉันกรี๊ดขัดใจอยู่..ยังจะไปซับให้รยูต่ออีก  ม่ายยยยยยยย~ ToT    จะให้น้องคริสเช็ดให้อ่ะ

แต่ที่รู้ๆ ชอบแทฮวาเต้น Bump! ว่ะ..ลีโอเต้น I'm coming ก็ชอบนะ...เสียววาบบบบบ~   แต่โกรธ..มุมที่ฉันไปอยู่จะเบียดอะไรนักหนา  งื้ออออ~ จะดู wide eye แล้วไง?..มองไม่เห็นเชี่ยไรเลย  ยังดีนะที่น้องคริสอยู่ขวา  ฉันยังมาเห็นเอาช่วงหลังๆ  (^.^ ")

พอคอนเลิก..เราก็ไปถ่ายรูป รยูคริสมา (ที่เป็นอีกระดาษโชว์ตัวโตๆ นั่นแหละ)  แล้วก็ไปส่งเจ๊ๆ กัน..พอจะออก  ทำไมคนเยอะจังฟระ?..ที่แท้น้องๆ ให้สัมภาษณ์อยู่ที่อลัว..เอาเถอะ  พี่ไปล่ะนะน้อง..บ๊ายบาย (แต่มีแอบเอากล้องส่องก่อนออก  ไม่เห็นน้องคริส  แต่เห็นลูกเขยว่ะ)

กลับ MRT กับฝนจัง..หมดแรงอย่างมาก  มองเห็นเก้าอี้..แต่ไม่มีแรงจะเดินไปนั่ง  กอดเสาไว้ตลอด  เหงื่อก็ท่วมตัว  เหนื่อย!!!  เหนื่อยทุกอย่าง

ตอนแรกตกลงกับน้องป้อนไว้  ว่าจะไปพัทยาด้วยกัน..แต่น้องป้อนโทรมาบอกว่าพ่อไม่ให้ไป..เราเลยพับโครงการเก็บไปเลย  ป้อนไม่ไป  ฝนก็ท่าทางจะไม่ไปตาม..ทำใจซะเถอะมาติกา  T^T

21 May 05

ตื่นมาด้วยอาการปลงๆ ไปไม่ได้แล้วนี่..น้องป้อนไม่ไป  แต่ว่าคุยกับน้านีไว้เมื่อคืน..แอบอยากไป  แต่พวกป้าก้อยมันเล่นไปแล้วค้าง..แต่อีนี่ถ้าจะไปคงไปได้แค่ ไปเช้าเย็นกลับ....ตัดใจแล้วนะ  จะให้หนีออกจากบ้านก็คงไม่ใช่ที่ (โดนด่าแน่)  ก็เลยกะว่าจะไปส่งน้องที่โรงแรมก็แล้วกัน...แต่ยังไม่ลุก นอนอยู่ที่เตียงก่อน (บอกแล้วว่าปลงหนัก)

แต่!!!  จู่ๆ..แม่เดินเข้ามาในห้องแล้วเรียกออกไปดูจมูกมด  บอกเร็วๆ มาดูชินวงชินวาอะไรของเธอ...เราก็ป่าวแม่ ที่มาไทยอ่ะ..มัน BATTLE ไม่ใช่ Shinhwa   แม่ก็บอก..นั่นแหละๆ ออกมาดูเร็วๆ  เราก็ออกไปดูแล้วก็ตะกุยตะกายโซฟา..หันไปขอแม่  "แม่วันนี้ขอไปตามน้องๆนะ"  แล้วรีแอ็คชั่นก็เป็นแบบที่คิด..แม่ว่าเว๊ย..ว่าเลยจริงๆ  T___T  

