Triple Fiction Project # 1  ||+ MATE +||  Intro

...............คุณคิดว่า  ของอ่ะไรที่คู่กัน  มันจะคู่กันไปตลอกกาลมั้ย...............  
...............ของสิ่งไหน ที่จะสามารถ อยู่ด้วยกันได้ไปชั่วนิรันดร์...................

“ โคอิจิซังฮะ  นั่นใคร”  แถมเสียงแข็งกับพ่อบ้านสูงวัย
“ นี่ มาซากิ ครับคุณหนู  เป็นหลายชายของผม  เข้ามาเรียนที่โตเกียว เลยขอมาอยู่ด้วยครับ”  ตอบอย่างใจเย็น  
“ ใครอนุญาต  พ่อไม่อยู่ซักหน่อย”  เสียงแข็ง  ไม่ชอบให้คนนอกเข้ามายุ่มย่ามในบ้าน
“ กระผมเรียนถามคุณท่านไว้นานแล้วครับ นายท่านก้ออนุญาตแล้วด้วย”  หันไปสะกิดหลายชายที่อยู่ข้างหลัง
“ มาซากิ  นี่คุณหนูจุน  เป็นลูกชายคนเดียวของนายท่าน  อายุอ่อนกว่าเราปีเดียว”  แนะนำให้หลานชายได้รู้จัก
“ ได้ จะอยู่ด้วยก้อได้  แต่นายต้องฟังคำสั่งชั้น ทุกอย่างที่ชั้นสั่ง เข้าใจมั้ย”  ตวาดเสียงแข็ง  ไม่รอให้พ่อบ้านแนะนำให้จบก่อน  หึหึหึหึ  นายจะอยู่ไปได้นานซักแค่ไหนกันเชียว  เดี๋ยวก้อต้องเผ่นกลับบ้านนอกนั่นแหละน่า

คิดเอาคนเดียวนะคุณหนู  รู้จักมาซากิคนนั้นดีแล้วรึไง  มาซากิคนนั้นน่ะ  ไม่ธรรมดาหรอกนะ หึหึหึหึหึ
แล้วไม่เคยได้ยินหรอ  ช้อนคู่กับส้อม  กาแฟกับคอฟฟี่เมต  โต๊ะกับเก้าอี้  กระดาษกับปากกา  พ่อบ้านกับเจ้าบ้าน  แล้วก้อต้อง  หลานพ่อบ้าน กับ ลูกชายเจ้าบ้าน  ด้วยรึเปล่า  หึหึหึหึหึ

จิ๊..จิ๊บจิ๊..จิ๊บจิ๊บ...จิ๊จิ๊.....จิ๊บจิ๊บ......  
เสียงนกร้องเบาๆตอนเช้า  อากาศดีๆแบบนี้ เหมาะกับการออกกำลังที่สุดเลย เนาะ

