สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์ที่ทุกคนจะต้องจดจำไปอีกตราบนานเท่านาน
เพราะเป็นสัปดาห์ของการจบการศึกษากัน(เกือบ) จริงแล้วหละนะ
สัปดาห์นี้ ประกอบไปด้วย กิจกรรมมากมาย ที่เกิดขึ้นน่ะนะ
ย้อนหลังก่อนนิดนึง ศุกร์ที่แล้วเป็นการลาครู พี่ลาน้อง น้องลาพี่
สัปดาห์ที่แล้ว กิจกรรมต่อเนื่องถึงสัปดาห์นี้ อ่านให้จบนะ อย่า
ร้องไห้ คนเข้า น้ำตลาท่วมโต๊ะคอมแล้ว

เริ่มจากวันจันทร์ก่อนเลย วันหยุด วันมาฆบูชา วันนี้ไม่ได้ไปไหน
หรอกนะ อยู่บ้าน ช่วยที่บ้านอ่านะ หนังสือหนังหา ไม่ได้อ่าน
อะไรหรอก เพราะ กรูไม่ได้ซุ่ม โฮ่ะๆ

วันอังคาร วันแห่งความรัก 14 กุมภา บอกตรงๆ โอกาสจะบอกรักใคร
น่ะหรอ โฮ่ะๆ ไม่มีหรอก อยู่กับเพื่อนๆดีกว่า อีกอย่าง ที่จิงวันนี้
มันเป็นวันเรียนตามปกติน่ะนะ แต่พวกเรา ดันทำเปรี้ยวกว่าห้องอื่น
(ไม่ใช่กลิ่นตัวนะ) ใส่ชุดนอก มา 30 ก่าคน ทั้งๆที่ห้องอื่น ใส่ชุด นร
กันมา เอาหละ พวกแกจะทำอะไรก็ทำ ห้องอื่นก็ไม่มีเรียนหรอก
ก็มีไปเตะบอล น่ะนะ เราก็ไปทำธุระของเราจนเสร็จ แล้วก็ไปเจอกัน
ที่สยาม ไปกิน บุฟเฟต์ พิซซ่า กันราวๆเกือบ 30 คน โดยกอตจิ
ตั้งกติกา ว่าใครกินเยอะสุด สองอันดับ ไม่ต้องจ่าย อิชั้นเองก็
หิวๆอยู่พอดี เลยฟาดไป 13 ชิ้น อย่างชิวๆ ไม่นอคเอาท์ เมื่อ 7 ชิ้น
เหมือนหลายๆคน อันดับสอง คือไอโหลด ฟาดไป 12 ชิ้น ตอนแรก
เราจะฟาดสัก 14 ให้ตรงกับวันวาเลนไทน์ ดีก่า แต่พอดี กอตจิเรียก
เค้าเก็บบิลพอดี เราเลยไม่ได้กินต่อ น่าเสียดาย 13 ก็ 13 วะ ยังไงก็
ทำลายสถิติร้าน ในเดือนนี้แล้วกัน ค่ามาตรฐานของคนทั่วไป คือ 7 ชิ้น
เรากับโหลด เลยไม่ต้องจ่าย แต่ คนที่กินน้อยสุดสิ ไอโจ้ กับ แป้น
ต้องไปเต้นไก่ หน้า ลิโด้ ตอนแรก จะเต้น work แต่ไม่มีดนตรี น่าเสียดาย
ไอแป้นก็ทำน่าเกลียด คิดจะหนี แล้วก็หนีเต้นไปจริงๆ เห้ออ ให้มันได้งี้สิ
ไอโจ้เลยรับกรรม ไปเต้นหน้า ลิโด้เดี่ยวๆ โดยมีเพื่อนล้อมรอบ ทำเอา
รปภ แตกตื่น กันนึกว่าไอโจ้ โดนล้อม รุมทำร้าย ซะแร้น ..

