Sat. 6 / 05 / 06



ทำงานเสร็จ กลับมาเปลี่ยนชุดที่หอ ออกไปหา เอริน ที่สยาม

มันมางาน MTV ฮะ.. กรี๊ดกร๊าดมากมายน้องกรู โดยเฉพาะเฮียๆบอดี้

หันมายิ้มหยอดน้องกรูคนละแหมะ สองแหมะ .. มันเพ้อไปห้าวันเจ็ดวันแน่ๆ





ได้พอบอดี้เข้าไปในงาน เราก็ออกมานั่งเม้ากันที่ดันกิ้น

เอรินเอากำไรหินโรสมาให้ใส่..เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้น ขอบใจนะ ..

เดินเล่นซักพัก ก็ได้เวลาอิอันไป บอมเบย์ ด้วยสภาพกดดันอีกแล้วฮะ

เอาวะ..วันนี้เราไปง้อนะเว่ย จำไว้ เราไปง้อ..




ไปถึง เห็นพี่นิว เสื้อเหลืองเซ็ทกีตาร์อยู่บนเวทีแต่ไกลเรย

ยัยปิ๊กโทรมาพอดี เลยยืนคุย ด้อมๆมองๆอยู่หน้าร้าน

โว้ยย กดดันๆๆๆๆ เข้าไปจะทำหน้ายังไง จะทักยังไงดีวะ

จนพี่แกเซ็ทเสร็จ ลงมานั่งกัน อิอันเรยวางสายแล้วเดินเข้าไปทัก

แล้วไปนั่งเจ๋ออยู่ข้างพี่นิวเลยฮะ..

พี่นิว หวัดดี คำเดียว.. แล้วก็คุยกับเพื่อนตลอด ไม่หันมาทางกรูเลยซักแอะ

อิอันก็นั่งเครียดไปสิ หันมาหน่อยได้ม๊ายย จะกดดันกรูไปถึงไหนฟระ

เอาวะ..นึกไว้ วันนี้กรูมาง้อ.. สะกิดมาคุย ชวนคุยนู่นนี่ไร้สาระ เฮียแกก็เฮฮาดี

ให้ดูนาฬิกากำไลที่เฮียแกเคยเลือกให้ที่เจเจ แล้วก็ให้ที่ห้อยมือถืออันนั้นไป

ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ให้.. เฮียแกก็แซวๆต่างหูกรู

แล้วกรูก็ขอดูมือถือใหม่ นั่งกดๆเล่นไป เฮียแกก็ลุกไปคุยกะเพื่อน

ย้ายไปโต๊ะอื่นกันเฉย ไม่เรียกกันเลยซักคำใช่มั๊ย?

เอาวะ..วันนี้กรูมาง้อ.. ลุกเดินตามไป เอามือถือไปคืนให้

แล้วก็นั่งอยู่ตรงนั้น .. เหมือนเดิมฮะ คุยกับเพื่อนๆๆๆ ไม่สนใจกรูเลย

จนเค้าจะขึ้นเวที เฮียแกก็หันมาถามกรูว่า "เมื่อวานเป็นไง"

>_<"??? อะไร มะวานเป็นไง คืออะไร?

"ก็ซาวด์ไง โอเคป่ะ .. มะวานไปไม่ใช่หรอ?"

-__-" .. งืมมๆ ก็โอนะ ..

แล้วเฮียแกก็ขึ้นเล่นไป




เล่นเส็ด ยกของไปนั่งเม้ากันหน้าร้าน ได้ซักพัก ก็ลุกไปนู่นไปนี่กันทีละคน

เหลืออันกะพี่นิว เฮียแกลุกไปเลย..ไม่บอกกันซักคำ..อีกแล้ว

อิอันกลับสู่สภาพกดดันอีกครั้ง หันไปมองเค้าอยู่กับเพื่อนๆที่ไกลออกไป

บางทีเพื่อนๆแยกย้ายคุยโทรสับ เค้าก็ยืนอยู่คนเดียว หันมามองนะ..แต่ไม่เดินมา

มันต้องมีอะไรแน่ๆอ่ะ ไม่ได้คิดไปเองแล้ว ทำไมเปลี่ยนไปขนาดนี้

..Y___Y..