“ พรึ่บ!!!”  เสียงผ้าม่านถูกเปิดรวดเร็ว  ปล่อยให้แสงสว่างเข้ามากระทบตาคนที่นอนซุกอยู่บนเตียง
“ตื่นได้แล้วครับคุณหนูจุน”  ยืนกอดอกมองคนบนเตียง
“ อือ....อ...อื้มม”  พลิกตัวคว่ำ แล้วก้อ หลับต่อ
“ คุณหนูครับ  เช้าแล้วว”  ยังใจเย็นเรียกต่อไป
“ โคอิจิซัง ขออีก 5 นาทีนะฮะ”  พูดงัวเงียๆ ไม่ได้ลืมตาดู
“ ขอโทษที่ผมไม่ใช่ โคอิจิซัง”  พูดจบก้อ ดึงผ้าห่มหนาออก  และแบกตัวคุณหนูขึ้นมา  เล่นแบกมาแบบนั้น คนงัวเงีย ก้อหายง่วงเลยน่ะสิ
“ เฮ้ยยย  ปล่อยชั้นนะ  บอกให้ปล่อยไงเล่า  นายบ้านี่”  ดิ้นขลุกๆอยู่บนตัวร่างสูง  แต่หนีไม่พ้นหรอกน่า
“ นายจะพาชั้นไปไหน  เวลาตื่นของชั้นมัน 10 โมง  ไม่ใช่ 6 โมงแบบนี้”  ตะโกนไปเรื่อยๆ  อีกคนก้อไม่ได้สนใจอ่ะไร  แบกต่อไปเรื่อยๆ
“ อ่ะ ถึงแล้วครับ”  ปล่อยลงที่สวนใหญ่หลังบ้าน  ที่ตอนนี้  ดอกไม้บานรับแสงแดดอ่อนๆยามเช้า ผีเสื้อน้อยๆที่บินล้อเล่นลมกับกลีบดอกไม้  นกเล็กๆ ส่งเสียงทักทายยามเช้า  ลมอ่อนๆเย็นๆ พัดผ่าน  บรรยากาศดี๊ดีขนาดนี้ แต่คนที่หงุดหงิดเพราะโดนปลุกน่ะ  ไม่สนใจหรอก
“ นายพาชั้นมาทำไม  พาชั้นกลับไปที่ห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ  ชั้นจะนอนต่อ”  เสียงแข็งๆ แววตาวาว จ้องไปที่อีกคนที่ยืนจัดของบนโต๊ะ
“ ดื่มนี่ฮะ”  ยัดแก้วนมอุ่นให้กับมือผอม  ก่อนที่จะหันไปตัดเค้กชิ้นเล็กๆ
“ ชั้นไม่กินนม  ชั้นกินกาแฟ ไม่ใส่ทั้งน้ำตาล แล้วก้อครีม  เข้าใจมั้ย”  วางแก้วนมกระแทกลงบนโต๊ะ  ปากเริ่มยื่น ไม่พอใจ
“ ไม่เข้าใจฮะ  คุณหนูต้องดื่มนมนี่ก่อน  ผมถึงจะชงกาแฟให้”  ยังคงยื่นคำขาดให้ดื่มนมต่อไป
“ นาย..........คิดดีแล้วหรอที่ทำแบบนี้”  จ้องหน้าอีกคนเขม็ง  เอาเรื่องจริงๆนะ
“ ผมจะบอกอ่ะไรให้นะครับคุณหนูจุน  กระผม ไอบะ มาซากิ คนนี้ ความจริงแล้ว ได้รับคำสั่งให้มาดูแลคุณ แทนโคอิจิซัง  เพราะโคอิจิซังจะขอกระเสียนตัวเองแล้ว  นายท่านเลยขอให้กระผมมาแทนโคอิจิซัง”  พูดจบ ก้อได้เห็นสีหน้าเหวอของคุณหนูเอาแต่ใจตัวเอง เลยเผลอยิ้มออกมา
“ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  ผมจะเป็นคนดูแลคุณหนูเอง  ส่วนโคอิจิซัง  จะไปในอีก 3 วันครับ”  
“ ได้  เป็นงั้นก้อดี  ชั้นจะได้เล่นตัว ให้นายอยู่ไม่ได้เลย  เป็นไงล่ะ”  จ้องหน้า ท้าทายงั้นหรอ  มีหรอ ที่มาซากิคนนี้จะไม่รับคำท้า
“ แล้วคุณหนูจะรู้เองครับ”  ยิ้มเย็นๆส่งกลับไปให้  

เริ่มแล้วละมั้ง  ศึกระหว่าง พ่อบ้านหนุ่ม กับ ลูกชายเจ้าบ้าน จะทำไมสงครามกันไปทำไมก้อไม่รู้  รู้ๆอยู่ ว่าเจ้าบ้าน กับ พ่อบ้านน่ะ  เป็นของคู่กัน  เป็นคนคู่กันอยู่แล้วล่ะน่า  แต่เอาเหอะนะ  คนที่กินกาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาลกับครีม  จะไปเข้าใจอ่ะไรกับเรื่องแบบนี้เล่า  ก้อเป็นพวกที่ไม่ชอบมีคู่นี่นะ .........  