หลังจากนั้นเราก็เคลื่อนทัพ เดินขึ้น mbk เข้าไปที่ SF Strike Bow
จองห้อง VIP Lounge ที่จุได้ห้องละ 15 คน จองสองห้อง ซึ่งสองห้องเนี่ย
มันสามารถเปิดทะลุกันได้ หลายคนอาจจะสงสัยว่ามันคืออะไร ที่จริง
มันคือห้องโบลลิ่ง 2เลน มีคาราโอเกะ ในตัว เรตก่อนบ่ายสอง คือ 600
หลังจากนั้นก็ 800 และ 1200 ตามลำดับ ตอนเราไปกันก็ บ่ายสองพอดี
ก็เปิดชั่วโมงเดียวอ่านะ สองห้องก็ 1600 พอดี คนไปกันเยอะแยะ
แชร์กันไม่เท่าไรหรอกนะ 65 - 70 เอง รายละเอียดเล่นโบล์ เราไม่รู้
เพราะไม่ได้เล่น ดีแต่แหกปาก อย่างเดียว แต่ที่จิงแล้ว ห้องมันดีกว่านี้นะ
ปลายเลน ต้องมีโปรเจคเตอร์ ไว้เปิดหนัง เปิดบอล ให้ดู ลำโพงใช้
ลำโพง JBL แขวน ใช้ sub ของ Velodyne (ซะด้วย) (หลายคนงงกูซุยไร)
แล้วก็ใช้ไมค์ลอยคู่ของ TOA (ไม่ใช่สี ทีโอเอ นะ แต่เป็นเครื่องเสียงจาก
ญี่ปุ่นเรียกว่า โตอะ) แต่ช่วงนี้ของเสียบ่อย คนโยนโบล์ ชอบโยนไมค์ไปด้วย
ชอบเปิดเสียงดังๆ ข่มห้องข้างๆ ลำโพงก็เลยเสีย เลยคงไว้แต่จอ พลาสม่า
เออ ก็ยังดีวะ แต่แอมป์ก็ใกล้ไปแล้วนะเนี่ย ครั้งหน้าเห็นที ต้องย้ายที่เที่ยว
ซะแล้วสิ ถ้าไม่ได้รับการพัฒนาเงี้ย

หลังจากจบการรร้องเพลง ก็แยกย้ายกัน ไปทำธุระส่วนตัว ไปเรียน
ทำโน่นทำนี่บ้าง หลายคนก็ไปอวก ไปเข้ ไปเย่ หลังจากพิซซ่า ทำพิษ
แต่เรายังเฉยๆ ไม่เหงมีอะไรเลย ที่สำคัญ ย่อยแล้วด้วย หลายคนก็ไป
เล่นเกมกันต่อ จนเรานึกขึ้นได้ พรุ่งนี้สอบ โฮ่ะๆ ดีนะ ที่น้องกันต์
กลับบ้านไปซุ่มเพื่อ sms แล้วสิ เหอะๆ เรากับดิษ ก็ขอกลับบ้านก่อน
แล้วกัน รู้สึกง่วงๆ มึนๆด้วย วันนี้ของเราเลยจบแค่นี้น่ะจ้าา

วันพุธ วันสอบวันแรก คนคุมสุดโหดสองคน จานรำไพ และ จานพันธุ์ทิพย์
แต่ก็ไม่ค่อยโหดนะ แต่ข้อสอบโหด จนน้องกันต์จุ๊งเอาเหมือนกัน
อัตนัย ฟิสิกส์ เคมี ไม่ได้ทำเลย เซ็งเลยกรู ดีนะ ที่คะแนนเก็บทำมา
พอใช้ได้ แล้วก็มีสอบอังกฤษของ สพถ ด้วย ไม่ยากนะ เลิกสอบ
ก็ไปถ่ายรูปหมู่กันที่พระรูป ร.8 อาจานที่ปรึกษามาครบทุกท่าน
ยกเว้น ป้าตอง เพราะกำลังวีนแตก อยู่ในห้อง คอม ทั้งๆ ที่ไม่ใช่
เรื่องอะไรของเค้า เด็กห้องคอมแสดงความเห็นให้จานตั่ว แต่ she
อยากมีส่วนร่วม เลยเป็นเรื่อง .. น้องแจ๊คขึ้นไปเชิญแล้วก็ขอไม่ถ่าย
แล้วกัน .. อนุสมาชิก ของห้องเรา จะมาช่วยถ่ายรูป แต่กลายเป็นแพะ
ในการทำรถ จานนันทพร บุบ โอ่ะๆ ใครกันน้อออ นั่นหละ หลังจากนั้น
ก็ไปอัดรูป เรียกยุ่น กับ ไฝเล็ก มาด้วย หมดไปอีกวันเห้อออ