แล้วทุกคนก็เดินมายกของจะเอาขึ้นรถ อิอัน ก็เดินไปช่วยพี่นิวยกตามระเบียบ

แต่พี่แกโบ้ยให้ไปช่วยพี่เอ็มซะงั้น ก็ช่วยหยิบๆจับๆจนถึงข้างล่าง

เก็บของเสร็จ พี่ๆคนอื่นจะไปงานวันเกิดพี่แจ๊ค(เจ้าของบอมเบย์)ที่ร้านนั่งเล่นกัน

พี่นิวไม่ไป แต่อาสาขับรถไปส่งให้.. พอถึงร้าน พี่ๆคนอื่นก็ลงกัน

พี่นิวหันมาถามกรู "อ้าว..อันไม่ได้ไปกับพี่ๆเค้าหรอ?"

ไม่หรอก อันไม่ได้หนิดกะเค้านี่..

เฮียแกบอกว่าไปส่งไม่ได้อ่ะ ต้องไปบ้านเพื่อนต่อ ทำไงดีๆ

คิดกันไปคิดกันมา เลยไปหยอดลงตรงพระรามเก้า อิอันต่อแท็กซี่กลับเอง




กลับมาถึงหอ อึดอัดมากมาย มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆอ่ะ

พี่แกเปลี่ยนไปจริงๆ อันไม่เคยรู้สึกโดนทิ้งขนาดนี้มาก่อนเลย

ทนไม่ไหว โทรไปหาตอนตีสอง ติดสายใครอยู่ไม่รู้ บอกเดี๋ยวโทรกลับ

ซักพักก็โทรกลับมา อิอันอึกอัก พูดไม่ออก .. กว่าจะหลุดออกมาแต่ละคำ

พี่แกยืนยันว่าไม่ได้เป็นไรนี่ แค่ต้องอยู่กับเพื่อนบ้าง วงเค้าเป็นเพื่อนกันนะ

อันเองรึเปล่าที่แปลกไป ช่วงหลังทำไมอันไม่ค่อยคุยกับพี่คนอื่นเลย มีเรื่องไรกันป่าว

คุยกันได้ไม่นาน อีกสายก็โทรกลับมาอีก พี่แกเรยขอตัว ไว้คุยต่อพรุ่งนี้

อิอันก็ต้องมานั่งแปลสิ่งที่พูด แล้วก็จิตตกกันต่อไป

=================================


Sun. 7 / 05 / 06


ตื่นขึ้นมา ขุดตัวเองออกจากเตียง อาบน้ำอาบท่า แล้วก็ฝังตัวเองบนเตียงใหม่

คุยโทรสับทั้งวัน..ทั้งวันเลยจริงๆ คุยแต่เรื่องนี้ ฉายหนังซ้ำแล้วซำเล่า

จนอันเหนื่อยเอง .... แต่ก็ดีใจน้า ที่เพื่อนๆทุกคนไม่ทิ้งกันจริงๆ

เห้อ ก็เหมือนจะได้ข้อสรุปมาอ่ะนะ ว่าเค้าคงรู้ตัวว่าห่างจากเพื่อนออกมามากไปแล้ว

เพื่อนๆอาจจะรู้สึกไม่ดี เลยต้องกลับไปหาเพื่อนบ้าง ไรอย่างงี้..

คืนนี้จะโทรไปคุย แล้วปรับความเข้าใจว่าตรงกันป่าว ก็คงโอเคแล้วล่ะ..




ค่ำๆ โทรไปหา.. พูดไม่ออกอย่างเคย เงียบไปซะเยอะ

พี่แกเลยเอากีตาร์ขึ้นมาเล่นทำลายความเงียบซะเลย

อิอันก็..นะ ได้ยินเสียงดนตรีไม่ได้ ก็ร้องตามซะงั้น มีรีเควสเพลงด้วย

ได้ข่าวสถานการณ์ตึงเครียดอยู่ -*-




ลากเก้าอี้ออกไปนั่งคุยนอกระเบียง..