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Triple Fiction Project # 1  ||+ MATE +||  Chapter 1

“ คุณหนู  ตื่นได้แล้วครับ”  เสียงปลุกพร้อมกับเปิดม่านตอน 6 โมงเช้า แบบนี้ มีมาได้ เกือบจะเดือนแล้ว
“ ไม่!!”  สั้นๆ  แล้วก้อ กดหน้าลงกับหมอนใบใหญ่  แบบที่ทำมาเกือบเดือนเหมือนกัน
“ งั้นก้อ แบบเดิมนะครับ”   ถลกผ้าห่มออก แล้วก้อ แบกร่างบางๆ ที่ดิ้นขลุกขลัก แถมส่งเสียงโวยวายให้ลั่นบ้าน เข้าห้องน้ำไป

“ จุน พรุ่งนี้จะเปิดเรียนแล้วนะ”  พูดกับลูกชายขณะนั่งทานอาหารเช้า
“ ฮะ”  ไม่สนใจหรอก จะเปิดเทอม รึว่าปิดเทอม  ชีวิตก้อเหมือนเดิมล่ะน่า
“ แล้วก้อ มาซากิจะไปด้วย”   พูดเนิบๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอ่ะไร  มันก้อไม่น่าตื่นเต้นหรอก  แต่สำหรับอีกคนล่ะ
“ ว่าอ่ะไรนะฮะพ่อ  ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะที่ต้องมีพี่เลี้ยงไปโรงเรียนด้วย พ่อพูดเล่นน่ะ”  วางช้อนพรึ่บ!!  จ้องหน้าพ่อทันที
“ เล่นอ่ะไรเล่า ก้อ มาซากิน่ะ อายุ่ห่างจากนายซักเท่าไหร่เชียว  ถ้านับตามปีการศีกษา ก้อปีเดียวกันน่ะแหละ  เรียนด้วยกันน่ะดีแล้ว  มาซากิจะได้คอยดูแลความพฤตินายด้วย จุน”  คุณพ่อพูดยาว กับ รอยยิ้มเย็นๆ หึหึ  ไม่รอดซะแล้ว คุณหนู
“ ฝากด้วยนะมาซากิ”  หันไปพูดกับ หัวหน้าพ่อบ้านคนใหม่
“ ครับนายท่าน”  รับปากอย่างดี  ได้งานท่าทางสนุกซะแล้วสิ หึหึหึ

หลังจากที่ไอบะมาที่บ้านตระกูลมัตสิโมโตะหลังนี้ ก้อผ่านไป 3 สัปดาห์แล้ว  พ่อบ้านคนเก่าก้อ ออกไปนานแล้ว  นายใหญ่ของบ้าน ก้อออกไปทำงานแต่เช้า  กลับดึกทุกวัน  เลยเหลือแค่ คุณหนูสุดป่วน กับ พ่อบ้านคนใหม่ อยู่กันตามลำพัง  ทำอ่ะไรกันน่ะหรอ  ก้อแค่  รบกันตอนเช้า  รบกันตอนสายๆ  รบกันตอนบ่ายๆ  รบกันตอนเย็นๆ และก้อรบกันตอนก่อนนอน  เป็นอันจบภารกิจในหนึ่งวัน  แต่ว่า พรุ่งนี้  มันจะเปลี่ยนไปอีก  เพราะพรุ่งนี้  จะเป็นวันเปิดเทอมน่ะสิ ^^

