11 ต.ค. วันนี้ได้นั่งรถตู้กลับบ้านฟรี
ไม่ใช่เพราะว่าสวย เซ็กซี่หรอกนะ
แต่ไม่มีเศษตังค์ ค่ารถ 10 บาท
สุพรรษา จ่าย 500 เลย โชว์รวยสุดฤทธิ์
ก่อนจ่ายก็ถามชาวบ้านชาวช่อง
บนรถแล้วนะว่ามีให้แลกป่าว
ก็ไม่มี เลยต้องจ่าย 500 ผลปรากฎ
คนขับบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา+ประณาม
ว่า ไม่มีทอน เอาแล้วไงสุพรรษา
ไม่มีเงินจ่าย ตื่นเต้นเลย นึกว่าจะต้องเอาตัว
เข้าแลกกับค่ารถ 10 บาทซะแล้ว แต่ก็มีนางเอก
(เรียกเค้าซะดิบดี) บอกว่า เอาของพี่ก็ได้
สุพรรษานี่แทบจะเข้าไปกราบแนบอก "ขอบคุณมากค่ะพี่"
พอกลับบ้านมาก็มาลื้อกระเป๋า
เห็นกระเป๋าใส่เศษตังค์ด้วย มันซ่อนอยู่ข้างใน!!! --''
10 ต.ค. แล้วคือเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกเป็นมาแล้ว 2 ครั้ง
เมื่อวันศุกร์ก็เป็น เอากระเป๋า ไปให้พี่แพทที่สุวรรณภูมิ
ตอนขึ้นทางด่วนก็จ่ายแบงค์ย่อยนะแต่พอมาถึงสุวรรณภูมิ
ดันจ่ายแบงค์ 500 เจอด่าเลย ว่าทีหลังขึ้นทางด่วนจ่ายแบค์ใหญ่สิ
ไม่มีทอนหรอก อ่าวซวยเลย รีบด้วยไง ก็เลยโชว์รวยด้วยการ
บอกเค้าไปว่า งั้นพี่มีเท่าไหร่ล่ะ ทอนมาเท่านั้นก็ได้(เบิกได้ไง ไม่งั้นไม่กล้าพูดหรอก)
สรุปค่าแท็กซี่300 บาท ไม่รู้ว่าเงินที่เกินมาจะเบิกได้ป่าวก็ไม่รู้T_T
อีกครั้งนึงตอนนั่งรถตู้ไปลง พันธ์ทิพย์งามวงศ์วาน
แล้วก็จ่ายแบงค์ใหญ่นี่แหล่ะ คนอื่นบนรถต้องซวยเพราะเรา
เพราะเฮียแกของขึ้นที่เห็นแบงค์ใหญ่เลยสั่งให้คนที่ลงรถไปแล้ว
กลับขึ้นมาใหม่(รวมทั้งเราก็ไม่ได้ลง) แล้วจอดเลยไปอีก
ไกลพอตัว พอเราลงจากรถได้ รีบเผ่นเลย กลัวโดนตื้บ
14 ก.ค.เรื่องที่อยากระบายมีมากมายก่ายกอง ไม่รู้จะเริ่มเรื่องไหน
เอาเรื่องผู้ชายก่อนแล้วกัน 555555
เรื่องก็มีอยู่ว่า เราชอบคนๆนึง อยู่แถวบ้าน
เราอุตสาห์ขี่จักรยานรอบหมู่บ้าน เพื่อจะตามหาเค้า
ว่าเค้าอยู่แถวไหน เราจะได้ขี่ไปแอบดู
อารมณ์ประมาณ ไม่เห็นหน้าเจ้ากินข้าวไม่ลง
จากวัน เป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์เป็นเดือน
ก็ไม่เจอ เจออย่างมากก็แค่ในฝัน
แต่แล้ววันนึงวันที่เราไปทำ part time
กะเพื่อนเรา (ใจจริงไม่อยากไป เพราะลำพังทำงาน จันทร์-ศุกร์
ก็เหนื่อจะแย่แล้ว แต่หาคนให้ไม่ได้ก็เลยต้องไปแทน)
พอเราก้าวเข้าไปในบริษัทเท่านั้นแหล่ะ