"นี่อันนั่งอยู่นองระเบียงนะเนี่ย เพิ่งรู้ว่าเป็นจุดชมวิวที่ดีเหมือนกัน ลมเย๊นเย็น.."

"(เล่นกีตาร์+ร้อง)หากคืนนี้..มีดาวอยู่ล้านดวง~~~~"

อ่ะนะ...ถ้าอารมปกติ อิอันคงเคลิ้มมมม เหอๆ แต่ได้ข่าวว่ากะลังเครียดนะเว่ย

พี่แกก็หยุดเล่นมาถามกรูเป็นพักๆว่าตกลงพูดออกยังเนี่ย ?

กรูก็ยังพูดไม่ออกอยู่ดี ก็เล่นกีตาร์กันต่อไป ..

สรุปคุยกันสองชั่วโมง เล่นกีตาร์ไปชั่วโมงกว่า เหอๆ

เคลียร์เรื่องที่พี่นิวเปลี่ยนไปได้อย่าง..ก็ไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่

ก็จะให้ทำไงได้ล่ะ ถ้าพี่แกจะยืนยันว่า ไม่ได้โกรด เบื่อ เซ็ง หรือรำคาญ ใดๆทั้งสิ้น

แล้วก็ไม่ไดตั้งใจจะตีตัวออกห่างด้วย ดูท่าจะไม่รู้ตัวจริงๆ

แต่บางคำพูดมันทำให้รู้สึกเหมือนพี่แกแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าเรารู้สึกยังไง

หลายๆครั้งเข้า ก็ชักทนไม่ไหว..เลยถามไปว่า "พี่นิวไม่รู้จริงๆหรอ"

..เฮียแกก็..นะ "ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยย~"

เหอๆ ขอบคุณสำหรับเพลงประกอบ .. อันซีเรียสอยู่ได้ข่าว - -*

ในที่สุด กรูก็ต้องบอกความรู้สึกตัวเองออกไป ถึงแม้จะไม่ได้พูดตรงๆก็เหอะ

มันยากจริงๆว่ะ ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้ กว่าจะหลุดออกมาได้แต่ละคำ

ดูเหมือนเราจะกดดันอยู่ฝ่ายเดียว ฝ่ายนู้นชิวจัด

พอบอกให้ลืมๆมันไปซะ ถือว่าอันไม่ได้พูดละกัน

ซาวด์ประกอบมาทันที "ถ้าเป็นอย่างงั้น..ฉันขอให้เธอลืมได้มั๊ย~"

...นี่ซีเรียสจริงๆน้า >____<" ช่วยกันหน่อยได้มั๊ยเนี่ยยย?

ในที่สุด คำตอบที่ได้มาคือ "เป็นน้อง เป็นเพื่อนกันดีกว่านะ"



จบ...ก็เตรียมใจไว้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้วกับคำตอบนี้

พี่แกไม่ตอบรับใครเป็นแฟนง่ายๆหรอก ไม่เคยเลยซะด้วยซ้ำ

ยิ่งสถานการณ์อย่างงี้ด้วยแล้ว .. ก็พอจะเข้าใจ..

แต่อย่าทำเหมือนไม่เคยมีอะไรมาก่อนเลยได้มั๊ย? .. ขอร้อง

ตอนนี้จะเบื่อ รำคาญ หรือไม่ต้องการกันแล้ว ก็พร้อมจะเข้าใจ

แต่ไอ้การทำเหมือนเราคิดบ้าไปเองฝ่ายเดียวมาตลอด..มันรู้สึกแย่นะ

ทุกคนก็บอก ว่าเป็นไปไม่ได้ที่พี่จะไม่ได้คิดอะไรเลยตั้งแต่แรก

แต่ฟังจากน้ำเสียง และคำพูดหลายๆคำทีพี่พูดออกมา มันบอกได้เลยว่า ความรู้สึกมันหมดไปแล้ว

หมดไม่เหลือเลย...จริงๆ




วางสายไป เหมือนสมองยังไม่สั่งการ น้ำตาก็ไม่ไหล นั่งอึ้งอยู่ตรงนั้นนานมาก

นี่เราทำไรลงไป .. พูดไปแล้วหรอ.. แล้วต่อจากนี้จะเป็นยังไง

เค้าไม่เหลือใจให้เราแล้วเลยจริงๆหรอ..