“ เอาล่ะจ๊ะ  วันนี้จะมีเพื่อนใหม่ย้ายมาอยู่ห้องเรานะจ๊ะ ไอบะคุง เชิญจ๊ะ”  หันไปเรียกคนที่ยืนรออยู่หน้าประตูให้เดินเข้ามา
“ ขอบคุณฮะ อาจารย์ “  ยิ้มหวานให้อีก 1 ที เล่นเอาอาจารย์เคลิ้มไปเลย ^^
“ ผม ไอบะ   มาซากิ ฮะ  ฝากตัวด้วยฮะ”  ยิ้มหวานๆ แจกซะทั่วห้อง ทำเอาเด็กผู้หญิงหลายคนเคลิ้มไปตามอาจารย์เมื่อกี้เลย  แต่ก้อนะ  ยังมี 1 คนที่ไม่ค่อยจะพอใจกับการมาของคนคนนี้ซักเท่าไหร่  และก้อ ยิ่งไม่พอใจมากขึ้นอีก เมื่ออาจารย์แนะนำต่อว่า...
“ ไอบะคุง ตอนนี้ทำหน้าที่เป็น พ่อบ้าน ของบ้านมัตสึโมโตะ อยู่ด้วยนะจ๊ะ”  หึ จะพูดเพื่ออะไรอาจารย์  พูดให้รู้ว่า จุนมีพี่เลี้ยงตามมาโรงเรียนด้วยรึไง
“ โห ฮือ ฮา โอ้ว อ้า อู้”  เสียงวิจารณ์ เริ่มดังเซ็งแซ่  ไอบะหนุ่มหน้ากะล่อนคนนี้น่ะหรอ จะไปสู้กับคุณชายจุนผู้ดื้อรั้น
“ เอาล่ะจ๊ะๆ เงียบๆ ไอบะคุง ไปนั่งข้างจุนคุงแล้วกันนะจ๊ะ  แล้วเราจะได้เริ่มเรียนกัน”  
“ ฮะ”  รับคำแล้วก้อ เดินไปนั่งตามที่อาจารย์บอก   ฮี่ฮี่  ใครหนอ เป็นใจให้สองคนมานั่งข้างๆกัน  ใครล่ะ จะมีใคร ก้อนายท่าน คุณพ่อของจุนน่ะสิ  ฮี่ฮี่ แถมเมื่อเช้าก้อ สั่งพ่อบ้านมาด้วยว่า  “ มาซากิ ดูและจุนดีๆนะ  รายนั้น เวลาอยู่โรงเรียน ร้ายกว่าที่บ้านอีก”   หึหึ โดนสั่งมาแบบนี้  คุณพ่อบ้านเต็มใจทำอยู่แล้ววว ^^

--------------- กิ๊งก่องๆ หิวข้าวแล้วจ้า -----------------
เสียงออดปัญญาอ่อน บอกว่าหมดเวลาเรียน ถึงเวลาพักกลางวันแล้ว เย้.......
“ คุณหนูฮะ  จะไปไหน”  เอ่ยปากถามคนข้างๆ ที่กำลังลุกเดินออกไปนอกห้องแบบนักเรียนคนอื่นๆ
“ ก้อไปโรงอาหารน่ะสิ ถามได้ เวลาพักเที่ยงนะ ไม่หิวข้าวหรือไง”  โห่ ถามหน่อยเดียว กลับมาเป็นชุดเชียว สงสัยโมโหหิว
“ ก้อได้ฮะ  ผมไปด้วย”  แล้วก้อ เดินตามคุณหนูจุนไปโรงอาหาร

“ คุณหนูฮะ  จะไปไหน”  เดินมาถึงโรงอาหาร ก้อ ถามอีกและ ประโยคเดิม
“ ก้อไปซื้อข้าวกินน่ะเส่ นายไปนั่งจองโต๊ะไป๊”  ไล่ๆ หิวจะตาย ถามอยู่ได้
“ ไม่ต้องฮะคุณหนู”  เสียงเบรกกะทันหัน  
“ ทำไม  ชั้นไม่ต้องกินข้าวรึไง  ไม่ใช่ลูกเทวดานะ”  จะอารมณ์เสียอะไรปานนั้นเล่าจุนเอ๊ย ฟังคนเค้าให้จบก่อนสิ
“ ผมทำมาให้แล้วฮะ”  พูดจบ ก้อไม่รอให้โดนด่าอีกแล้ว รวบข้อมือคุณหนูผู้หิวโหยลากๆดึงๆ ไปนั่งที่โต๊ะริมๆ แล้วก้อ แกะห่อผ้าผูกปิ่นโตออก  ยกออกมาทีละชั้นๆ
“ นิ นายจะบ้ารึไง  เอามาทำไมเยอะแยะ  กินสองคนนะไม่ใช่สิบคน”  บ่นๆ ขี้บ่นจรี๊งเลยคุณหนูนี่
“ แล้วคอยดูละกันฮะ”  ไม่ได้ตอบอะไร แต่เริ่มหยิบตะเกียบออกมาคีบๆไข่หวานม้วน