วันพฤหัส วันนี้มีนัดกัน แต่ไม่ชวนเรา ทำไมถึงทำกับช๊านได้ แต่ก็ดีแล้ว
หละ วันนี้ต้องไปทำหน้า นัดหมอไว้ ตอนเย็นไปเรียนครูสมศรี รอบสด
สุดท้าย ปิดครอส ด้วย วันศุกร์ เสาร์ จานเค้าต้องไปติวแบรนด์ ด้วยง่ะ
เลยไปวันพฤหัส ไปกับอู๋ เรียนเสร็จแล้วกลับบ้านนอนจ้าาา

วันศุกร์ วันสุดท้ายของการศึกษา วันสุดท้ายของชุดนักเรียน กางเกงสีกากี
วันสุดท้ายที่จะไว้ผมสั้น อยู่ในระเบียบ มีคนคอยจุกจิก จู้จี้ คอยเตือนสติ
วันที่เราจะจบกัน แต่ยังไม่สนิท เพราะยังต้องเจอกันวัน รับใบ รบ อีก
รวมถึง ชุด นักเรียนยังต้องใส่สอบ o-a net อีก ที่จริงแล้ววันนี้ มันเป็น
วันที่เราอุปโลก ให้จบ เท่านั้นเอง แต่ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่มีทาง
จบไปตามวันที่กุขึ้นมาได้หรอก (นี่ๆ) .. วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย
ทำข้อสอบจุ๊งเอาเหมือนกัน โดยเฉพาะสังคม สอบสองวิชา ในวิชาเดียว
ทำข้อสอบ สองชุด มึนมากมายกับ 80 ข้อ สอบชีวะ มั่วหมด อัตนัย
ไม่ได้ทำอีกแร้ว เห้อออ วันนี้ลืมนู่นลืมนี่ด้วยหละ ลืมรูปที่เซ็นครบไว้ที่
สโมสรรถไฟ ลืมขาตั้งกล้อง ลืมเฟรนชิป ลืมปากกา วันนี้เราตั้งใจจะให้
เสียหายน้อยสุด น่ะนะ อ่านไปก่อนแล้วกัน ว่าวันสุดท้ายจะสูญเสียไรบ้าง

สอบเสร็จแล้วก็เข้าห้องประชุม ราวๆบ่ายสาม เพื่อปัจฉิมนิเทศ
สิ่งแรกที่พบคือ แอร์ร้อนโคดๆ นั่งฟัง คนโน้นคนนี้โฟ่ ตรงนี้เราว่าไม่ใช่
บรรยากาศที่ซึ้งเท่าไร หลายคนเลย เพิกเฉย/ละเลย/ไม่ใส่ใจ โฟ่กันเสียงดัง
เราเองก็ทำส้อม หล่นอีก เหอะๆ มีละคร ฮานิดๆ แต่ก็เฉยๆ หมดจากตรงนี้
ก็ลงไปสมัครสมาชิก สมาคมฯ แล้วก็ไปที่สนามบาส มีวงเล่นก่อนอยู่แร้ว
วงไออะตอม น่ะนะ แล้วก็เริ่มพิธี ห้องเราอยุ่ติดกับโต๊ะอาจาน เลยหละ
อยู่หน้าเวที ก็ดีเหมือนกัน ห้องเราออกจะเรียบร้อยน่ะนะ กินไป เขียนเฟรนชิป
ฮามาก โดยเฉพาะเสื้อพี่โจว มีเก้ายอด มีชั้นยศ เอาแบบที่ตำรวจยังอาย
แม้จะมีห้องอื่นมาแจม เราก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไร (เราหมายถึงใครน่าจะรู้)
เราก็ปล่อยๆไป คนก็หายไปหลายคน มันหมายความว่าไงวะ มันไม่เห็น
ความสำคัญ ของเพื่อนหรือไง เห็นแก่ตัวเป็นที่สุด กัวตัวเองสอบไม่ได้
ถามหน่อยเหอะ แล้วไปเรียนเนี่ย ใจมันเป็นสุข มันได้ครบ สัก 50% มั๊ย
เราเชื่อได้ว่าไม่หรอก แต่ก็ นานา จิตตัง แล้วกัน ก็คิดซะว่า วันสุดท้าย
ให้กันไม่ได้ ก็ช่างเหอะ ขี้เกียจด่า เพราะด่าไปหลายรอบละ แล้วอย่ามา
เสียดายแล้วกัน ว่ากูจบไปทำมันไม่เหงายังงี้