ภาพก็เป็นภาพสโลว์พร้อมเสียงเพลงขึ้นมาทันที
"แต่เราก็หากันจนเจอ" พี่โหด(นิคเนมว่า พี่โหด)
ไม่นะ ตาชั้นลายขนาดนั้นเชียวหรอ
เหมือนพี่เค้าตั้งสติได้เหมือนกัน เค้าก็เดินไปไหนไม่รู้
ส่วนเราก็ก้มหน้าเลย ในสมองตื้อมาก คิดไรไม่ออกตื่นเต้น
เราก็ถาม+บอกเพื่อนเราว่าพี่คนนี้อยู่แถวบ้านเรา
(ใจจริงอยากบอกว่า คนนี้แหล่ะ คนที่เราชอบ แต่บอกไม่ได้
เราเป็นผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัว) สักพักพอพี่เค้าได้สติ
พี่เค้าก็เดินมาหาเรา ไม่ใช่สิ เดินมาหาเพื่อนเรา
แล้วถามเรื่องไร้สาระอ่ะ เรื่องที่ไม่น่าจะเดินมาถามถึงนี่
ไม่รู้นะว่าคิดไปเองรึป่าว(ช่าย..คิดไปเอง) ว่าพี่เค้ามองมาทางเราอ่ะ
เค้าคงอยากมาดูว่าใช่คนที่เค้าตามหาเหมือนกันรึป่าว5555
ไม่ใช่เค้าคงอยากมาดู ว่าใช่คนที่เห็นบ่อยๆรึป่าว
แต่เราก็เขินไง ทำหน้ากรุ้มกริ่มสุดฤทธิ์ ตาเยิ้มๆ
พอตอนที่จะไปที่ไซด์ต้องลงไปขึ้นรถบริษัทข้างล่าง
เราก็เดินอยู่ท้ายสุด แล้วพี่เค้าก็ยืนจับกลุ่มอยู่ข้างหน้า
เอาแล้วไงขาสุพรรษา เดินไม่ถูกหลักเลย
มันเกร็งไปหมด มือจะแกว่งพร้อมขาข้างไหน
เดินขาถ่างรึป่าวเนี่ย กว่าจะเดินมาถึงรถ โคตรไกลเลย
อันที่จริงก็ไม่ไกลหรอก แต่อารมณ์นั้นไกลมาก
คือรู้เลยว่าเค้ามองแน่ๆ 1000000%
จะไม่มั่นใจได้ เราก็แอบเหล่ทางเค้าเหมือนกัน
คือเดินเป็นปูแล้วตายังเหล่อีก จบกัน
เพื่อนเรามาเล่าให้ฟังว่า เค้าก็จำเราได้เหมือนกัน
บอกว่า "ก๋วยเตี๋ยวต้มยำ" อ๊าๆๆๆๆๆๆ อยากจะกรี๊ด
ชั้นได้ไปอยู่ในส่วนสมองของเค้าด้วย บ้าที่สุด
วันนั้นทั้งวัน I'm very happy เลยค่า
ทำงานไปก็ยิ้ม ทำงานไปก็มีพลัง(พลังแห่งรัก)
หัวหน้าบอกเราactiveดี ก็แหงสิคะ คนมันมีพลัง
จากตอนแรก ไม่ค่อยอยากมาเพราะไม่อยากเหนื่อย
อู๊ย ตอนนี้"ศรีทนได้ค่า" คิดซะว่า เสาร์-อาทิตย์นี้
มาพักผ่อน(หย่อนใจ) แค่เห็นหน้าพี่เค้า ก็หายเหนื่อยแล้ว
เผลอๆอาจได้กลับพร้อมกัน แค่คิดก็เขินแล้ว
แต่ก็นะ...รักแท้ก็ต้องมีอุปสรรค เพราะเราไป-กลับ
กับหัวหน้าทุกครั้งที่มา(บ้านใกล้กัน) แถมเราอดเจอด้วย
เพราะพี่เค้าทำงานที่ไซด์อื่น แล้วเราก็ไม่ได้ไปที่สำนักงานใหญ่ด้วย
เลยอดเจอกัน ที่สำคัญนะ หลอกถามเรื่องพี่โหด
กับเพื่อนเราทีไร ไม่ค่อยได้ผลเลย ที่สำคัยกว่านั้น
พี่โหดไม่พูดถึงเราอีกเลย เซ็งมาก กว่าจะมาเจอกันได้