“ อ่ะไรกัน  ไข่หวานม้วนบ้านไหนใส่วาซาบิด้วยเล่า  แล้วทำไมซูชิกับซาซิมินี่มันถึงได้มีหัวไชเท้าเยอะนักเล่า  เคยบอกแล้วไงว่าชั้นไม่ชอบ   แล้วไหน กาแฟ  จำไม่ได้รึไงว่าชั้นกินกาแฟทุกมื้อ  แล้วนี่อ่ะไร  ผัดผัก  โอยไม่น่ะ  ชั้นไม่กินกะหล่ำ บอกตั้งแต่วันแรกที่นายมาแล้วนะ  ไม่เคยสนใจเลยล่ะสิ  แล้วนี่อีก ปล..”     อ้ำ  ไข่หวานม้วนใส่วาซาบิถูกประเคนยัดเข้าไปอุดปากขี้บ่น เหอะเหอะ
“ เงียบแล้วทานแบบที่ผมจัดไปเถอะฮะคุณหนู  เสียงดังมากมันรบกวนคนอื่น”  หันมองยิ้มให้คนที่มามุงๆว่าเค้าทำอ่ะไรกัน ถึงได้โวยวายเสียงดังแบบนั้น

“ หงับๆ อึกๆกักๆ อื้ม เฮ่ออ”  เคี้ยวๆไอ้ไข่หวานม้วนที่ว่ากลืนลงคอไปเรียบร้อย
“ เป็นไงล่ะฮะ  ไข่หวานม้วนใส่วาซาบิน่ะ”  พูดไปก้อคีบอีกชิ้นใส่เข้าปากจุนใหม่อย่างรวดเร็ว  จะได้ไม่ต้องหลุดบ่นอะไรออกมาอีก  เดี๋ยวจะยาว
“ สูตรนี้แม่ผมสอนเอง  ไข่หวานม้วนที่หวาน ทานมากๆแล้วจะเลี่ยน  แต่ถ้าใส่วาซาบิลงไป มันจะลดความหวานลง แล้วก้อ ทำให้ทานได้มากขึ้น “  บรรยายไปเรื่อย คิดหรอว่าอีกคนจะฟัง  แต่ว่า ทำไมจุนเงียบไปเลยล่ะ???

--- เออ ดีเหมือนกันแหะ ไข่หวานม้วน ใส่วาซาบิ  ถึงจะเกลียดวาซาบิก้อเหอะ  ไม่เลี่ยนแบบที่เคยกินแหะ อื้มมมม อร่อย ---
คิดอยู่ในใจ ทำได้แค่นั้นแหละ  ไม่มีวันที่จะพูดออกมาซะหรอก เดี๋ยวตาพ่อบ้านนี่จะได้ใจ หึ

และแล้ว  อาหารในปื่นโต ที่จุนว่า เยอะแยะมากมาย ก้อค่อยๆหายผลุบเข้าไปในปากช่างด่าของคุณหนู  เรื่อยๆ เรื่อยๆ ปิ่นโตว่าง ที่เพิ่มขึ้นจาก 1ชั้นเป็น 2ชั้น เป็น3ชั้น จนชั้นสุดท้าย ชั้นที่ 4
“ เดี๋ยวๆๆ  พอๆ อิ่มจะตายอยู่แล้ว นายนี่ จะขุนชั้นให้เป็นหมูรึไง”  ยกมือเบรกคนตรงหน้าที่ทำถ้าจะคีบกุ้งใส่ปากคุณหนูอีกตัว
“ คุณหนูอิ่มแล้วหรอฮะ  งั้นผมเก็บนะฮะ”  แล้วก้อ เริ่มเก็บปิ่นโตกลับแบบเดิม ห่อผ้าเรียบร้อย แล้วก้อ หันไปหยิบอ่ะไรยุกยิกๆ ข้างตัว
“ อ่ะไรน่ะ”  จุนถามด้วยความสงสัย.......สงสัยว่าจะมีอ่ะไรให้เค้ากินอีกรึเปล่าหรอ??
“ อ่ะ นี่อะคุณหนู  หลังอาหาร”  ยื่นนมกล่องเบ้อเร่อ ให้คุณหนูที่ทำหน้าเหวอๆ........นม.........อีกแล้ว
“ เฮ่ยย ไม่น่ะ นมอีกแล้ว  ทำไมนายต้องบังคับชั้นกินนมทุกวันด้วย”  หน้าหงิก กอดอก เมินหน้าสะบัดไปอีกทาง
“ คุณหนู  จะทานกาแฟมั้ยฮะ”  ชูแก้วกาแฟ ลอยไปลอยมาตรงหน้าคุณหนูจุน
“ หะ ว่าไงนะ”  ได้ยินคำว่ากาแฟ  ได้กลิ่นกาแฟ  เห็นแก้วกาแฟตัวเองแวบๆ รีบหันกลับมา  แต่ก้อพบกับ อ่ะไรยาวๆ ดันผลุบ!! เข้าไปในปาก
“ ผมให้คุณหนูทานได้ หลังจากดื่มนมฮะ  ต้องให้บอกอยู่ทุกวัน”  
---- ชิ เพื่อกาแฟ  กินก้อได้ ----  คิดแค่นั้นแล้วก้อ นั่งหน้าย่น ดูดนม  คนเดินผ่านไปผ่านมาก้อหัวเราะกันคิกคักๆ  คุณหนูจุนนั่งดูดนม  หาดูยากนะเนี่ย  อ่ะ พี่ๆน้องๆ เพื่อนๆ รีบมาดูเร้วววว  