ต่อจ้ะ บรรยากาศคืนนี้ยังมีวงของห้อง 13 อีกวง แล้วก็วงที่ออกจะเด่น
กว่าชาวบ้านเค้าก็ไม่ใช่ใคร NIRISBED นั่นเอง โชว์เยอะสุด เล่นดีสุด (โฆษณาๆ)
รวมถึง หน้าม้า เยอะสุดด้วย 555 รวมถึงโชว์พิเศษ จากอาจานจิตราอีก
ลิปซิ้ง เทียนมีมี่ อีกด้วย กองเชียร์สาวๆเพียบ .. เออ วันนี้เจ๊ป๋อ เจ๊ไปร์ท ก็มา
พี่ที่ยังไม่จบรุ่นที่แล้ว ไปรด ด้วยกัน ก็มา เด็กเยอรมันก็จบ รุ่นนี้ ก็กลับ
.. กิจกรรมอื่นๆ ของทางเครือข่าย ก็คือจับฉลากของขวัญ ให้อาจาน
อาจานอ้อน ได้ทีวี ไป อาจานดิเรก เราได้พัดลม ไปหละ อาจานวารุณี ได้เป็น
แชมป์โลกคนต่อไป เพราะได้ จักรยาน โอ่ะๆ ของขวัญนี้สนับสนุนโดยผู้ปกครอง
เครือข่าย ซึ่งเก็บเงิน มาตั้งแต่ ม.3 ค่าอาจานฝรั่ง ยังจำได้ป่าว ที่คนละ 500
น่ะ เงินนี้เราบริหารมาอย่างดี และ เก็บครั้งเดียว ใช้มาได้จนถึง งานนี้ ยังมีเงิน
เหลือทำกิฟต์อีกชิ้นนึง เรายังบอกไม่ได้ มามี๊บอกให้ปิดเป็นความลับ เดี๋ยววัน
ที่รับ ใบรบ ก็จะแจกให้ ตอนนี้เรากำลัง ง่วนออกแบบอยู่เลย ของขวัญชิ้นนี้
พวกเรากับ เสริมนม (ประธาน นร คนใหม่) ร่วมกันทำ

มาว่ากันที่ลูกบ้าห้องเราบ้าง เล่นเอา เค้าเอือมเหมือนกัน บ้ากล้องได้สุดๆ
จะว่าไปห้องเราก็เล่นของแพงกันทั้งนั้น เลยเนอะ กล้องแต่ละตัวเนี่ยระดับโปร
ห้องอื่น ไม่เหง มียังงี้เลย ทั้ง Nikon D70 ของน้องกันต์ และ Canon EOS 350D
ของอาฉี เหอะๆ ไม่ใช่ว่าเล่นของแพงแล้วจะไม่ได้ใช้นะ แต่ละคนบ้ากล้องกันทั้งนั้น
เมื่อวานหมดไป 1.3GB ง่ะ กี่รูปหารเอาเองจ้า ปากกาสี หายไป 8แท่งด้วยหละ เซ็งสุดๆ
เออ เรายังไม่เซ้นให้อีก 20 ก่าคน เราก็ยังไม่ให้พวกแกอีก 13 คนเซ็น ยังไงก็มาช่วยๆ
กันด้วยเน้ออ ลืมกัน ชั้นจะให้แกปีนต้นงิ้ว!!