คำถามเกิดขึ้นมากมายในหัว .. ถ้าไม่ได้คิดจะอะไรกับอัน
 
แล้วที่ผ่านมาเรียกว่าอะไร .. ทำอย่างงั้นกับอันทำไม ทำให้อันคิดทำไม

แต่ก็พูดไม่ออก ไม่รู้จะถามยังไงต่อ ได้แต่ทำเป็นเข้าใจ และยอมรับทุกอย่าง..




โทรคุยกับมนถึงตีหนึ่งกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นตีห้าไปพัทยากะพี่ติ๊กิพี่แจน

..รู้สึกเหมือนไม่ออกไปไหน ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากทำไรทั้งสิ้นเลยว่ะ

แต่เอาเหอะ งานก็ส่วนงาน อย่าให้เรื่องอย่างงี้มาทำให้เสียงานดีกว่า

=================================


Mon. 8 / 05 / 06



มาขึ้นรถพี่ติ๊กิที่อนุสาวรีย์หกโมงกว่า หน้าเป็นซอมบี้อีกแร้วกรู

นั่งฟังเพลงบนรถตลอดทาง.. ดูล่องลอยๆว่ะ ไม่ชอบตัวเองอย่างงี้เลย

จะร้องไห้ก็ร้องสิวะ ทำไมร้องไม่ออก ทำไรไม่ได้ซักอย่างรึไง




ใกล้ถึงที่ทำงาน แนนโทรมา น้ำตามาจนได้ฮะ พรากๆๆ

วันนี้งานก็เยอะ สภาพจิตก็ไม่ปกติ งงๆเอ๋อๆเบลอๆ.. เห้อ..

เหนื่อยใจจัง




คุยกับ พี่ฝน ได้ความว่าวันนี้พี่นิวโทรชวนพี่ฝนไปกินโออิชิแกรนด์พุธนี้

ไวดีนี่..เพิ่งจบไปเมื่อวาน วันนี้กลับไปชวนพี่ฝนแล้ว..

อืมม..ตกลังที่เคยนัดกับอันเป็นอันยกเลิกโดยที่ไม่ต้องบอกกล่าวใช่มะ?

แต่มันก็เป็นอะไรที่ถูกต้องอยู่แล้วล่ะนะ คนที่นัดกับพี่ตอนแรกก็คือพี่ฝนนิ

... เธอจะมีใครก็ช่างเธอ ฉันคงไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว..

เอาเหอะ..




เลิกงาน มนมารับไปกินข้าวกันฮะ อยู่กับมันแล้วอารมดีทุกทีเลย

รู้สึกดีใจที่ได้เจอมันนะ มันทำให้อันหัวเราะท้องแข็งได้ทั้งๆที่ใจตอนนี้กำลังแย่มาก

รักแกว่ะ..^^

นั่งกินส้มตำแช้มสากทองกัน แล้วก็ไปแหกปากร้องเกะกันที่โลตัส

ก่อนที่จะลงมาหม่ำซเวนเซ่นส์กันต่อ แร้วมันก็มาส่งที่บ้าน

ขอบใจนะ..เพื่อน..

=================================

++ ปิ๊ก มน แนน จอย นุ้ย ส้ม ..และทุกๆคน .. ขอบคุณนะที่อยู่ข้างกัน

++ เห้อ..เหนื่อยจังเลย...ไปนอนดีกว่า เก็บแรงไว้วันต่อไป

++ ..คนอย่างฉันต้องอยู่ต่อไปแม้สูญเสียเธอไปไร้เธอคู่..แม้ไม่รู้จะอยู่เพื่อใคร..

++ นี่จะเป็นการเสียใจครั้งสุดท้าย..จริงรึเปล่านะ?