Happy Birthday 2 P'Pao Krabb!!!!

ยี่สิบเจ็ดขวบแล้วน้า เฮียเภาของเรา ..

ขอให้น่ารักวันน่ารักคืน อัลบั้มขายดีๆๆๆๆ

ร้องเพลงเก่งขึ้นทุกวันนะค้า เป็นกำลังใจให้ซำเหมอ

ยังไม่ไปไหน หัวใจฉันยังเป็นอย่างเดิม .. ฮ่าๆ




ย้อนความคราวที่แล้ว...ถ้าใครได้อ่านไดหน้าที่แล้ว

หลังจากที่อิอันโทรไปเคลียร์กับพี่นิว เฮียแกก็ชวนไปเจเจกัน

ยังไงรู้มั๊ยคะ? คืนนั้น ตีสอง พี่ฝนโทรมาฮะ..คำแรกที่พูดคือ

"โลกมันกลมเนอะ.."

ง่า..อารายอ่า กลมอะไร ..?

พี่ฝนบอกว่า คืนก่อนหน้านั้น พี่นิวโทรมาคุยๆ แล้วชวนไปเดินเจเจกัน

วันต่อมา พี่นิวโทรมาบอกว่า ไปไม่ได้แล้วนะ ฝนตก

(เช็คเวลาแล้ว เป็นเวลาหลังจากที่ชวนอันไปแล้ว)

พี่ฝนเลยเซ็งๆ ไปเดินคนเดียวก็ได้...เจอเลยไง

อิอันกะลังเดินดูถ้วยชามไฮโซวกะพี่นิวอยู่อ่ะ..

พี่ฝนไม่ได้เข้าไปทัก แต่ยืนร้องไห้ตรงนั้น

นี่เป็นอีกครั้งแล้วที่อิอันฟังแล้วซีดอ่ะ .. พี่ฝนไม่ได้โทรมาด่าหรือโทษไรอัน

แต่อันรู้สึกไม่ดีเลยอ่ะ ผู้หญิงคนนี้อยู่มาได้ไงตั้งสามปี

อันยังไม่เคยเจอไรแย่ขนาดนี้ยังจะทนไม่ไหวแล้วเลย..เห้อ..




ช่วงนี้ก็ได้แต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย..กับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้

เหตุการณ์มันเป็นยังไงกันแน่ ? .. คิดยังไงก็ไม่ได้คำตอบที่แท้จริงอยู่ดี

คนที่รู้ดีที่สุดก็คือตัวเค้าเองเนี่ยแหละ..




เมื่อคืนคุยกับ ต้น กะ หลิน .. หกชั่วโมงได้อ่ะ เหอๆ หูดับกันเลยทีเดียว

ไอ้ต้นนี่มันปรมาจารย์จิงๆว่ะ ฟังเรื่องแป๊บเดียวตีความซะเป็นฉากๆ

เราไม่ได้ไม่มีตัวตนในสายตาเค้า...แต่ถ้างวดนี้เรายอมปล่อยให้ห่างกันไป

เค้าก็อาจจะรู้สึกเหมือนคนของหายอ่ะ คือจะตามหาซักพัก

ถ้าเรายังไม่กลับไป ก็เหมือนหาของไม่เจอ เค้าก็จะไม่ตามหาอีก

แล้วก็ไม่รู้สึกอะไร .. แต่ถ้าเราจะกลับไปเจอเหมือนเดิมก็ได้

มันก็แค่นั้น..ใช่มั๊ย??

คนที่จะให้คำตอบได้ก็มีอยู่คนเดียว..ซึ่ง..อันไม่กล้าพอที่จะถามว่ะ

ขี้ขลาด กลัวคำตอบ..ไม่ยอมรับความจริง แย่ว่ะ เหอๆ




หลังจากคิดหนักไปหลายยก..อันคิดว่า จะยอมตาบอดว่ะ

เค้าบอกไม่มีอะไรจริงๆ ติดงานยุ่งๆจริงๆ ก็โอเค..จะยอมเชื่อว่าเป็นแบบนั้น

ไม่รู้ไม่ชี้ ทำตัวเหมือนเดิม แต่ใจจะไม่กลับไปเหมือนเดิมแล้ว

เราไม่ต้องการตัดใจโดยการดึงตัวเองห่างออกมาเลย..รู้ตัวว่าทำไม่ได้หรอก

ประคองมันไว้แล้วค่อยๆวางดีกว่า...