หมดงานสังสรร เพลงก็เล่นไปหลายเพลง มีเพลงพิเศษ ที่แต่งขึ้นมาเพื่อคำคืนนี้ด้วย
รอคนอื่นมาเล่าแล้วกัน เดี๋ยวจะยาวไปซะก่อน หลังจากตรงนี้เราก็เคลื่อนทัพไปที่
หน้าตึกแม้น ร่วมพิธี อำลาหม่อมแม้น แล้วก็ไปที่หน้าประตูวัด ไปสักการะเจ้าคุณนรฯ
เราก็เป็นตัวแทนห้องเข้าไปไหว้ กับ กอตจิ โดยมีแจค ถ่ายรูปให้ โฮ่ะๆ แล้วก็เดิน
ทั้งมืดๆยังงั้นหละ ไปหน้าห้องพยาบาล เพื่อเตรียมตัว สักการะ เจ้าฟ้านิภานพดล
สมเด็จพระเทพศิรินทร์ ในหลวง รัชกาลที่ 8 ตรงนี้หละ เป็นอะไรที่เราขนลุกมากมาย
มีเทียนมาเสิร์ฟ ด้วย สร้างบรรยากาศดี ห้องเราก็กอดคอกัน ล้อมวง เดินไปด้วยกัน
น้ำตาเริ่มคลอๆ จนเดินไปถึงขอบคุณผู้ปกครอง เราลงที่พ่อศุภฤกษ์ พอดี ไม่รู้ใคร
โชคดีเจอแม่เราน้ออ โฮ่ะๆ แล้วเราก็เดินลอดซุ้ม มา กอดเพื่อนๆ กรี๊ดด กรูจบแล้ว
จบทุกสิ่งทุกอย่าง พร้อมจะก้าวต่อไปสู่รั้วมหิดลฯ ^^* กรี๊ดดดด กูจบแล้วหรอเนี่ยย
เราไม่ยอม เลยเดินเข้าอีกประตูนึง ไปรวมตัวกันที่สนาม เจอleader ปลอม เข้าไป
ไอหมอย กับ ไอชิน เหอะๆ จน leader ตัวจิงมา ก็ฮาดีเหมือนกัน ล้อมวงบูมวงใหญ่
เสร็จแล้วห้องเรายังไม่อยากกลับ ยังตั้งวงเล็ก ไว้เมดเลย์เพลงเชียร์ แล้วก็มีเต้นไก่
อีกด้วย ไอโจ้ โดนคนแรก เลย พี่ยาม ยังโดนเลย 555 คนโดนตามสุดน่าจะเป็น
ไอหมอยหละ แม่โทรเข้าเครื่องเราตลอด เลยต้องเรียกน้องบัวบก และ แม่เราก็มา
ชื่อเล่นเราเลย ต้องแพร่กระจาย.. ตามมาด้วยเล่น มอญซ่อนผ้า เราโดนเต้นต่อหน้าแม่
อีก เห้ออ กรู .. หลังจากนั้นก็คิดจะเล่นแจว ดีนะไม่ได้เล่นต่อ เพราะเล่นกันไม่เป็น
อีกอย่าง ถ้าแจว ไปซื้อใบเตย ล่ะ กรูซวยย ทั้งแม่เรา แม่ฉี ดูอยู่ด้วย หลังจากนั้น
เราก็ขอลา พี่สาวฉี ถ่ายรูปให้ เรากับแม่ขอลากลับก่อนหละ ไม่ไหวแร้ววว
ง่วงด้วยหละ พวกแกก็วิ่งเปรี้ยว ต่อไป 555 ก่อนกลับ ณ ต่ำแหน่งเดิมทุกครั้ง
ที่มีงานดึก คือหน้า พระรูป ร.8 ผ.อ. ยังเมาท์แตกกับ ผู้ปกครอง แม่เราเลยแจม
ทำเอามึนไปพักนึง เสร็จตรงนี้สิบโมงครึ่ง กลับบ้าน สิบเอ็ดโมงเศษ มึนมากก
ใครไปต่อ ใครไปบ้านใครไม่รู้ มาเล่ากันเองแล้วกาน