“หมดและ”  ยื่นกล่องนมคืนให้พ่อบ้าน
“ ตกลงฮะ นี่กาแฟ”  ยื่นแก้วกาแฟที่มีกาแฟอยู่แค่ 2ใน3 ส่วน
“ อ่ะไรกันอ่ะ  ทำไมมีแค่นี้เอง  น้อยชะมัด  ไม่มีอีกรึไง”  บ่นๆๆๆ  บ่นอีกแล้ว บ่นๆ
“ ให้มากกว่านี้ แล้วคุณหนูทานหมดหรอฮะ”  ถามเย็นๆ  กับรอยยิ้มมุมปาก หึหึหึ
“ หมดน่า”  ว่าแล้วก้อ ยกแก้วกระดก.......อึก  ลงไป 1 อึก.......อึก  ลงไป2อึก.......อึก.....ลง ไป 3  อึก............  เห................... โอย แน่น  อึดอัดแล้วเนี่ย  แต่ไม่ได้ๆ  แพ้มาซากิไม่ได้  ต้องกินให้หมด  ว่าแล้วก้อ ยกกระดกเข้าไปอีกรอบ ---- ฮวบ---- หมดซะที  -- --‘’
“ แฮ่ก แฮ่ก  มาซากิ  หมดแล้ว”  หอบเชียวนะคุณหนู  แค่กาแฟไม่ถึงแก้วเนี่ย
“ เอาอีกมั้ยล่ะฮะคุณหนู “  ถามยิ้มๆ  แล้วก้อได้ สายตาอาฆาต กลับมาเป็นคำตอบ คิคิคิคิคิ  เกมนี้  มาซากิ ชนะค่า ^^
“ ถ้าอิ่มแล้ว กลับห้องกันเถอะฮะ  ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว”  ว่าแล้วก้อ ฉุดคุณหนูที่ตั้งท่าจะนอนให้ลุกเดินกลับขึ้นห้องเรียน

“นี่ๆ เราเรียกว่าไอบะจังได้มั้ย”  เสียงเล็กๆ เข้ามาขัดจังหวะการอ่านหนังสือ
“ ได้ฮะ”  เงยหน้าตอบ ยิ้มๆ
“ นี่นิโนะมิยะ  นายอย่ามาหลอกพ่อบ้านชั้นน่ะ”  เสียงแหวๆดังอีก  แน่  หวงเหมือนกันล่ะสิ หน้าสวยๆงี้อ่ะ
“ อ่ะไรจุน  ชั้นไม่ทำอะไรพ่อบ้านนายหรอกน่า ก้อแค่อยากรู้จักเฉยๆ”  ตอบจุน แต่ทำไมจ้องหน้ามาซากิล่ะ
“ ว่าแต่ ไอบะจัง รู้รึเปล่าว่าจุนเวลาอยู่โรงเรียนเป็นยังไง”  ถามแปลกๆ
“ ทำไมหรอฮะ  คุณหนูเป็นยังไงล่ะ”   เงยหน้าจากหนังสือขึ้นมาถาม  เริ่มสนใจนิดหน่อยล่ะ
“ เดี๋ยวก้อรู้”  ไม่ยอมตอบ แต่หน้าน่ะ ยิ้มกรุ้มกริ่มเชียวนะนิโนะมิยะคุง

