วันหนึ่ง...



ผมได้คุยกับเพื่อนสนิทของผมคนหนึ่ง...
มันถามผม ขึ้นมาว่า

" เฮ้ย ยุ้ย มึงอยู่คนเดียวไม่เหงามั่งหรอวะ "


ผมตอบไปอย่างไม่ค่อยยี่หระว่า
" ก็มีบ้าง แต่ไม่ค่อยว่ะ "



" กูอยากเป็นได้อย่างมึงมั่งว่ะ ไม่ต้องคิดอะไร เฮฮาตลอดเวลา
กูเนี้ยสิ ยิ่งกูทำงานหนักเท่าไหร่ กูก็ยังไม่หายเหงาซักที "
มันบอกผมเช่นนั้น
ผมยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร ผมเข้าใจว่าเพื่อนรุ้สึกยังไง
สำหรับคนที่เคยมีแฟน มันคงเหมือนขาดอะไรไปอย่าง
เวลาที่ไม่มีใคร




แต่ภายใต้ภาพที่เห็นว่าผมเฮฮาบ้าไปวันๆ
จริงๆ มันก็เหงา เหงาตัวเท่าควายเลยล่ะ 555
แต่แค่ไม่บอกใคร แค่ไม่ฟูมฟาย แค่ไม่เรียกร้อง

" แล้วมึงไม่หาล่ะ "
คำถามที่มักได้ยินเพื่อนบอกกับผมเสมอๆ
ผมคิดในใจให้กูหายังไงวะ เห็นสาวยืนอยู่ให้กูเดินไปขอเบอร์เลยหรือไง ???
ถึงจะเหงาบ้าง แต่ผมคงไม่วิ่งหาความรักขนาดนั้น


ไม่รู้สิ ผมว่าวันนึงมันก็ต้องมีคนหลงผิดเข้ามาเองแหละ 555
ผมไม่อยากคบใครเพียงเพราะ เหงา ไม่มีใคร
แต่ผมอยากเจอคนที่เข้าใจ คนที่จะคอยเป็นกำลังใจ



ใครซักคน ต้องมีใครซักคน
คนที่เขาตามหาเราเหมือนกัน
ใครซักคน ต้องมีใครซักคน
คนที่เขาเกิดมาคู่กับฉัน




แค่เพียง จิ๊กซอชิ้นสุดท้าย
ที่จะมาเติมเต็ม..

ปล. คงเป็นจิ๊กซอที่ต่อยากที่สุดในโลกเลยล่ะ 555