แล้วก็จบแล้วสินะ สำหรับ สภาพความเป็นนักเรียน สิ่งที่รออยู่คือ ความเป็นนักศึกษา
ความเป็นผุ้ใหญ่ที่ดี อย่าลืมว่า ตลอดการศึกษาเราเนี่ย เราตัดต้นไม้ มาทำเป้นกระดาษ
เกษตรกรปลูกต้นฝ้าย มาทำเป็นเสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม ผ้าห่ม หมอน เรากินข้าวจาก
สิ่งที่ปลูกมาจากพื้นดิน อย่าลืมว่า เราศึกษาจากพื้นแผ่นดินไทย เรานำพื้นแผ่นดินไทย
มาห่มร่างกาย เรากินทรัพยกร จากแผ่นดินไทย เมื่อวันใด เราพร้อมแล้ว อย่าลืม
ตอบแทนพระคุณแผ่นดินไทย โดยการ เป็นคนดี เป็นการทดแทนพระคุณพื้นที่นี้ ที่ทำ
ให้เรา มาได้ถึงจุดๆที่เราเป็นอยู่ อยากให้ทุกคน อย่าลืมจุดๆนี้

การจบกันไป ทุกคนก็มีเป้าหมาย ของตน ตอนนี้อยู่ในช่วงง่วน ซุ่มกันสุดๆ เพื่อที่จะ
ไปถึงตามความหวังของตน อย่าลืมว่า เราต้องสู้ อย่าเพิ่งท้อถอย อย่าเพิ่งคิดล้า
อย่าให้ไอขี้แพ้ เข้าครอบงำ เป้าหมายมันอาจจะไกล แต่ถ้าเราสู้ มันจะไปถึงก่อนคนที่
คิดชะล่าใจ การที่ใครจะสอบได้ไม่ได้ ขึ้นอยู่กับใครพร้อมมากกว่ากัน ทุกคนมีสมอง
เท่าๆกัน มีความรู้เท่าๆกัน อยู่ที่ความพร้อม หลังจากนี้ คนๆ นี้คงจะไม่ได้มาให้กำลังใจ
ก็ขอบอกล่วงหน้าไว้ก่อนเลยว่า ถ้าใครสอบไม่ได้ มหาลัยปิด ก็อย่าท้อถอย ความสำเร็จ
ไม่ได้อยู่ที่ มหาวิทยาลัยปิด เรียนที่ไหนก็ทำงานหาเงินได้เหมือนกัน อยู่ที่ความสามารถ
ความเพียรพยายามของทุกคน ดูอย่างคนรุ่นพ่อแม่ ปู่ย่า เราสิ โอกาสในการศึกษา
ท่านน้อยกว่าเรา ยังสร้างความสำเร็จได้เท่านี้เลย ตอนนี้เรามีโอกาสมากกว่า อย่างน้อย
เราก็มาถึง ม.6 แล้ว ต่ออีกนิด เราต้องทำได้ดีกว่าแน่ๆ ฉะนั้นอย่าย่อท้อ และไม่ใช่ว่า
พูดยังงี้แล้วจะไม่เอนต์นะ ทุกคนต้องเรียน ทุกคนใช้หยาดเหงื่อ จากการทำมาหากิน
ของพ่อแม่ มาตลอด ทุกครั้งที่แกคุยโทรศํพท์เป็นชั่วโมง air time แกก็ต้องขอเงิน
พ่อแม่มาจ่าย ทุกครั้งที่แกเล่นเกม เล่นเนต แลกกับเหงื่อที่พ่อแม่เหนื่อยจากงานกี่ถัง
คำพูดนี้อาจจะใช้ไม่ได้สำหรับคนที่สบาย ไม่ต้องทำงานหนัก แต่ก็อย่าลืมว่า เรายังหา
เงินกันไม่ได้ เราเป็นเด็ก การใช้อย่างเดียวนั้นมันไม่ใช่เรืองแปลก พ่อแม่ท่านเต็มใจ
ให้เราอยู่แล้ว อยู่ที่เราจะเห็นคุณค่า แล้ว เราตอบแทนพระคุณท่านหรือเปล่า เรียนเอกชน
พ่อแม่เราจะเหนื่อยเพิ่มอีกเท่าไร ลองคิดดู นอกจากถ้าใครพร้อม ว่าไปอย่าง จะเรียน
เอกชน จะเรียน อินเตอร์ ก็ว่าไป แต่ถ้าใครไม่พร้อม ลองคิดจุดๆนี้ดู ทำเพื่อท่าน ดีกับท่าน
ตอบแทนคุณท่าน คิดให้ดีๆก่อนทำ การประสพความสำเร็จนั้นไม่ยาก อยู่ที่ว่า
เราจะไขว่คว้า กันหรือเปล่า อยากให้สู้ๆทุกคน (ยืมคำสอนจาก ครูสมศรี มาหมด)