------------- ครืดดด ------------ ปัง!!
“ จุนจังคร้าบบบบบ อยู่รึเปล่าเอ่ยย”  
“ จุนฮะ  ผมมาหาแล้วว”  
“นี่ไง มาซากิคุง”  นิโนะหันมาบอกมาซากิ  พ่อบ้านเลยหันไปมอง คุณหนูที่ลุกไปตั้งหลักอยู่หลังห้อง  ท่าทางยังกะลูกแมวกำลังขู่เลย คิคิ
“ อย่าเข้ามานะ  เข้ามาชั้นต่อยนะเว่ย”  ตะโกนอยู่หลังห้อง แต่อีก 2 คนที่เข้ามาก้อไม่ได้กลัวอ่ะไรหรอก
“ แหมๆๆ จุนครับ  เราเป็นอ่ะไรกัน ใครๆเค้าก้อรู้อยู่”  
“ อ่ะไร  จุนจังน่ะ  ของชั้น  นายเกี่ยวอ่ะไรด้วย ไปห่างๆเลยตาเหม่ง”   แง่วว  อย่าทะเลาะกันสิ --  --‘’
“ อย่ามาขัดน่า  ไอ้อ้วน”   เออนะ  แย่งกันจริงเลย   แต่ทะเลาะกันไป  ขาก้อไม่ได้หยุดเดินนี่นะ  ก้าวกันเข้าไป  ก้าวไปเรื่อยๆ  จะถึงตัวจุนแล้ว  รอยยิ้มน่ากลัวหน่อยๆนั่นมัน เหอะเหอะ  จุนเอ๊ยย  น่าสงสารมั้ยล่ะ  หน้าซีดเชียว
“ ขอโทษนะครับ”  เสียงหล่อๆดังแทรก
“ อ่ะไร  นายเป็นใคร  ยุ่งอ่ะไร”  หันหลังกลับไปดู  โอ้
“ เห...  นาย หน้าตาดีนี่นา”  เสียงเปลี่ยนเชียวนะพวกนี้นี่
“ ชื่ออ่ะไรจ๊ะ  แล้ว เพิ่งย้ายมาหรอ”  เหอะ  ตาเป็นมันเชียว
“ ชื่อ ไอบะ   มาซากิ ฮะ  เป็น.......”  เดินตึกตึกตึก   แทรกตัวเข้าไประหว่าง 2 คนที่ยืนอยู่  ไปหยุดหน้าจุน  ดันจุนไปข้างหลัง  แล้วก้อ หันมา
“ เป็นพ่อบ้านตระกูลมัตสึโมโตะ”   เฉียบ สายตาคมกริบ  คุณหนูข้า ใครอย่าแตะ  โฮะๆๆๆ
“ พี่ซากุราอิ  พี่โอโนะ  เดี๋ยวนี้ จุนเค้ามี บอดี้การ์ด แล้วนะฮะ  ทำอ่ะไรก้อ ระวังหน่อยละกันฮะ”  นิโนะมิยะเดินมาบอก หึหึ  แอบสะใจด้วย
" อ้อ งั้นหรอ”  เข้าไปเดินๆ มองๆ พ่อบ้านหน้าสวย หึหึหึ  เปลี่ยนใจจากคุณหนูมาเป็นพ่อบ้านดีมั้ยเนี่ย
“ เอาล่ะ ถ้างั้น นิโนะมิยะ  นายแนะนำซิ ว่าชั้น 2 คนเป็นใคร”  หันไปสั่งๆ
“ อ่ะไรกัน  ทำไมผมต้องเป็นคนแนะนำด้วยล่ะ”  ท้วงหน้างอๆ  
“ พูดไปเถอะน่า  ให้ชั้นพูดเอง  เดี๋ยวมันไม่เท่”  เหอะเหอะ  หลงตัวเองเป็นบ้าเลย
“ เฮ้อ ก้อได้  ไอบะจัง  คนนี้”  ชี้ไปที่คนทางขวา
“ ซากุราอิ   โช  หนุ่มกล้ามสวย แห่ง ชมรมยกน้ำหนัก”   ว่าแล้วนายซากุราอิ  โช  ก้อเบ่งกล้ามให้ดู เหอเหอ  กล้ามอ่ะสวย  แต่....-- --‘’
“ ส่วนคนนี้”  ชี้ไปทางซ้าย
“ โอโนะ  ซาโตชิ  สุดหล่อ แห่งชมรมศิลปะ”  ยิ้ม แบบที่คิดว่า สวยที่สุดแล้ว ส่งให้มาซากิ
“ 2หนุ่มหล่อที่สุดในโรงเรียน รองจาก คุณหนูของนายนั่นแหละไอบะ  แต่ดันชอบผู้ชายซะอีกนี่  เฮ้อ  สงสารผู้หญิงจริงๆเลย”  บ่นพึมพำๆ  ให้ไอบะฟัง
“ มาซากิ หลบซิ”  เสียงเบาๆดังมาจากข้างหลัง
“ เอ๋  ทำไมฮะคุณหนู”   ถามแบบนั้น  แต่ก้อเบี่ยงตัวออกมา
“ ชั้นจะทำแบบนี้ไงเล่า”  ว่าแล้วก้อ เดินดุ่มๆ ไปหยุดที่ 2 หนุ่มน่ารำคาญ