ดีกว่าปล่อยมันไปเลย ของมันอาจจะแตก และพังไปเลยก็ได้




ช่วงนี้ฝึกงานเหนื่อยมากมาย เมื่อวานก็โดนใช้ให้ไปหาร้านปริ๊นท์แถวสีลม

แล้วแบบ...แดดตอนเที่ยงอ่ะ อลังการโคด อิอันต้องเดินทะลุซอยละลายทรัพย์ไป

เหอๆ ไข้กรูยิ่งจะกินๆอยู่  โทรไปจะบ่นกะพี่นิว

เฮียแกก็ขำใหญ่ "เป็นเด็กเดินเอกสารไปแล้วหรอ55"

ขอบคุณนะ ไม่ให้กำลังใจแล้วยังจะมาขำกันอีก หึหึ

คุยได้แค่นาทีกว่าๆ ก็ขอตัววางไปก่อน เห็นว่ากะลังจะกินข้าวอ่านะ

อิอันแอบแป้กเล็กน้อยถึงปานกลาง อารายว๊ะ...กรูกะจะโทรไปชาร์ตแบตซะหน่อย

ได้คุยแค่นาทีกว่า แมร่ง ห่อเหี่ยวกว่าเดิม ฮ่าๆๆ

เอาเหอะ เรื่องธรรมดาของอารมไม่อยากคุยโทรสับของพี่แกนี่หว่า

แต่วันนี้กูนอยหลายเรื่องเลยพาลไปหมดก็แค่นั้น

โดนดอสด่าแต่เช้า...ทั้งๆที่กูไม่ผิด

ทำงานก็มีการแก้ไขแบบฟอร์มมาใหม่อยู่เรื่อย ไม่แน่นอนซะที

แล้วกูก็ต้องแก้ที่ทำไปแล้วใหม่หมดเรื่อยๆอ่ะนะ??

แง๊ๆ...เหนื่อยโคดเร้ยยย วันนี้..

เมื่อไหร่กูจะมีกำลังใจส่วนตัวกะเค้าซะทีวะเนี่ย? ฮ่าๆ





ตอนนี้อิอันอยู่พัทยาแล้วฮะ แม่มารับถึงที่ทำงานเลย ไปแวะรับนุ้ยหน้าหอ

ขึ้นไปเก็บของ แล้วก็มุ่งหากลับชลกัน กินๆร้านที่ชล อร่อยว่ะ

ทำไมวันนี้มันอร่อยเป็นพิเศษ สงสัยอิอันจะเหนื่อยเกินไป

กินแหลกอ่ะ บนรถก็กินข้าวหลามมาแล้ว ลงมาร้านอาหาร

กินข้าวจานครึ่ง ไอติมอีกครึ่งถ้วย ยังไม่รู้สึกอิ่มจัดแฮะ

รู้สึกยิ่งเครียดยิ่งเจริญอาหารจังวะอิอัน..ฮ่าๆๆ




พรุ่งนี้แม่จะพาไประยองฮะ ไปเยี่ยม กง ม่า ไปกินปลาเผาฝีมือเจ๊ดี เย่ๆ

เปลี่ยนบรรยากาศมั่ง เผื่อจะ "รักเธอให้น้อยลง" ได้อย่างที่ตั้งใจไว้ซะที

คงไม่ได้เจอกันซักสองอาทิตย์เป็นอย่างต่ำอ่ะนะ ...

กลับไปเจออีกทีก็กลัวๆ..แต่ก็เอาน่ะ..อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด

บางทีอาจจะไม่มีไรเลยอย่างที่เค้าบอกจริงๆก็ได้

ตอนนี้ก็เชื่ออย่างงั้นไปก่อนละกัน จะได้ไม่ต้องจิตตกไปมากกว่านี้..




เหนื่อยจัง....ไปนอนดีกว่า นานๆจะได้นอนเตียงนุ่มๆแอร์เย็นๆซะที ฮุๆ