มันไม่ใช่เรื่องยากนะคะพี่ พี่ช่วยทำให้จี๊ปดีใจนิดนึง
26 ก.ค. เมื่อปลายเดือนที่แล้ว ไปออกทัวร์มา(ทำบริษัททัวร์)
จะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี เราไม่ชอบที่ต้องออกไป
ทำอะไรต่อหน้าคนหมู่มาก โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จัก
แถมต้องออกไปพูดให้ลูกค้าประทับใจ+จำเราให้ได้
คนอื่นมีประสบการณ์ก็พูดได้ ขำ พอเราถามใคร
ก็ไม่มีใครบอกว่าให้พูดยังไง บอกแค่ว่า ดูๆเอา
ขึ้นไปก็ได้เอง ตื่นเต้นมาก มือไม้สั่น+หนาว+รถขับเหวี่ยงมาก
ขึ้นไปก็แนะนำตัวเองว่า ชื่อน้องรถจี๊ป เป็นพี่สาวของน้องรถเมล์
2วันจากนี้จี๊ปจะทำให้พวกพี่มีความสุขเหมือนกับอยู่บนสวรรค์ก็ไม่ปาน
พูดไปได้ไง อุบาทแท้ พูดแค่นั้นแต่กระตุกซะยังกะแผ่นเป็นรอย
พอกลับมาโดนแซวเรื่องที่เราชวนลูกค้าขึ้นสวรรค์ตลอดเลย
(มันดู2แง่2ง่าม+++ตรงไหนวะคนที่บริษัทก็เวอร์คิดมาก)
วันที่ไปล่องแก่ง สุพรรษา ไม่เคยมาหรอก แต่ต้องทำราวกับว่า
ชั้นเคยมาแล้ว จะตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจมากก็ไม่ได้ ต้องเฉยๆ
ลูกค้ามีการมาถามด้วยนะว่าใกล้ถึงรึยัง
(ในใจคิด--หนูจะรู้มั๊ยคะหนูก็เพิ่งมาพร้อมพี่นี่แหล่ะค่ะ)
แต่ตอบไปว่า ยังค่ะ แต่ใกล้ถึงแล้ว (เพราะได้ยินเสียงน้ำไหล)
อันนี้ต้องใช้ปฏิภานไหวพริบจริงๆ พอขึ้นไปนั่งแพยาง
ก่อนไปพี่แพทบอกว่าถ้ากลัวก็ให้นั่งกลาง เดี๋ยวลูกค้า
ก็พายเอง แค่เราเฮ+กรี๊ดก็พอ พอเอาเข้าจริง สุพรรษานี่แหล่ะค่า
ฝีพายเลย กลัวก็กลัว แต่ทำกลัวไม่ได้ เพราะเรือลำนั้น
เสมือนว่าเราเป็นที่พึ่งของเขา เขาอุตสาห์ไว้ใจมานั่ง
ลำที่เราเป็นหัวโจก พอถึงตรงที่ปล่อยให้เล่นน้ำ
สุพรรษาก็ไม่ยอมค่า กลัว ว่ายน้ำไม่เป็น ลูกค้าก็ไม่ลงสิคะ
หัวหน้าไม่ลง เค้าก็ไม่ลงกัน ทีนี้ทำไง
ก็ต้องลงสิคะ ลึกก็ลึก ยืนก็ไม่ถึง ถึงมีชูชีพก็กลัวอยู่ดี
พอลงเท่านั้นแหล่ะค่า สุพรรษา จับเชือกที่แพแน่นเลย
มือนี่เป็นรอยแดงแถมเบียดลูกค้าอีก ลูกค้ายังไม่กลัวเท่าดิฉันเลยค่า
มีลูกค้าหล่อด้วยนะเวลาเขายิ้มโลกมันช่างน่าอยู่อะไรอย่างนี้
คุยก็สนุก ดูดีเชียว ไปครั้งนี้ เราเป็นผู้หญิงคนเดียวในทีมงาน
ช่างตื่นเต้นซะนี่กระไร แถมนอนห้องเดียวกันอีก ถ้าแม่รู้
โดนห้ามไม่ให้ไปแน่ ถึงแม้ 2 ใน 5 จะเป็นกระเทยก็เถอะ...