สำหรับตอนนี้ คงไม่มีคำไหน ที่จะมอบให้มากกว่าคำขอบคุณทุกคน
ขอบคุณจก สำหรับ ทุกสิ่ง แม้จะไม่ค่อยคุยกัน แต่แกก็ร่วมมือดีหลายสิ่ง
หมง สำหรับ มิตรภาพดีๆ แม้จะจิกกันบ่อย แต่ก็ยังไม่คิดแค้นเคือง
กอตจิ สำหรับ น้ำใจดีๆ กิจกรรมต่างๆ การร่วมมือร่วมใจมากมาย
อู๋ สำหรับ มิตรภาพ ตั้งแต่เด็กๆ การสนับสนุนในหลายๆสิ่ง
เยี่ยม สำหรับ ความสนุกสนาน ที่ มาแบบเนิบๆ
ป๊ง สำหรับ วัฒนธรรมญี่ปุ่น ที่แสดงออกมา
ฮั๊ว สำหรับ ที่เรียนพิเศษ การช่วยงานต่างๆนาๆ แม้จะมีอุปสรรคบ้าง
ใหม่ สำหรับ การก่อกวน ล้อเล่น กวนประสาท
แบน สำหรับ มิตรภาพตั้งแต่เด็กๆ ยังเหมือนเดิมเสมอมา
มณเฑียร สำหรับ น้ำใจดีๆ ความช่วยเหลือเกื้อกูล ที่แบ่งปันให้กันเสมอมา
แตง แม้จะใหม่ สำหรับห้องเรา แต่แกก็ยังน่ารัก รักแม่ให้มากๆนะ
นัดกิด สำหรับ การช่วยเหลือเรื่องวิชาการต่างๆ ใครว่าแกไงเราไม่สน แกดีกับเรา
ดิษ สำหรับ มิตรภาพดีๆเสมอมา แว่น ที่มีให้แกล้งตลอด
โจ สำหรับ การช่วยเหลือด้านวิชาการ และ เรื่องรอบตัว ชั้นเคยเกลียดแก จำได้มั๊ย
ตี๋ สำหรับ แม้จะเคยเป็นคู่แข่ง แต่ตอนนี้เราดีกันมากมาย
แจ๊ค สำหรับ ความวุ่นวาย ที่มีให้ฮา ลดๆบ้างก็ดีนะ เด๋วไม่โต
ภูมิ สำหรับ เรื่องที่ผู้ชายเค้าไม่ทำกัน และ วิชาชีวะ ของพ่อ
หมอย สำหรับ ความรู้(มาก)รอบตัว ศิลปะ และ คุณแม่ แกด้วย
ฉี สำหรับ ขนม ความวุ่นวาย และ คุณแม่ แกด้วย
จอบ สำหรับ การช่วยเหลือเกื้อกูล กันตลอด
ไอซ์ แม้จะไม่ค่อยได้คุยกันนะ แต่เราก็เป็นเพื่อนกัน (ชิมิ)
กันต์ สำหรับ โพย และ กล้อง แล้วอะไรอีกวะ อ่อ โตเร็วๆนะ
เท่ง สำหรับ อาหารทะเล วรัญญู และ คุณพ่อ แกด้วย
โจ้ สำหรับ ความน่ารัก น่าหยิก และ คุณแม่แกด้วย
ปิง สำหรับ การพูดมาก cosplay การ์ตูน นะจ๊ะ
ก้อง สำหรับ ความช่วยเหลือหลายๆด้าน แม้เราจะไม่ค่อยได้พูดถึงนะ
ไฝ สำหรับ technology ใหม่ๆ และ สิ่งที่ปรึกษาเราทุกอย่างคงเป็นประโยชน์นะ
อ้ำ แม้จะไม่ค่อยได้พูดถึงเท่าไร แต่ก็ให้ความร่วมมือดีนะ