แม่บอกว่า.."ไหนขอแค่เสาร์อาทิตย์  ไม่ได้ขอวันนี้นี่"  เราก็บอกว่าตอนนั้นมันไม่รู้นี่  เพิ่งรู้ตาราง..เมื่อวันเสาร์ก็บอกแล้วว่าขอตามน้องถึงวันอังคาร (พูดเสียงอ่อยๆ)  แล้วเราก็เดินเข้าห้อง..ไปหยิบกางเกง (แค่จะเอาไปเก็บในตู้เฉยๆ..แต่แม่คงนึกว่าอยากไปมาก..ก็อยากจริงๆ  แล้วแม่ก็เลยถามว่าอยากไปมากเลยใช่มั๊ย)  เราก็เลยขอเขาอีกรอบ..แม่คงรำคาญ..แม่ก็เลยบอก  "จะไปไหนก็ไป"  เราก็กลัวว่าแม่จะโกรธ..เราก็พูดต่ออีก  ก็แม่โกรธลูกอ่ะ  T^T    แม่ก็ย้ำอีก "จะไปไหนก็ไป"   เราก็เลยรีบสวน  ถ้าลูกไปเนี่ยกลับพรุ่งนี้เลยนะ   แม่ก็อึ้งกว่าเก่า..แล้วก็ถาม  "ทำไมต้องพรุ่งนี้  เอาใหญ่แล้วนะ"  เราก็บอกว่า..ก็น้องมันไปพัทยาอ่ะ  แล้วพี่ที่จะไปด้วย(...ก็ไปค้าง)  ยังพูดไม่จบประโยคดี..แม่ก็ "จะไปก็ไป"  เราก็เลยรีบไปเลย..เก็บกระเป๋าหนีตามผู้ชาย   ^______^

โทรหาป้าก้อย..บอกขอติดไปด้วยคนนะ (ป้าแกก็ใจดี ยินยอมให้ปลิงตัวนี้เกาะไป)  แล้วเราก็ให้พ่อไปส่งที่เซียร์..แวะบ้านนัทไปยืมแบตกับเมมก่อน สำรองของเราไว้ (ซื้อมารุ่นเดียวกันเด๊ะ)  นั่ง 510 จะไปขึ้น MRT  ไปเลอคองคอร์ด  แต่ว่าวันนั้นรกแตกมาก..รถติด ติดจริงๆ เกือบจะชั่วโมงอยู่แล้ว..ฉันยังไปไม่ถึงไหนเลย  เส้นวิภาวดีไม่มีไฟแดง..แต่ติดนรกแตกมาก  เราก็มองเห็นวินมอไซค์หลังจากเลยมอเกษตรมาหน่อย  พอดีมีคนลงป้ายนั้น..เราเลยกระโดดลงด้วย  แล้วก็บอกเขาไปใต้ดินที่ใกล้ที่สุด ด่วนที่สุด!!  ลุงแกก็ขับให้เต็มสตรีมมาก..หกสิบบาทแทบประเคนให้ลุง  ขอบคุณที่ต่อชะตาชีวิตหนู  ^3^  

แต่ปรากฏว่า..รีบแทบตาย  เราก็ไปไม่ทันเว่ย..น้องๆ ออกไปตอนเรากำลังขึ้นบันไดเลื่อนออกจาก MRT  (ฝนแม่งมีฌาณหรือวะ(อีกรอบ)  มันบอกสิบโมงเก้านาทีแล้ว..จะทันน้องๆหรอ..พอวางสายมันปุ๊บ  กำลังเดินๆ อยู่..พี่ป้าก้อยโทรมา  โฮกกกกก~!!!)  ไปถึงก็นั่งรอใครอีกสองคนไม่รู้..จำไม่ได้ล่ะ (ต้องถามป้าก้อยมัน)  แล้วป้าก้อยแมร่งก็คนดีน่าดู..อีนี่แปลกปลอมอยู่คนเดียว  ก็ไม่แนะนำให้รู้จักใครเลย  (￣△￣〝)  จนกระทั่งไปถึงมอเตอร์เวย์นั่นแหละ..มันถึงยอมแนะนำซะที