3 ต.ค. ในที่สุดเราก็ร้องไห้ออกมาจนได้ แถมร้องต่อหน้าแฟนผู้จัดการอีก
ตอนแรกว่าจะไม่ร้อง แต่มันอึดอัดมาก ทั้งวัน....
ในสมองคิดแต่ จะลาออก.......................
พอตอนเย็นทุกคนกลับหมด เหลือเรากับแฟนเจ้านาย
เค้าพูดขึ้นมานิดเดียว เราเอาเลยร้องไห้ไม่หยุด
ขนาดนั่งรถเมล์กลับยังหยุดไม่ได้ไลย ในที่สาธารณะชนแท้ๆ
ผู้คนเมียงมอง นั่งๆอยู่น้ำตาไหล แถมบนรถเมล์ยังเปิดเพลง
ที่เราเคยร้องไห้บนรถตู้บางแสนอีกด้วย "ลืมไม่ลง"
ทีนี้ยิ่งร้องเลย แต่พอวันจันทร์เราไปทำงานด้วยอาการ
ร่าเริงผิดปกติ เจ้านายถึงกับถามว่า จี๊ปถามจริงๆนะ
มีอะไรดีๆรึป่าว ทำไมร่าเริงผิดปกติ 55............"ไม่มีนี่คะ"
ตัวเราก็รู้สึกเหมือนกัน ทำไมชั้นต้องร่าเริงขนาดนี้ด้วย
ได้ข่าวว่าเพิ่งจะโดนไป เจ้านายก็คงงงว่านังนี่สงสัยซาดิส
และที่เราตัดสินใจไม่ลาออกเพราะไม่อยากให้เขามาว่าทีหลังได้ว่า
อะไร แค่นี้ก็ออก "อ่อนว่ะ" เราก็เลยยังไม่ออกตอนนี้
ถามว่าออกมั๊ย---ออกแน่ๆเพราะทำไปแล้วมันไม่ใช่
ก็สนุกนะ(งาน)แต่แปลกๆอ่ะ รู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเอง
ตอนทำโปรแกรมญี่ปุ่นอ่ะสนุกที่สุด ชอบญี่ปุ่นเป็นทุนอยู่แล้ว
ทำอะไรมันก็เลยง่าย สถานที่นี่แป๊ะๆๆๆๆ อับดุลรู้ อับดุลเห็น
อับดุลทำยังกะว่าเคยไปยังงั้นแหล่ะ คุยกับแลนด์ก็ดี
รู้สึกเหมือนสนิทกันเร็ว แต่ทำโปรแกรมอื่นเฉยๆอ่ะ
อ่อ เราไม่ค่อยชินในการทำงานกับผู้ชายด้วย
แม่งชอบพูดกวนประสาท ไม่ชอบเลย..
10 ต.ค. ตอนเย็นรถติด เราเบื่อๆก็เลยเล่นกับเด็ก
สนุกกันมากๆ สนิกกันเลย เล่นไปเล่นมา
เด็กบอก พี่เหมือนกะเทยเลย อ้าวเด็กนี่ปากไม่ดีซะแล้ว
ได้ยินกัน2คนไม่เป็นไรหรอก นี่ได้ยินกันเพียบ
ก็เด็กนั่งเรายืน คิดดูว่าเด็กต้องตะโกนดังแค่ไหน
คนอื่นถึงหันมามองเราแล้วหัวเราะได้ เสียรมณ์มาก
ไม่อยากเล่นแล้วเลยชั่วโมงนั้น พี่อายเขาเถอะน้อง...
สมหน้ามัน!!!!!
