มะวานอยู่บ้านทั้งวันเลย  น่าเบื่อที่สุด

ตอนเย็นเลยออกไปนวดตัว  รู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย  หายปวดขาเลย

หมอนวดนะมือโคดหนัก  กูก้ออดทนสาด

ดีนะเนี่ยที่นวดแล้วหาย  ถ้านวดแล้วปวดมากกว่าเดิมกูคงจะแซ๊ดดด





บอกว่าสอบเสดจะมาหาอะนะ  เหอๆ

กูเบื่อคำพูดหลอกลวงพวกนี้จังเลยว่ะ  จะพูดออกมาเพื่ออะไรวะ?

ให้กูรู้สึกดีหรอ?  รู้สึกแย่มากกว่า...

ถ้ามีเหตุผลมันก้อน่าเชื่อได้อยู่หรอก  แต่ตอนนี้ความเชื่อถือมะเหลือแล้ว

ทุกอย่างที่พูดและทำ  มะรุเลยว่าอันไหนจริงหรือโกหก

แล้วจะให้กูเชื่อได้ยังไง  มันลำบากใจที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้  โคดเสียใจว่ะ





พอเหอะนะถ้าอยู่กะกูแล้วมันต้องโกหก

พูดความจริงออกมาก้อหมดเรื่อง  จะได้สบายใจ  มารู้ทีหลังแล้วเปนไงล่ะ?

กลายเปนกูที่ผิด  ที่เสือกไปรู้ความจริง

ได้ชื่อว่าเปน"คนรัก"กัน  แต่ให้ความมะจริงใจต่อกัน . . มันมีที่ไหนกันวะ?

กูเบื่อ  พอเรื่องอีนั่นจบ  แม่งก้อโผล่มาอีกเรื่อง





ผู้ชายดีๆสักคนยังมีหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้บ้างมั้ยวะ?  นอกซะจากพระ*

-- ความรักมันบั่นทอนทำร้ายจิตใจกู --

กูเรียนรู้ให้ตัวเองให้รักเปน  แล้วก้อยังสอนให้รู้จักเจ็บ  เจ็บมากๆด้วย

คุณค่าของคำนี้มันมะใช่เพียงแค่การพูด

ลองดูที่การกระทำของตัวเองซิว่ามันตรงกับปากที่บอกคำว่า"รัก"ออกมามั้ย?

ถ้าเทียบแล้วมันมะตรงกัน..

เธอก้อยังมะสมควรที่จะมีความรัก  เพราะเธอนั้นยังรักใครมะเปน!!





วันนี้อยู่บ้านทั้งวันเหมือนเคย  นอยแดกกก

เบื่อโคดพ่อ  และเซ็งเหี้ยๆ  กูเปนเอามากแล้วว่ะเพื่อนๆกะอีแค่คนๆเดียว

อยากเปิดเทอมเร็วๆ  จะได้สนใจแต่เรียน

"จะเครียดทำไม  เครียดแล้วปวดหัว  ปล่อยใจให้ตามสบาย"  เฮ้อออ

มันก้อจิงว่ะเพื่อน  แต่กูทำมะได้...

 

##  มะคืนกูนอนหลับๆตื่นๆ  หงุดหงิดตัวเองชิบหาย

##  กูทำหน้าที่"แฟน"ดีที่สุดแล้ว  เหมือน"คนใช้"ด้วยซ้ำไป

##  ถ้ายังมีอะไรมะพอใจ  ก้อเดินออกจากชีวิตกูไปซะ  แค่นั้นเอง..

##  ถ้าสามารถขอพรได้หนึ่งข้อ "จะขอย้อนเวลา" เพื่อจะมะรุจักคนอย่างเธอ

##  ขอแค่สักคนที่เข้าใจ  ที่จะมะทำให้เจ็บและเสียน้ำตา  เพื่อจะอยู่ข้างๆกันตลอดไป