ระหว่างทางได้ฝนคอยช่วยเช็คข่าวให้ตลอด (ขอบคุณมากที่รัก)...เนื่องจากเราออกหลังน้องๆ ไปถึงครึ่งชั่วโมง  ก็เลยเริ่มลังเลว่าสรุปมันไปนอนโรงแรมไหนกันแน่..ตอนใกล้ถึงโอเอซิส  จู่ๆมีข่าวว่ามันไปสยาม  เอาเถอะแม่เมริงงงง~  ถ้าน้องไปเดินจริง..พี่จะไปรอที่พัทยานะจ๊ะ  ระหว่างนั้นก็โทรหาเผื่อมีคนรู้จักเดินสยามกันอยู่  มะเหี่ยวมันถึงขั้นจะออกจากบ้านไปสยามให้เลยทีเดียว..เราต้องรีบเบรคมัน  บอกว่าไม่ชัวร์แกอย่าออกมาเลยเดี๋ยวเสียเที่ยวเปล่าๆ..บ้านมันไม่ใช่ใกล้ๆ  อยู่นอกกรุงตั้งแยะ  ระหว่างนั้นพวกเราก็ไปแวะโอเอซิส..ซื้อ Mc แด๊กซ์เอร็ดอร่อย  แด๊กซ์ไปเม้าท์กับน้องเนมไปตลอดทาง  จน Mc เริ่มทำพิษ..ทำเอาง่วงแล้ว  ก็เลยหลับ  ตื่นมาอีกทีใกล้เข้าพัทยาแล้ว  พอถึงพัทยาก็เอาแล้วไง..ไปไหนกันแน่?  Long beach / Chonchan / Sunside  ห่าเหวอะไรไม่รู้..หลายข่าวมาก   แต่สรุปได้รับการคอนเฟิร์มว่าเป็น ชลจันทร์  เมื่อตอนเราขับเลยบิ๊กซีไปไกลแล้ว  ก็เลยต้องวกรถกลับกัน

พอไปถึงโรงแรม..สิ่งแรกก็ทำให้เราฮาก๊ากเหอะ  เพราะว่าในรถปวดฉี่กันมาก..ลงจากรถนำทีมโดยแตง แล้วก็ตามด้วยน้องเนม  วิ่งไปถามที่ฟร้อนท์ว่าน้องน้ำอยู่ไหน  แล้วมันก็วิ่งกันไป  ตุ้บๆๆ...เราเดินไปคนที่สาม  แอบเห็นซิเคียวทำท่าจะขยับมากันเต็มที่  แล้วก็หน้าเหวอไป..เพราะทุกคนวิ่งเข้าห้องน้ำ  ตอนนั้นยังไม่รู้ไงว่าน้องๆ กินข้าวกันอยู่ที่ lobby เราก็งง..มากันทำไมวะ?

พอออกจากห้องน้ำมา..เราก็เดินตามเนมมา  แล้วปรากฏเนมบอกพวกน้องๆ กินกันอยู่ในห้องอาหาร Chaba  ขวามือที่พวกเราวิ่งผ่านไปนั่นแหละ (ถึงว่าทำไมต้องตกใจที่เห็นพวกเราวิ่ง)  แล้วด้วยความที่เราสายตาสั้น  แล้วลืมเอาคอนแทคเลนส์ติดมา (แต่เอาน้ำยาล้างมาเหอะ)  ก็เลยต้องงัดกล้องคู่ชีพขึ้นมาส่องดู (รักกล้องนี้ว่ะ..ตลอดทริปเลย กับเราเนี่ย)  แทฮวา กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเลย  น้ำสีเข้มๆ (เดาเอาว่าโค้ก)  ข้างๆ มันถ้าจำไม่ผิดรู้สึกจะเป็น ฮวีชาน นะ  พยายามจะหาลูกสาว..แต่หาไม่เจอ  เพราะฉะนั้นสำหรับวันนั้น..ฉันยังไม่พอ!!!  สักพัก รยู ก็ลุกขึ้นยืน ด้วยชุดขาวสวมหมวกเช่นกัน (ใช่ป่าววะ?)  หล่อ..หล่อน่าลากมาก ตอนนั้นนี่แบบ..รยูลูกเขยของหม่ามี๊~!!!!  ช่างหล่อ เท่ห์ ยิ้มโดนใจหม่ามี๊อะไรเยี่ยงนี้  โฮะๆๆ   (●￣▼￣●)   แล้วด้วยความเกรงใจ..เราก็เลยเอากล้องลง  แล้วยืนคุยโทรศัพท์กับมะเหี่ยว..รายงานมัน มันก็คลุ้มคลั่งไปเลย  สักพักก็มีหมาตัวนึงเดินมา..ไอ้พี่เอกนั่นแหละ   เดินปรี่เข้ามาเลยนะ  แล้วก็พูดว่า  "น้องมาทำอะไรกันครับ"  (แต่สายตาที่มองคือมองจิกด้วยหางตา..และน้ำเสียงกวนตีน  หาเรื่องกันเต็มสตรีมมาก)  เราก็เห็นเนมเดินไปข้างหลังพอดี  เราเลยหันข้างให้ไอ้พี่เอกมัน (แล้วยืนคุยโทรศัพท์ต่อ)  มันก็เลยเดินไปเล่นงานกลุ่มสองสามคนที่เพิ่งมายืนหน้าเราสักแป็บ  ถามกระชากมาก "น้องมาทำไมครับ  มาทำอะไรกัน  น้องต้องการอะไร  น้องจะเอาอะไรจากเขา  ไม่อยากให้เขาได้พักผ่อนกันเลยหรือไง  ตามกวนเขากันตลอด  เขามาแบบไพรเวทนะน้อง"   อยากถามกลับ..ถ้าพวกกูตอบ มึงจะให้กูมั๊ย?  กูอยากเจอหน้า  อยากอยู่ใกล้ๆ น้อง  อยากถ่ายรูป(กับ)น้อง  บางคนเขาถึงขั้นอยากลากน้องกลับบ้านไปด้วย  มึงให้พวกกูได้ป่ะล่ะ?..ไม่ได้แล้วอย่าถาม  ส้นตีนเอ๊ย!!! 