“ โอ๊ย   ทำอ่ะไรน่ะ จุนจัง  ชั้นเจ็บน้า”  ร้องออกมา  ก้อแหงสิ ทำให้เจ็บนิ  ก้อต้องเจ็บสิวะ
“ นิ จุนครับ  เล่นตัวมาก  เดี๋ยวผมก้อปล้ำซะหรอก”  เหอะเหอะ  นี่มาแบบ นุ่มๆ แต่น่ากลัวแหะ
“ ผ่านศพมาซากิไปก่อนเหอะ”  นั่น  ตอบหน้าตาเฉย  คุณพ่อบ้านเค้ายังไม่ได้พูดอ่ะไรเลยนะ  
“ ว่าไงนะฮะคุณหนู  ทำไมต้องผ่านศพผมด้วยเล่า”   โพล่งออกมาแบบคนฟังไม่ทันตั้งตัว
“ ก้อทำไมล่ะ  นายมีหน้าที่ดูแลชั้นนี่  ก้อต้องแบบนี้ล่ะ”  หันมามะเลาะกับพ่อบ้านต่อ -- --‘’
“ เรื่องอ่ะไร  ผมมีหน้าที่ดูแล  แต่ไม่ได้มีหน้าที่ยุ่งกับความรักของคุณหนูซะหน่อย”  บ่นปากยื่นๆ
“ นายเงียบเถอะน่า  บ่นจริงเลย”  ตวาดแว้ด
“ ชิ  ก้อได้ๆ”  เหอเหอ  พ่อบ้านกับคุณหนู  ทะเลาะกันแบบนี้  คนอื่นเค้าก้องงกันน่ะสิ  ทะเลาะกันเป็นเด็กๆเลยนะ

“ เอ่อ  คือ  นายสองคน  ทะเลาะกันแบบนี้ทุกวันเลยหรอ”  นิโนะมิยะถามเบาๆ
“ ใช่ จะทำไม”  จุนหันมาตอบห้วนๆ
“ เหมือนแฟนทะเลาะกันเลยแหะ”  
“ ว่าไงนะตาเหม่ง”  

ต่อตอนหน้าค่า ^^

  « +||+ Mute 2 +||+
  1 Comment

Comment message

ichigo_tsuba.I Post date : 24/04/2006 12:38:23 น.
Comment : 41 homepage x

FICใครคู่ใครอ่ะค่ะ
มีจิน-จุนโนะไหมอ่ะแล้วจะเข้ามาอ่านอิกน๊า