ยุ่น สำหรับ วิชาการ โพย ออกแรง ฯลฯ
แมว สำหรับ การช่วยเหลือสถาบัน และ ออกแรงช่วยงาน
แป้น สำหรับหน้าที่เลขา และ ที่รองรับอารมณ์ของใครก็ไม่รุ้
บัง สำหรับ เรื่องฮาๆ เรื่องแป้กๆ พม่าหน้าแขก ฯลฯ
ชิน แม้จะไม่ค่อยสนิทกัน แต่ก็สู้ๆเว้ย
ไฝเล็ก สำหรับ ความน่ารัก ที่ให้กันมาเสมอมา
วิท อีกคนทีไม่ค่อยสนิทกัน อย่าลืมนะ ว่าก้าวไปในทางที่ใจฝัน
พี สำหรับ การช่วยเหลือต่างๆ โอ๊ะ และ สา
คม สำหรับ ความช่วยเหลือ การตามงาน ทำนู่นทำนี่
ตุ่ย แม้จะถูกลืมบ่อยๆ หลังๆครอบงำ F4 ก็โอเค ช่วยเหลือกันมาตลอด
ไผ่ สำหรับการ หาเหตุผลมาล้มล้างความเห็นเรา (หรอ) โฮ่ะๆ
เปา สำหรับ ความน่ารัก อย่าลืมนะว่าแกยังเด็กอยู่ทำอะไรคิดถึงคนรอบข้างหน่อย
แก๊ป สำหรับ การช่วยเหลือด้านต่างๆ น้ำใจที่มอบให้กัน
นัท สำหรับ คามหนุกหนาน แบรนด์เนม ต่างๆ
แชมป์โลก สำหรับ เรื่องไม่จริง เรื่องรู้มาก เรื่องแชมป์โลก จักรยาน ฯลฯ
อาร์ม สำหรับ วิชาการ การดูและ การไว้หน้าเพื่อน ฯลฯ
ลิง สำหรับ อะไรดีว้าา โอ่ะๆ เขียนมายาว คนสุดท้ายนึกไม่ออก
ขอบคุณ อาจารย์ทุกท่าน ที่ให้ความรู้ การสั่สอนเสมอมา
ขอบคุณ เพื่อนๆห้องอื่น ที่ช่วยเหลือกันมา สร้างกระแสต่างๆนาๆ
ขอบคุณ สถาบัน อันเป็นที่รักแห่งนี้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทุกสถานที่ให้ความคุ้มครอบ
ขอบคุณ คุณพ่อ คุณแม่ ญาติๆทุกคน สำหรับการสนับสนุนทุกสิ่ง
ขอบคุณ ผุ้เกี่ยวข้องอื่นๆ  ที่ให้การสนับสนุนด้วยดีเสมอมา
ขอบคุณเน้อออ


แม้เราจะรังสรรค์ คำพูดมา ไม่ได้หมด ยังไงเราก็ขอขอบคุณ อีกครั้ง
แล้วกัน ยังไงแล้ว ลาจากกันไป ที่นี่ ยังเหมือนเดิม เข้ามาอ่านกันได้เสมอ
อย่าลืมว่า ยังไม่ถึงการสอบ เตรียมตัวให้เรียบร้อย เราจะเป็นกำลังใจให้




สู้ๆเว้ย

** มีรูปจะมาโชว์นะ ไว้จะมาเพิ่มให้แล้วกาน
ตอนนี้ไม่ไหว เด๋วต้องตื่นไปเรียนพิเศษอีก



ลืมบอกไปว่า
อังคารหน้า วันเกิดเราเน้อ 21 กพ
หาโปรเจคดีๆให้หน่อยเน้ออ




..