ไม่พอๆ มันยังกัดไปปล่อย (สงสัยปีนี้ไม่มีใครพามันไปฉีดวัคซีน)  มันเดินมาใส่กับอิ่มที่ยืนพิงเสาอยู่เฉยๆ ทั้งๆ ที่อิ่มไม่ได้มองไปในห้องอาหารเลย  เพราะว่าอิ่มหันข้างให้ห้องอาหารนั้นตั้งแต่แรก  อิ่มยืนอยู่เฉยๆ ตั้งแต่แรก...แต่มันเดินเข้าไปใส่กับอิ่มด้วยประโยคเดิม (สีแดงๆ นั่นแหละ)  เรากำลังจะวางโทรศัพท์พอดี..เลยได้ยินอิ่มสวนกลับไป  พี่มาใส่อะไรหนูล่ะ  หนูยืนอยู่ของหนูเฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย  แล้วคนมาเป็นล้าน  ทำไมมาใส่หนูอยู่คนเดียว  มันก็ยังสติลเถียงข้างๆ คูๆ ต่อไปอีกนะ..ไอ้พี่เอกมันก็บอกว่า  "พี่ก็บอกหมดทุกคนนั่นแหละ"...น้องอิ่มคนสวยเลยพูดกลับคำเดียว  ไม่จริง!! ก็เห็นๆ อยู่ว่าพี่เดินมาใส่ๆๆ หนูอยู่คนเดียวเนี่ย   แล้วไง? มึงก็พูดอะไรไม่ออก..ต้องเดินไปเล่นงานกลุ่มอื่นแทน..นี่คืออีป้าก้อยไม่อยู่ตรงนั้นนะ  ถ้าอยู่มึงได้ฉะกันมันส์แน่ๆ (อีป้าก้อยมัวแต่ไปขี้อยู่)  สักพักพรรคพวกที่ไปด้วยกันก็เริ่มเดินไปหาอิ่มแล้วถามว่าเกิดไรขึ้น  แมร่งงง~ อิ่มเริ่มของขึ้นแล้ว..คาดว่าถ้าไอ้พี่เอกกลับมาอีกที  ได้มีฉะกันแน่ๆ

ด้วยความเซ็ง..เลยตามพี่อ้อย ออกไปเดินโลตัส  ไปหาซื้อคอนแทคเลนส์ด้วยซะเลย..เดินอย่างสบายอารมณ์ดับอารมณ์ขุ่นมัวจากหมาบ้าได้ 1 ชั่วโมง..ก็กลับโรงแรมกัน  กลับไปน้องๆ ก็ไม่อยู่ที่ห้องอาหารซะแล้ว  แต่ว่ามีเรื่องทำให้เราสะใจน่าดู  เพราะพี่ก้อยกับน้องอิ่มตอกกลับไปซะ...แล้วคุณน่ะ เข้าใจคำว่าศิลปินรึป่าว?   โฮะๆๆ..ทำอะไรไม่ได้  เถียงไม่ออก  ก็เดินหนี...มุขควายๆ เน๊อะ  ^o^